Page 368 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๕๐
ขนบธรรมเนียมประเพณี และภาษาพูดเป็ นภาษาสะเดียงส่วนใหญ่ คนส่วนใหญ่ มีอาชีพ ทํ านา
ทําไร่ ค้ าขาย รับราชการ
ที่ มาของชื่อชุ มชน
ชุมชนนี ้ มีหนองนํ ้ าใหญ่ มีนํ ้ าขังตลอดปี ปั จจุ บันเป็ นแหล่งนํ ้ าดิ บผลิตนํ ้ าปะปาเลี ้ ยงผู้ คนใน
เขตเมืองเพชรบูรณ์ เป็ นหนองนํ ้ าที่เป็ นแหล่งพักผ่อนอยู่ติดกับทุ่งนา ทุ่งนาแห่ งนี ้ มีลักษณะเป็ นรี ๆ
จึงได้ ชื่อว่าบ้ านหนองนารี
เรื่ องราวและตํานานที่ เกิดขึ ้ นในท้องถิ่ น
ตํานานเรื่ องความรักในสมัยก่อนบ้านไหนที่มีลูกสาวจะจัดให้ มีการตําข้ าวในเวลากลางคืน
ในสมัย ก่อนไม่มีโรงสีข้ าว บ้ านไหนไม่มีลูกสาวก็ใช้ ตําข้ าวในเวลากลางวัน และหนุ่มก็จะไปช่วย
บ้ านสาวตํ าข้าว เป็ นการพบปะพูดคุยกันของหนุ่มสาวสมัยนั ้ น หรื อไม่หนุ่มก็ จะไปช่วยสาวเกี่ยว
ข้ าว หรื อในโอกาสอื่นๆอีกก็ได้ แต่ทั ้ งหมดนี ้ ต้องอยู่ในความควบคุมดูแลของพ่อแม่ ญาติ พี่น้ อง
ของฝ่ ายสาว หรื ออาจไปคุยกับสาวที่บ้ านได้ เป็ นบางโอกาส ถ้ าคุยกับสาวตอนกลางวันต้องมี พ่อ
แม่อยู่ ด้วย ถึ งกลางคืนต้ องจุดตะเกี ยงให้ แสงสว่างพ่ อแม่ต้ องอยู่ด้ วย ถึงเวลาพอสมควรก็กลับ
บ้ านไม่ นิยมให้ นอนค้ างบ้ านสาว เว้ นแต่ เหตุจํ าเป็ นก็ นอนได้ แต่คนละที่กัน มีพ่อแม่ ดูแลอย่ าง
ใกล้ชิด
ตํานานวัดช้ างเผือก
วัดช้ างเผือกนี ้ จะสร้ างขึ ้ นในสมัยใดและ พ.ศ.ใด ไม่สามารถจะค้ นหาได้ และวั ดช้างเผื อก
นี ้ สมัยก่อนเป็ นที่ลื อนามกันในเรื่ องผีดุ คนรุ่ นปู่ ย่า ตายายเล่าให้ ฟั งว่าคนที่ ไปเที่ยวตลาดในเวลา
กลางคื นดึกๆ ต้ องเดินอ้ อมจากหน้ าวัดไปไกล เพราะกลัวผีหลอก ซึ่งมี คนเคยโดนผีวัดนี ้ หลอก
หลายคน นี่เป็ นเรื่ องเล่าสืบต่อกันมา
แต่ก่อนประวัติศาสตร์ความเป็ นมาของวัดช้ างเผือกมีเรื่องราวเล่ากันมาด้ วยกันสองกระแส
กระแสหนึ่งเล่าสื บต่อกั นไว้ ว่า มี เจ้ าเมื องหนึ่งในสมั ยโบราณซึ่งตั ้ งอยู่ ทางทิศเหนือของจั งหวัด
เพชรบูรณ์ ปั จจุบันนี ้ เข้ าใจว่ าจะอยู่ใกล้ ชิดกับเมืองราดที่พ่อขุนผาเมืองปกครองอยู่ หรืออาจจะ
อยู่ใกล้ชิ ดกับเมืองนคร “เดิด”(คําว่าเดิด หมายถึง สูง ซึ่งอาจหมายถึง เมื องที่ตั ้ งอยู่ในปั จจุบัน)
เจ้ าเมื องนี ้ ไม่ปรากฏนามแต่มีพระธิดาองค์ หนึ่งรูปโฉมงดงามยิ่งนักมี นามว่า”นางผมหอม”ยังไม่มี
คู่ครอง เจ้ าเมื องผู้ เป็ นบิดาก็ประกาศออกไปว่ าถ้ าใครก็ ตามสามารถหา”ขอนดอก”มาให้ ได้ ก็ จะ
ยกลูกสาวให้ เป็ นคู่ครอง ชาวเมืองทั ้ งหนุ่มและแก่ต่างพากันหา”ขอนดอก”มาถวายเพื่อหวังจะได้
เป็ นลูกเขยเจ้าเมือง(“ขอนดอก”นี ้ มีลักษณะเหมือนปลีกล้วยที่ขึ ้ นอยู่ในป่ าลึก แต่ มีกลิ่นหอมเหมือน
ดอกไม้ ที่มีกลิ่นหอมทั ้ งหลาย ซึ่งหายากมาก) ประกาศอยู่นานหลายเดือนก็ไม่ มีผู้ ใดสามารถหา