Page 73 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๘
แต่งงานกับหนุ่มชาวป่ าชาวดอยก็รู้ สึกอัปยศอดสูใจ จึงหนีออกจากเมืองไปโดยไม่มีใครเห็น
ไปโดดนํ ้ าตายในลํานํ ้ าป่ าสั ก ทําให้ เจ้ าเมืองและมารดาของนางผมหอม มีความโศกเศร้ า
เสียใจยิ่งนัก จึงยกขบวนช้าง ขบวนม้ าและไพร่พลออกติดตามหาในลํานํ ้ าป่ าสัก ขบวนได้
มาถึงที่แห่งหนึ่งแถวๆหน้ าสถานีตํารวจปั จจุบันคือ ที่สร้ างหอประชุมศาลาประชาคมจังหวัด
เจ้ าเมืองและไพร่ พลจึงพักขบวนช้ างม้า และเรียกสถานที่ตรงนี ้ ว่า “พระยาพักช้ าง” ซึ่งแต่เดิม
มีคลองผ่านมาหลายสายจึงเรี ยกคลองนี ้ ว่า “คลองแสนพระยาโศก” แล้ วก็ให้ ไพร่พลไปทําลี่
(ทํานบกั ้ นนํ ้ า ทําด้วยไม้ ไผ่และไม้ รวกผูกติดกันเหมือนเฝื อกปิ ดกั ้ นนํ ้ า) ที่ลํ านํ ้ าป่ าสักข้างๆวัด
โพธิ์เย็น ต.ในเมือง อ.เมือง จ.เพชรบูรณ์ และให้ คนเลี ้ ยงช้างนํ าเอาช้ างเผือกไปเลี ้ ยงที่วัด
ช้ างเผือกในปั จจุบันนี ้ เจ้ าเมืองมารอศพของนางผมหอมอยู่หลายวัน ศพก็ มาติดที่ลี่ นั ้ นเอง
วัดโพธิ์เย็นในอดีต เรียกว่าวัด”สบ”(ซึ่งแปลว่า พบ) และขณะที่รอศพอยู่นั ้ นช้ างเผือกที่นํามา
เลี ้ ยงในวัดช้ างเผือกซึ่งขณะนั ้ นเป็ นป่ าดงรกทึ บ ช้างเผื อกก็ตายในวัดแห่งนี ้ เจ้ าเมืองมีความ
โศกเศร้ ายิ่งนัก ที่ ต้องมาเสี ยทั ้ งธิดาและช้างเผื อกคู่บารมี ของตนเอง จึงได้ สร้ างวัดขึ ้ น ณ ที่
ช้ างเผือกตาย และได้ ก่อเจดีย์ ไว้สององค์ องค์หนึ่งบรรจุศพธิดาสาว จะด้ วยความเสียดาย
ธิดาสาวมากนี่เอง จึงนําเอาแก้ วแหวนเงินทอง เพชรนิลจินดาอันมีค่าฝั งไว้กับเจดีย์ที่บรรจุ
ศพธิดานั ้ น เจดีย์ นี ้ จึ งมีความศักดิ ์สิทธิ ์มาก และมี คนเห็นดวงไฟพุ่งออกมาจากเจดีย์องค์นี ้
เสมอๆ ในวันที่ ๘ คํ่าและ๑๕ คํ่าเจดีย์อี กองค์หนึ่งบรรจุกระดูกช้ างเผือกไว้พร้ อมกัน และมี
เจดีย์อี กสององค์ที่สร้ างขึ ้ นหน้าพระอุโบสถ ดูจะสร้ างขึ ้ นรุ่ นเดียวกัน ซึ่งพระอุโบสถนั ้ นจะสร้ าง
ขึ ้ นพร้ อมกับวัดหรื อไม่นั ้ นไม่อาจทราบได้ แต่พระประทานในพระอุโบสถและพระพุทธรูปที่อยู่
หน้ าพระประธาน ๑๐ กว่าองค์ ล้ วนแต่เก่าแก่ จะรุ่ นราวสมัยสุโขทัย หรื อต้ นอยุธยา การตั ้ งชื่ อ
วัดนี ้ จึงเอานามช้ างเผือกที่มาตายลงเอามาตั ้ งชื่ อว่า “วั ดช้างเผื อก” จนถึงปั จจุบัน
ประวัติความเป็ นมาของกระแสหนึ่งของวัดช้างเผื อกนี ้ เล่าสืบต่อกันมาว่า มี ธิดาเจ้าเมืองหนึ่ง
ซึ่งอยู่ทางใต้เข้ าใจว่าจะอยู ่ ทางกรุ งศรี อยุธยา เป็ นเมืองใดไม่ปรากฏแน่ชัด ธิดาของเจ้ าเมืองนี ้
มีนามว่า “นางเขียวค่อม” ได้ มีความรักใคร่กันกับชายคนใช้ ใกล้ ชิด แต่ด้ วยความแตกต่างกัน
ทางชนชั ้ นวรรณะนั่นเอง ทําให้ ความรั กของธิดาสาวกับหนุ่มไม่สามารถจะเป็ นไปได้ ประดุจ
ดอกฟ้ ากับยาจก วณิพกหรือจะคู่ควรกับนางฟ้ าได้
ด้ วยขนบธรรมเนียมประเพณีดังนั ้ น หนทางเดียวที่จะทําให้ รักของนางฟ้ ากับวณิ พกได้สํ าเร็จก็ คือ
การพากันหนี โดยนางได้นัดแนะกันหนุ่มคนรักผู้ตํ่าต้อยเตรี ยมช้างและข้ าวของเครื่องใช้ เครื่ อง
กินออกหนีจากเมืองในเวลากลางคืน โดยคิดจะไปตายเอาดาบหน้าด้ วยอานุภาพแห่งความรั ก
ทําให้ นางและคนรักไม่คํานึงถึ งความตาย และอันตรายใดๆทั ้ งสิ ้ นพากันเดินทางรอนแรมกันมา
โดยรี บเร่งจนกระทั่งออกจากเมืองมาไกลมากแล้ วจึงหยุดพักผ่อน ระยะหนึ่งต่อมาพอรุ่งสางเจ้า
เมืองผู้ เป็ นบิดาพอทราบข่ าวก็มีความเกรี ้ ยวโกรธธิ ดาของตนเป็ นอย่างยิ่ง จึงเกณฑ์ ไพร่พลออก