Page 44 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๙
อื่นโดยลํ าดับด้ วยเหตุนี ้ วัดในชั ้ นดึกดําบรรพ์ซึ่งยังปรากฎอยู่ จึงมักอยู่ในท้ องถิ่นอันเป็ นเมือง
เก่าและในเมืองอันเคยเป็ นราชธานี โดยเฉพาะห่างออกไปหาใคร่จะมีไม่ จะยกเป็ นอุทาหรณ์
ดังเช่นที่เมืองนครปฐม นอกจากพระปฐมเจดีย์ ยังปรากฏวัดซึ่งมีพระเจดีย์ ใหญ่ๆสร้ างไว้อี ก
หลายแห่ง ว่าแต่ ที่พอจะเห็นได้ ง่ายๆในเวลานี ้ คือวัดพระงามและวัดพระประโทนเป็ นต้น
นี่คือการที่พระพุทธศาสนาได้แพร่ หลายเข้ามาในประเทศไทย และคนไทยได้
เข้ าถึงพุทธศาสนาเพราะเมื่อมารวมตัวกันเป็ นท้ องถิ่นจะนิยมสร้ างวัด เพื่อใช้เป็ นศูนย์กลาง
ของการปฏิบัติศาสนกิจร่ วมกัน
จากประวัติการสร้ างวัดในประเทศไทยทําให้ ทราบว่าวัดเป็ นการจําลององค์
พระรัตนตรัยคือองค์พระสถูปหรื อเจดีย์ แทนพระพุทธองค์ พระธรรมคํ าสอนที่มีพระสาวกได้จํ า
ไว้ มีการสังคายนาแล้วแบ่งออกเป็ น ๒ พวกคือการสังคายนาของพระเจ้าอโศกมหาราชจารึ ก
ด้ วยภาษาบาลีเป็ นของอินเดียฝ่ ายใต้ เรียกว่ า”หินยาน” ส่วนการสังคายนาของอินเดียฝ่ าย
เหนือรับคําสอนของพระพุทธเจ้ าและคณาจารย์อื่ นๆเรี ยกว่า”มหายาน”จารึกคําสอนเป็ นภาษา
สันสกฤต
สํ าหรับพระสงฆ์ ไม่พํานักเป็ นที่จะจาริกไปสั่งสอนธรรมแก่ เวไนยสัตว์
หรื อไม่ก็ ปลีกวิเวกหาที่ สงบสงัดศึกษาธรรมจะหยุดพํานักต่อเมื่อเข้ าพรรษา ต่อมามีคนทํ า
อารามถวายให้จึ งมีวัดเกิดขึ ้ นดังนั ้ นวัดจึงต้องมี ส่วนประกอบสามประการนี ้
ในอดีตจะมีการสร้ างวัดขึ ้ นเพื่อบรรจุกระดูกของสมาชิกในตระกูล ในวัตถุประสงค์เพื่อ
ถวายเป็ นอนุสรณ์ถึ งผู้ เสียชี วิตและสร้ างเพื่อเป็ นพุทธเจดีย์และองค์ เจดีย์ที่สร้ างขึ ้ น เป็ น
ผลลัพธ์ จากการถ่ายทอดอิทธิ พลของศิลปะของกลุ่มชนที่รุ่ งเรื องในแต่ละยุคแต่ละสมัย การ
สร้ างวัดจึงเป็ นแหล่งรวมใจของคนในชุมชนและเป็ นตัวบ่งชี ้ ให้ ทราบประวัติของชุมชนนั ้ นๆ
ในขณะเดียวกันวัดก็เป็ นแหล่งเสริ มสร้ างวัฒนธรรมและก่อให้ เกิดภูมิปั ญญาขึ ้ นในชุ มชน
เพราะท้ องถิ่นในเขตเมื องซึ่งจะมีทั ้ งการประกอบอาชีพ วัฒนธรรมประเพณี งานศิลปะ
หัตถกรรมสิ่งเหล่านี ้ ผ่ านกระบวนการทดลอง คัดสรรจากอดีตและมีการถ่ายทอดจากรุ่นพ่ อ
แม่สู่ ลูกหลาน สิ่งที่บรรพบุรุ ษคิดขึ ้ น และการทดลองคัดสรรคือภูมิปั ญญา วรเดช จันทศร,(
๒๕๔๗ ,หน้ า ๑) ได้ กล่าวถึง
ภูมิปัญญาไทย ไว้ดังนี ้
“ ภูมิปั ญญาไทยคือการเรี ยนรู้ ถึ งแก่นความคิ ดของนักคิด นักปฏิบัติ หรื อปราชญ์
ชาวบ้านซึ่งมีการพูดถึงกันอยู่เสมอว่าพวกเขาเหล่านี ้ เป็ นเสมือนรากเหง้ าของ แผ่นดินที่สื บ
สานสร้ างสรรค์ องค์ความรู้ จากบรรพบุรุษสะท้ อนเป็ นภูมิปั ญญา
ไทยมิให้ สูญหายต่อเนื่ องยาวนานมาจนถึงปั จจุบัน”