Page 369 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๕๑
ขอนดอกไปถวายเจ้ าเมืองได้ แต่ ทุกคนก็ไม่ ละความพยายามที่จะหาขอนดอกให้ ได้ เพื่อหวังจะ
เป็ นบุตรเขยของเจ้ าเมืองและในครั ้ งนั ้ นมีชายหนุ่มจากบ้ านไกลเป็ นชาวบ้ าน ชาวซําบน(บ้ านนํ ้ า
เลาในปั จจุบันนี ้ ซึ่งตั ้ งอยู่ในพื ้ นที่สูง ในอําเภอเมือง จั งหวัดเพชรบูรณ์ มีภาษาพูดที่เข้ าใจยาก
เป็ นภาษาถิ่น โดยเฉพาะของพวกเขา เช่น จะโป่ ง แปลว่า รั บประทานข้าว ซงดั๊ก แปลว่า ดื่ม
นํ ้ า ฯลฯ)
ชายหนุ่มชาวบ้ านป่ าคนนี ้ หาขอนดอกมาถวายเจ้ าเมืองได้ ดังนั ้ น เจ้ าเมืองจึงต้ องยก
ธิดาให้ กับชายคนนั ้ นตามสัญญา ฝ่ ายธิดาสาวของเจ้ าเมือง มีความน้ อยอกน้ อยใจมากที่จะต้อง
แต่งงานกับหนุ่มชาวป่ าชาวดอยก็รู้ สึกอัปยศอดสูใจ จึงหนีออกจากเมื องไปโดยไม่มีใครเห็น ไป
โดดนํ ้ าตายในลํานํ ้ าป่ าสัก ทําให้ เจ้ าเมืองและมารดาของนางผมหอม มี ความโศกเศร้ าเสียใจยิ่ง
นัก จึงยกขบวนช้ าง ขบวนม้ าและไพร่พลออกติดตามหาในลํานํ ้ าป่ าสัก ขบวนได้ มาถึงที่แห่งหนึ่ง
แถวๆหน้ าสถานีตํารวจปั จจุบันคือ ที่สร้ างหอประชุมศาลาประชาคมจั งหวัด เจ้ าเมืองและไพร่ พล
จึงพักขบวนช้ างม้ า และเรียกสถานที่ ตรงนี ้ ว่า “พระยาพักช้ าง” ซึ่ งแต่เดิ มมีคลองผ่านมาหลาย
สายจึงเรียกคลองนี ้ ว่า “คลองแสนพระยาโศก” แล้ วก็ให้ ไพร่ พลไปทําลี่ (ทํ านบกั ้ นนํ ้ า ทํ าด้วยไม้ ไผ่
และไม้ รวกผูกติ ดกันเหมื อนเผือกปิ ดกั ้ นนํ ้ า) ที่ลํ านํ ้ าป่ าสักข้ างๆวัดโพธิ์เย็น ต.ในเมื อง อ.เมือง จ.
เพชรบูรณ์ และให้ คนเลี ้ ยงช้ างนําเอาช้ างเผือกไปเลี ้ ยงที่วัดช้ างเผือกในปั จจุ บันนี ้ เจ้ าเมืองมารอศพ
ของนางผมหอมอยู่หลายวัน ศพก็มาติ ดที่ลี่ นั ้ นเอง
วัดโพธิ์เย็นในอดีต เรี ยกว่าวัด”สบ”(ซึ่งแปลว่ า พบ) และขณะที่รอศพอยู่นั ้ นช้ างเผือกที่
นํามาเลี ้ ยงในวัดช้ างเผือกซึ่งขณะนั ้ นเป็ นป่ าดงรกทึ บ ช้ างเผือกก็ตายในวัดแห่งนี ้ เจ้ าเมืองมีความ
โศกเศร้ ายิ่งนัก ที่ ต้ องมาเสียทั ้ งธิดาและช้ างเผือกคู่บารมี ของตนเอง จึงได้ สร้ างวัดขึ ้ น ณ ที่
ช้ างเผือกตาย และได้ ก่อเจดีย์ ไว้สององค์ องค์หนึ่งบรรจุศพธิดาสาว จะด้ วยความเสียดายธิ ดา
สาวมากนี่เอง จึงนําเอาแก้ วแหวนเงินทอง เพชรนิลจิ นดาอันมีค่าฝั งไว้ กับเจดีย์ ที่บรรจุศพธิดานั ้ น
เจดีย์นี ้ จึงมีความศักดิ์สิทธิ ์มาก และมีคนเห็นดวงไฟพุ่งออกมาจากเจดีย์องค์นี ้ เสมอๆ ในวันที่ ๘
คํ่าและ๑๕ คํ่าเจดีย์อี กองค์หนึ่งบรรจุกระดูกช้ างเผือกไว้ พร้ อมกัน และมีเจดีย์ อีกสององค์ที่สร้ างขึ ้ น
หน้ าพระอุโบสถ ดูจะสร้ างขึ ้ นรุ่นเดียวกัน ซึ่งพระอุโบสถนั ้ นจะสร้ างขึ ้ นพร้ อมกับวัดหรื อไม่นั ้ นไม่
อาจทราบได้ แต่พระประธานในพระอุโบสถและพระพุทธรูปที่อยู่หน้าพระประธาน ๑๐ กว่าองค์
ล้วนแต่ เก่าแก่ จะรุ่นราวสมัยสุโขทัย หรือต้ นอยุธยา การตั ้ งชื่อวัดนี ้ จึงเอานามช้างเผื อกที่มาตายลง
เอามาตั ้ งชื่อว่า “วัดช้ างเผือก” จนถึ งปั จจุบัน
ประวัติความเป็ นมาของกระแสหนึ่งของวัดช้างเผื อกนี ้ เล่าสืบต่อกันมาว่า มีธิดาเจ้ าเมือง
หนึ่งซึ่งอยู่ทางใต้เข้ าใจว่าจะอยู่ทางกรุ งศรีอยุธยา เป็ นเมืองใดไม่ปรากฏแน่ชัด ธิดาของเจ้ าเมืองนี ้