Page 72 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๗
การล้ มของไม้ ใหญ่
ครั ้ งที่ ๑ เมื่ อนานมาแล้วคนรุ่นนี ้ จํา พ.ศ. ไม่ได้ มีต้นโพธิ ์ตรงสี่แยกโพธิ์ล้ มใน
ปั จจุบัน ล้มลงทางทิศใต้ พาดไปทางทิศเหนือทับขวางทางถนนบูรกรรมโกวิทไม่สามารถ
สัญจรผ่ านได้ จึงได้ ชื่อสถานที่ตรงนั ้ นว่า โพธิ์ ล้ม
ครั ้ งที่ ๒ เมื่ อวันที่ ๒สิงหาคม ๒๕๕๓ มี ต้นยางนาของวัดช้างเผื อก ต้นใหญ่
อายุ ประมาณ ๖๐๐ปี ได้ ล้มลงจากทิ ศตะวันออกไปทางทิ ศตะวันตก ทําความเสียหายให้ กับ
บ้ าน ๒ หลังพังและทับขวางทางถนนช้ างเผือกพัฒนาไม่ สามารถสัญจรผ่านได้ ใช้ เวลานาน
จึงจะตัดทอนได้ ติดขัดเรื่ องกฎหมาย เพราะไม้ ยางนาเป็ นไม้ ของหวงห้ามประเภทหนึ่ง จะ
ตัดทอนต้องขออนุญาตสํานักงานป่ าไม้ก่ อน ต่อมาทางวัดได้ ประมูลขายให้ เอกชนซื ้ อไป และ
นําเลื่อยยนต์ และรถยกมายกเปิ ดทางให้ เดินสัญจรได้ เมื่อวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๕๔
ตํานานวัดช้ างเผือก
วัดช้างเผื อกนี ้ จะสร้ างขึ ้ นในสมัยใดและ พ.ศ.ใด ไม่สามารถจะค้ นหาได้ และวัดช้ างเผื อกนี ้
สมัยก่อนเป็ นที่ลือนามกันในเรื่องผีดุ คนรุ่นปู่ ย่า ตายายเล่าให้ ฟังว่าคนที่ไปเที่ยวตลาดใน
เวลากลางคืนดึกๆ ต้ องเดินอ้ อมจากหน้ าวัดไปไกล เพราะกลัวผีหลอก ซึ่งมีคนเคยโดนผีวัดนี ้
หลอกหลายคน นี่เป็ นเรื่ องเล่าสืบต่อกันมา
แต่ก่อนประวัติศาสตร์ความเป็ นมาของวัดช้างเผื อกมีเรื่องราวเล่ากันมาด้ วยกันสองกระแส
กระแสหนึ่งเล่าสืบต่อกันไว้ว่า มีเจ้ าเมืองหนึ่งในสมัยโบราณซึ่งตั ้ งอยู่ทางทิ ศเหนือของจังหวัด
เพชรบูรณ์ ปั จจุบันนี ้ เข้ าใจว่าจะอยู่ใกล้ ชิดกับเมืองราดที่พ่อขุนผาเมืองปกครองอยู่ หรื อ
อาจจะอยู่ใกล้ชิดกับเมืองนคร “เดิ ด”(คําว่าเดิด หมายถึ ง สูง ซึ่งอาจหมายถึง เมืองที่ตั ้ งอยู่
ในปั จจุบัน) เจ้าเมืองนี ้ ไม่ปรากฏนามแต่มีพระธิดาองค์หนึ่งรู ปโฉมงดงามยิ่งนักมีนามว่า”นาง
ผมหอม”ยังไม่มีคู่ครอง เจ้ าเมืองผู้เป็ นบิดาก็ประกาศออกไปว่ าถ้ าใครก็ตามสามารถหา”ขอน
ดอก”มาให้ ได้ ก็ จะยกลูกสาวให้ เป็ นคู่ครอง ชาวเมืองทั ้ งหนุ่มและแก่ต่างพากันหา”ขอนดอก”
มาถวายเพื่อหวังจะได้ เป็ นลูกเขยเจ้ าเมือง(“ขอนดอก”นี ้ มีลักษณะเหมื อนปลีกกล้ วยที่ขึ ้ นอยู่ใน
ป่ าลึก แต่มีกลิ่นหอมเหมื อนดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมทั ้ งหลาย ซึ่งหายากมาก) ประกาศอยู่นาน
หลายเดือนก็ไม่มีผู้ใดสามารถหาขอนดอกไปถวายเจ้ าเมืองได้ แต่ทุกคนก็ไม่ละความ
พยายามที่จะหาขอนดอกให้ ได้ เพื่อหวังจะเป็ นบุตรเขยของเจ้ าเมืองและในครั ้ งนั ้ นมีชายหนุ่ม
จากบ้ านไกลเป็ นชาวบ้ าน ชาวซํ าบน(บ้านนํ ้ าเลาในปั จจุ บันนี ้ ซึ่งตั ้ งอยู่ในพื ้ นที่สูง ในอําเภอ
เมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ มีภาษาพูดที่ เข้ าใจยากเป็ นภาษาถิ่น โดยเฉพาะของพวกเขา เช่น
จะโป่ ง แปลว่า รับประทานข้ าว ซงดั๊ก แปลว่า ดื่มนํ ้ า ฯลฯ)
ชายหนุ่มชาวบ้ านป่ าคนนี ้ หาขอนดอกมาถวายเจ้ าเมืองได้ ดังนั ้ น เจ้าเมืองจึงต้ องยกธิดา
ให้ กับชายคนนั ้ นตามสัญญา ฝ่ ายธิดาสาวของเจ้าเมือง มีความน้ อยอกน้ อยใจมากที่จะต้ อง