๑๐
๔ เป็
นสิ่
งไม่
คงที่
วั
ฒนธรรมเป็
นสิ่
งที่
ไม่
คงที่
เพราะเกิ
ดจากความคิ
ดหรื
อภู
มิ
ปั
ญญา
ของชุ
มชน เมื่
อสภาพของสั
งคมและสิ่
งแวดล้
อมเปลี่
ยนแปลงเนื่
องจากความเจริ
ญก้
าวหน้
า
ทางเทคโนโลยี
ทางเศรษฐกิ
จการรั
บรู
้
ความคิ
ดใหม่
ๆที่
ก้
าวมาตามกระแสของการสื่
อสารทํ
าให้
ความคิ
ดของชุ
มชนเปลี่
ยน วั
ฒนธรรมก็
มี
การปรั
บเปลี่
ยนไป
วั
ฒนธรรมมี
อิ
ทธิ
พลต่
อสมาชิ
กในสั
งคม
ทํ
าให้
คนภายนอกสั
งคมมองเห็
นเป็
น
ลั
กษณะเฉพาะของสั
งคมนั
้
นๆ เพราะวั
ฒนธรรมเป็
นตั
วกํ
าหนดวิ
ถี
ชี
วิ
ตความเป็
นอยู
่
ของสั
งคม
เช่
น การปลู
กบ้
านเรื
อนที่
อยู
่
อาศั
ย การประกอบอาชี
พ การกํ
าหนดหน้
าที่
ของหญิ
งชาย พ่
อแม่
การให้
คุ
ณค่
าของหญิ
ง ชายและคุ
ณสมบั
ติ
ที่
ดี
ของการเป็
นสมาชิ
กในสั
งคม
ดั
งนั
้
นวั
ฒนธรรมจึ
งเป็
นตั
วกํ
าหนดความแตกต่
างของชุ
มชน
กํ
าหนดลั
กษณะนิ
สั
ยของ
สมาชิ
กในสั
งคม กํ
าหนดค่
านิ
ยม และการประกอบอาชี
พของสมาชิ
ก กํ
าหนดบทบาทของหญิ
ง
ชาย หน้
าที่
ของพ่
อแม่
ปู
่
ย่
าตายาย คุ
ณค่
าของคน ด้
วยเหตุ
นี
้
สั
งคมของไทย สั
งคมของชุ
มชน
เมื
องแต่
ละแห่
งจึ
งแตกต่
างจากชาติ
อื่
นสั
งคมอื่
นโดยสิ
้
นเชิ
ง
ด้
วยเหตุ
นี
้
วั
ฒนธรรมจึ
งมี
อิ
ทธิ
พลต่
อสมาชิ
กในสั
งคมในฐานะเป็
นตั
วกํ
าหนด
บทบาทในการเรี
ยนรู
้
คื
อการถ่
ายทอดมรดกทางสั
งคมเช่
นสุ
ภาษิ
ต คํ
าสอน ความเชื่
อ ฯ
วั
ฒนธรรมเป็
นตั
วกํ
าหนดเป้
าหมายของสมาชิ
กในสั
งคมเพราะเป็
นตั
วกํ
าหนด
ค่
านิ
ยมของสั
งคมเช่
นการเป็
นคนดี
คนชั่
ว การยอมรั
บนั
บถื
อศาสนา ความจนความรวย การ
แต่
งกายฯ
วั
ฒนธรรมทํ
าให้
เกิ
ดการเป็
นหมู
่
พวกเพราะสมาชิ
กของสั
งคมใดก็
จะปฏิ
บั
ติ
ตน
เช่
นเดี
ยวกั
บบุ
คคลอื่
นๆในสั
งคมเดี
ยวกั
นเพราะมี
กรอบอ้
างอิ
งในความคิ
ดความเชื่
อแบบ
เดี
ยวกั
น
วั
ฒนธรรมทํ
าให้
สั
งคมมี
ความแตกต่
างกั
นแต่
ถึ
งอย่
างไรก็
ตาม วั
ฒนธรรมสามารถ
ปรั
บเปลี่
ยนได้
ถ้
าหากสั
งคมหนึ่
งยอมรั
บวั
ฒนธรรมของสั
งคมหนึ่
งสามารถปรั
บเปลี่
ยนความ
แตกต่
างให้
เหมื
อนกั
นได้
เช่
นไทยยอมรั
บวั
ฒนธรรมการกิ
นอาหารมาจากจี
น
เช่
นการใช้
ตะเกี
ยบ จากชาติ
ยุ
โรปเช่
นการใช้
มี
ดการใช้
ช้
อนส้
อมเป็
นต้
น แต่
การยอมรั
บการเปลี่
ยนแปลงนี
้
ต้
องใช้
ภู
มิ
ปั
ญญาของชุ
มชนเป็
นตั
วกํ
าหนดซึ่
งรวมถึ
งประเพณี
ของชาวบ้
านด้
วยเพราะอุ
ปกรณ์
ที่
สํ
าคั
ญในการจั
ดระบบสั
งคมอี
กอย่
างหนึ่
งคื
อประเพณี
สุ
พั
ตรา สุ
ภาพ ,(๒๕๔๑,หน้
า๑๐๗)ได้
ให้
นิ
ยามของประเพณี
ไทยไว้
ดั
งนี
้
“ คํ
าว่
า
ประเพณี
ที่
ใช้
ในที่
นี
้
มี
ความหมายกว้
างขวางมาก กล่
าวคื
อ
หมายรวมถึ
ง ความเชื่
อ ความคิ
ด การกระทํ
า ค่
านิ
ยม ทั
ศนคติ
ศี
ลธรรม จารี
ต ระเบี
ยบแบบแผน และวิ
ธี
การกระทํ
าสิ่
งต่
างๆ
ตลอดจนถึ
งการประกอบพิ
ธี
กรรมในโอกาสต่
างๆที่
กระทํ
ากั
นมาแต่
ในอดี
ต