Page 42 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๗
“ ท้องถิ่นหมายถึง ท้ องที่ใดท้ องที่หนึ่งโดยเฉพาะในเขตเมืองหรื อประเทศ
เช่นย่ านหมู่บ้ าน ชุมชน ที่มนุษย์ได้ ตั ้ งถิ่ นฐานที่อยู่อาศัย มีการจัดระบบระเบี ยบ
ทางสังคมทั ้ งการประกอบอาชี พวัฒนธรรมประเพณี ตลอดจนงานศิลปะ
หัตถกรรม สิ่งเหล่านี ้ เป็ นการแสดงเอกลักษณ์เฉพาะของแต่ละท้ องถิ่น
เสมือนบันทึกบอกเล่า สภาพวิถีชี วิตของผู้ คน ที่ได้ ผ่านกระบวนการทดลอง
คัดสรรจากอดีต มีการถ่ายทอด จากรุ่ นพ่อ แม่ สู่ลูกหลานพัฒนาตามกาล
เวลาและสืบทอดถึงปั จจุบัน”
จากนิยามความหมายของท้องถิ่นจะเห็นได้ ว่า เขตตําบลในเมืองของเทศบาล
เพชรบูรณ์จะประกอบดัวยหมู่บ้ านและชุมชน และเมื่ออยู่รวมกลุ่มแล้ วมักจะนิยมสร้ างวัด
มูลเหตุของการสร้ างวัดเพราะมีความเลื่ อมใสศรัทธาในศาสนาดังประวัติความเป็ นมาของ
การเผยแพร่เข้ ามาของศาสนาพุทธดังที่สมเด็จฯกรมพระยาดํารงราชานุ ภาพทรงอธิบายไว้ ใน
มูลเหตุแห่งการสร้ างวัดในประเทศสยาม(ทรงแสดงเป็ นปาฐกถาที่สโมสรสามัคยาจารย์ เมื่อ
วันที่ ๒๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๗๑ดังนี ้
การที่พระพุทธศาสนามาประดิษฐานยังประเทศไทยนี ้ มีหลักฐานปรากฏว่ามา
หลายคราว ชั ้ นเดิมประมาณว่าเมื่อพุทธศักราชก่อน ๕๐๐ ปี พวกชาวมัชฌิมาประเทศ (คือ
อินเดียตอนกลาง) ได้ เชิ ญพระพุทธศาสนาลัทธิหินยานอย่ างครั ้ งสมัยพระเจ้ าอโศกมหาราชมา
เป็ นประถม ความข้ อนี ้ รู้ ได้ ด้ วยภาษาที่จารึ กพระธรรม เช่น ปรากฎอยู่ที่พระปฐมเจดีย์ ใช้ภาษา
บาลี แต่เจดีย์วัตถุเช่นพระพุทธรู ปและพระธรรมจักรก็เป็ นแบบอย่างในมคธราฐอันเป็ นที่ตั ้ ง
ลัทธินั ้ นต่อมาเมื่อเกิดลัทธิมหายานขึ ้ นในคันธารราฐเมื่อครั ้ งพระเจ้ากนิษกะ แล้ วเจริญ
แพร่หลายในอินเดียเมื่อราว พ.ศ.๙๔๒ ก็มีชาวอินเดียเชิญพระพุทธศาสนาอย่างลัทธิ มหายาน
มาสั่งสอนทางประเทศเหล่านี ้ มีหลักฐานว่า ลัทธิมหายานเข้ ามาสู่ประเทศไทย ๒ ทาง คือ มา
จากกรุงกัมพูชาทาง ๑ มาจากกรุ งศรีวิชัยในเกาะสุมาตราแผ่มาเมืองนครศรีธรรมราชทาง ๑
ข้ อที่กล่าวนี ้ มีจารึ กพระธรรมเป็ นภาษาสันสกฤตและรูปโพธิสัตว์ ซึ่งเกิดขึ ้ นลัทธิ มหายาน
ปรากฏอยู่เป็ นหลักฐาน ชาวประเทศไทยดูเหมือนจะนับถือทั ้ ง ๒ ลัทธิ ด้ วยกัน หรื อนับถื อลัทธิ
มหายานเป็ นสําคัญยิ่งกว่าลัทธิ หินยานซึ่งมาก่อนอยู่ ช้ านานหลายร้ อยปี ข้ อนี ้ มีหลักฐานที่พุทธ
เจดีย์ ต่างๆซึ่งสร้ างในประเทศนี ้ เมื่ อสมัยที่ กล่าวมา สร้ างตามคติมหายานแทบทั ้ งนั ้ นพระธรรม
ก็ ใช้อรรถภาษาสันสกฤตจนแพร่หลาย
ครั ้ นถึงสมัยเมื่ อพระพุทธศาสนาที่ในอินเดียเสื่อมทรามลง ด้วยแผ่ นดินตกอยู่
ในอํานาจพวกถือศาสนาอื่น นานาประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาก็เริ่มขาดการคมนาคมใน
กิ จศาสนากับประเทศอินเดียซึ่งเป็ นครูเดิม ใช่แต่เท่านั ้ น เหล่าประเทศทางตะวันออกอันตั ้ งอยู่
ริ มทะเล ตั ้ งแต่แหลมมลายูข้ างตอนใต้จนเกาะสุมาตรา เกาะชวา ตลอดจนเมืองจามซึ่งเคยถือ