๒๙๒
ส่
วนนครศรี
สั
ชนาลั
ยนั
้
นทรงตั
้
งขุ
นยี่
คื
อ อุ
ปราชปกครอง โอรสองค์
โตชื่
อ
ขุ
นผาเมื
อง
ให้
ไปครองเมื
อง
ราด เมื
องลุ
ม เป็
นราชบุ
ตรเขยของผี
ฟ้
าเจ้
าเมื
องศรี
โสธรปุ
ระ (พระเจ้
าชั
ยวรมั
นที่
เจ็
ด) และดํ
ารงตํ
าแหน่
ง
ยุ
วราชแห่
งศรี
โสธรปุ
ระ(น่
าจะเป็
นชื่
อเมื
องศรี
เทพ เพราะจากความหมายของศรี
ธรหมายถึ
งพระนา
รายน์
ซึ่
งเป็
นเทพภาษาเขมรจะแทรกคํ
าเช่
น ศรี
ธรเป็
นศรี
โสธรความหมายคื
อเทพดั
งนั
้
นศรี
โสธรคื
อศรี
เทพนั่
นเอง)ด้
วยและพระองค์
(
พระเจ้
าชั
ยวรมั
นที่
เจ็
ด
) ทรงแผ่
อํ
านาจปกครองเมื
องแถบลุ
่
มแม่
นํ
้
านี
้
แต่
ยอมเป็
นมิ
ตรไมตรี
กั
บพ่
อขุ
นผาเมื
องด้
วยยอมยกพระธิ
ดาคื
อพระนางสิ
งขรเทวี
ให้
พ่
อขุ
นผาเมื
อง
คํ
าว่
าเมื
องราดหรื
อเมื
องลุ
ม(น่
าจะหมายถึ
งเมื
องในที่
ราบหรื
อเมื
องในที่
ลุ
่
ม)ไม่
ใช่
ชื่
อเมื
องเพราะ
ปรากฏหลั
กฐานที่
เกี่
ยวข้
องกั
บขอมมี
แห่
งเดี
ยวคื
อเมื
องเพชบุ
ร (หลั
กฐานที่
วั
ดพระแก้
ว)และเมื
องโบราณ
ศรี
เทพ(ศรี
โสธรปุ
ร)พระองค์
คื
อพ่
อขุ
นผาเมื
องดั
งนั
้
นเป็
นไปได้
หรื
อไม่
หลั
งรบชนะขอมแล้
วมอบพระขรรค์
ไชยศรี
ให้
แก่
พ่
อขุ
นบางกลางหาวแล้
วพระองค์
กลั
บมาครองเมื
องโบราณศรี
เทพดั
งมี
หลั
กฐานในศิ
ลา
จารึ
กเมื
องศรี
เทพ(เสาหลั
กเมื
องเพชรบู
รณ์
)ดั
งนี
้
ภาพที่
๑๔๗ประวั
ติ
ความเป็
นมาของเสาหลั
กเมื
อง