๓๕๒
มี
นามว่
า
“
นางเขี
ยวค่
อม
”
ได้
มี
ความรั
กใคร่
กั
นกั
บชายคนใช้
ใกล้
ชิ
ด แต่
ด้
วยความแตกต่
างกั
นทาง
ชนชั
้
นวรรณะนั่
นเอง ทํ
าให้
ความรั
กของธิ
ดาสาวกั
บหนุ
่
มไม่
สามารถจะเป็
นไปได้
ประดุ
จดอกฟ้
ากั
บ
ยาจก วณิ
พกหรื
อจะคู
่
ควรกั
บนางฟ้
าได้
ด้
วยขนบธรรมเนี
ยมประเพณี
ดั
งนั
้
น
หนทางเดี
ยวที่
จะทํ
าให้
รั
กของนางฟ้
ากั
บวณิ
พกได้
สํ
าเร็
จก็
คื
อ การพากั
นหนี
โดยนางได้
นั
ดแนะกั
นหนุ
่
มคนรั
กผู
้
ตํ่
าต้
อยเตรี
ยมช้
างและข้
าวของ
เครื่
องใช้
เครื่
องกิ
นออกหนี
จากเมื
องในเวลากลางคื
น โดยคิ
ดจะไปตายเอาดาบหน้
าด้
วยอานุ
ภาพ
แห่
งความรั
กทํ
าให้
นางและคนรั
กไม่
คํ
านึ
งถึ
งความตาย และอั
นตรายใดใดทั
้
งสิ
้
นพากั
นเดิ
นทาง
รอนแรมกั
นมา โดยรี
บเร่
งจนกระทั่
งออกจากเมื
องมาไกลมากแล้
วจึ
งหยุ
ดพั
กผ่
อน ระยะหนึ่
งต่
อมา
พอรุ่
งสางเจ้
าเมื
องผู
้
เป็
นบิ
ดาพอทราบข่
าวก็
มี
ความเกรี
้
ยวโกรธธิ
ดาของตนเป็
นอย่
างยิ่
ง จึ
งเกณฑ์
ไพร่
พลออกติ
ดตาม แต่
ด้
วยไม่
ทราบธิ
ดาสาวกั
บชู
้
รั
กของนางหนี
ไปทางไหนกว่
าจะจั
บทิ
ศทางตาม
ไปถู
กก็
เสี
ยเวลาไปเป็
นแรมเดื
อน จึ
งตามมาพบธิ
ดาสาวกั
บชู
้
รั
กของนางที่
ป่
าแห่
งวั
ดช้
างเผื
อกนี
้
เอง
ด้
วยความโกรธที่
ธิ
ดาของตนกระทํ
าการเป็
นที่
อั
ปยศอดสู
แก่
ชาวประชา และบ้
านเมื
องอื่
น
เขาจึ
งได้
สั่
งประหารชี
วิ
ตธิ
ดาสาวกั
บชู
้
รั
กของนางเสี
ย
เมื่
อหายโกรธแล้
วจึ
งรู
้
สึ
กเสี
ยใจยิ่
งนั
กที่
ได้
กระทํ
ากรรมอั
นหนั
ก คื
อ ฆ่
าบุ
ตรของตนเอง ส่
วนมารดาของนางนั
้
นมี
ความโศกเศร้
าแสนทวี
คู
นเมื่
อ
ทราบว่
าพ่
อได้
ฆ่
าลู
กของตนเองเสี
ยแล้
ว จึ
งได้
ตกลงใจกั
นสร้
างวั
ดขึ
้
นเพื่
อเป็
นการลบล้
างบาปกรรม
ที่
ได้
กระทํ
าต่
อธิ
ดาของตน และช้
างเผื
อกที่
แห่
ขบวนนั
้
นมาก็
เจ็
บป่
วยตายลงไปอี
ก จึ
งได้
สร้
างเจดี
ย์
ขึ
้
นองค์
หนึ่
ง บรรจุ
ศพธิ
ดาและคนรั
กของนางไว้
ด้
วยกั
น พร้
อมทั
้
งเพชรนิ
ลจิ
นดาเข้
าไว้
ในเจดี
ย์
องค์
นี
้
ด้
วย
ภาพที่
๗ เจดี
ย์
ใจดี
บรรจุ
กระดู
กช้
างเผื
อก ภาพที่
๘เจดี
ย์
ใจร้
ายบรรจุ
กระดู
กนางผมหอม