Basic HTML Version
38
กั
นและกั
น รวมทั
้
งป้
องกั
นการรุ
กล
้
าจากบุ
คคลภายนอกด้
วยการปรั
บตั
วของคนในแต่
ละชุ
มชนเข้
า
สภาพแวดล้
อมท้
องถิ ่
น ตลอดจนการใช้
พื
้
นที่
สาธารณะร่
วมกั
นนั
้
น ทาให้
เกิ
ดรู
ปแบบฝนการ
ดารงชี
วิ
ตและวิ
ถี
ชี
วิ
ตที่
เหมื
อนกั
น รู
ปแบบดั
งกล่
าวนี
้
เรี
ยกว่
า “ว ั
ฒนธรรมท้
องถิ ่
น” และสิ ่
งที่
แสดงออกถึ
งว ั
ฒนธรรมท้
องถิ ่
นที่
เด่
นชั
ดก็
คื
อ
ขนบธรรมเนี
ยมประเพณี
พิ
ธี
กรรม และจารี
ตที่
ทุ
กคน
ในชุ
มชนของท้
องถิ ่
นเหมื
อนกั
น นิ
ทาน นิ
ยายท้
องถิ ่
นรวมทั
้
งภาษาท้
องถิ ่
นที่
สื่
อกั
นได้
ในบริ
เวณ
พื
้
นที่
สาธารณะมั
กจะมี
การสร้
างศาลผี
ศาลเจ้
าหรื
อว ั
ดให้
ผู
้
คนในท้
องถิ ่
นได้
กราบไหว ้
และประกอบ
พิ
ธี
กรรมและดู
แลร่
วมกั
น ผู
้
คนในชุ
มชนมั
กมี
ประสบการณ์
ร่
วมกั
นในทางประว ั
ติ
ศาสตร์
ที่
ทาให้
เกิ
ด
สานึ
กในความเป็
นคนในท้
องถิ ่
นเดี
ยวกั
นขึ
้
น(ศรี
ศั
กร ว ั
ลลิ
โภดม,
2543 : 43
)
George P. Castile and Gilbert Kushner (อ้
างในพั
ชริ
นทร์
ม่
วงงาม, 2547: 11) ได้
เสนอ
แนวคิ
ดเรื่
องการธารงเอกลั
กษณ์
ทางว ั
ฒนธรรม (cultural Persistence) ไว ้
ว่
า
1. เพราะเป็
นชนกลุ
่
มน้
อยและขาดโอกาสทางสั
งคมพวกเขาจึ
งต้
องรวมตั
วกั
นและผู
กพั
น
กั
นด้
วยว ั
ฒนธรรมเดิ
มอย่
างเหนี
ยวแน่
น เพื่
อต่
อสู
้
กั
บคนต่
างว ั
ฒนธรรมที่
มี
โอกาสดี
กว่
าในการตั
กตวง
ทรั
พยากรในสั
งคม
2. เพราะชนกลุ
่
มนั
้
นถู
กเอาเปรี
ยบในทางสั
งคมทุ
ก ๆ ด้
าน เช่
น การทางานด้
วยค่
าจ้
าง
แรงงานต
่
าแต่
ต้
องทางานหนั
กกว่
าผู
้
อื่
น จึ
งต้
องรวมตั
วกั
นเพื่
อความอยู ่
รอดโดยใช้
ว ั
ฒนธรรมเป็
น
เครื่
องรวมตั
ว
3. เพื่
อแสดงว่
าตนเป็
นใคร เป็
นการแสดงจุ
ดยื
นที่
มา และเป้
าหมายว่
าตนคื
อใคร สาคั
ญ
อย่
างไร
4. ทางด้
านจิ
ตใจเพื่
อราลึ
กถึ
งความเป็
นมาและถิ ่
นกาเนิ
ดของชาติ
พั
นธุ
์
ตน
ในแผนแม่
บทว ั
ฒนธรรมแห่
งชาติ
พ.ศ.2550-2559 กล่
าวถึ
งการอนุ
รั
กษ์
และสื
บทอด
ศาสนา ศิ
ลปะ ว ั
ฒนธรรมอยู ่
บนพื
้
นฐานความหลากหลายทางว ั
ฒนธรรมของท้
องถิ ่
น(กระทรวง
ว ั
ฒนธรรม:
2552)
ส่
วนนโยบายศาสนา ศิ
ลปะ และว ั
ฒนธรรมของรั
ฐบาลของ ฯพณฯ
นายกรั
ฐมนตรี
นางสาวยิ ่
งลั
กษณ์
ชิ
นว ั
ตร ได้
แถลงต่
อรั
ฐสภาเมื่
อว ั
นที่
23-24 สิ
งหาคม 2554 กล่
าวไว ้
ว่
า การอนุ
รั
กษ์
ทานุ
บารุ
งและบู
รณปฏิ
สั
งขรณ์
แหล่
งศาสนาศิ
ลปะ ว ั
ฒนธรรม โบราณสถาน
โบราณว ั
ตถุ
ที่
เป็
นเอกลั
กษณ์
และมี
คุ
ณค่
าทางประว ั
ติ
ศาสตร์
รวมถึ
งอนุ
รั
กษ์
และส่
งเสริ
ม
ศิ
ลปะการแสดง ทั
้
งที่
เป็
นมรดกของชาติ
และการแสดงพื
้
นบ้
านให้
เป็
นมรดกไทยมรดกโลกของคน
รุ
่
นใหม่
ต่
อไป (ไทยรั
ฐออนไลน์
: 2554)
ผู
้
วิ
จั
ยเห็
นว่
า การธารงรั
กษาอั
ตลั
กษณ์
ทางว ั
ฒนธรรมเกี่
ยวเนื่
องกั
บการที่
ชุ
มชนได้
รั
บ
ผลกระทบจากความเจริ
ญด้
านเศรษฐกิ
จที่
มุ
่
งเน้
นความเจริ
ญทางว ั
ตถุ
สภาพแวดล้
อมทางกายภาพเกิ
ด
การเปลี่
ยนแปลงด้
านต่
าง ๆ เจริ
ญรุ
ดหน้
าไปอย่
างรวดเร็
ว ไม่
มี
ความสมดุ
ลระหว่
างการพั
ฒนาด้
าน