Page 308 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๒๙๐
“วั
ดบวรสถานสุ
ทธาวาส หรื
อ วั
ดพระแก้
ววั
งหน้
เป็
นวั
ดสํ
าคั
ญซึ่
งกรมพระราชวั
งบวรมหาศั
กดิ
พลเสพ
วั
งหน้
าในรั
ชกาลที่
3 ทรงสร้
างขึ
นใหม่
และเหตุ
ที่
เรี
ยกกั
นว่
า วั
ดพระแก้
ววั
งหน้
เนื่
องจากเป็
นวั
ดที่
สร้
างในวั
ง เช่
นเดี
ยวกั
วั
ดพระศรี
รั
ตนศาสดาราม หรื
อวั
ดพระแก้
ว ในวั
งหลวง
จากข้
อความนี
แสดงว่
ามี
ธรรมเนี
ยมสร้
างวั
ดในวั
งเป็
นไปได้
หรื
อไม่
ว่
าวั
ดพระแก้
วน่
าจะเป็
นวั
ดอยู
ในวั
งของเจ้
าเมื
องเพชรบู
รณ์
ในสมั
ยนั
และอี
กกรณี
หนึ่
งคื
อการปรากฏตั
วของคนไทยคื
อพ่
อขุ
นผาเมื
องได้
รุ
กไล่
ขอมที่
มี
อิ
ทธิ
พลเหนื
คนเผ่
าไทยและสถาปนากรุ
งสุ
โขทั
ยไม่
ยอมอยู
ใต้
อํ
านาจของขอม เจ้
าเมื
องเพชรบู
รณ์
น่
าจะอยู
ใต้
อิ
ทธิ
พลของขอมและมาเป็
นอิ
สระมาอยู
ใต้
อํ
านาจการปกครองของสุ
โขทั
ยดั
งปรากฏหลั
กฐานในศิ
ลา
จารึ
กหลั
กที่
๒ วั
ดศรี
ชุ
มดั
งนี
(ประวั
ติ
ศาสตร์
สมั
ยสุ
โขทั
ยโดย
ww google”com
เมื่
อ ๒๕ พฤศจิ
กายน ๒๕๕๕)
29
การก่
อตั
งอาณาจั
กรสุ
โขทั
การก่
อตั
งอาณาจั
กรสุ
โขทั
ยเท่
าที่
ปรากฏหลั
กฐานแว่
นแคว้
น สุ
โขทั
ยได้
ก่
อตั
งขึ
นในช่
วงกลาง
พุ
ทธศตวรรษที่
๑๘ โดยศู
นย์
กลางอํ
านาจของสุ
โขทั
ยอยู
บริ
เวณลุ
มแม่
นํ
าน่
าน ต่
อมาจึ
งได้
ขยายตั
วไป
ทางด้
านตะวั
นตกบริ
เวณลุ
มแม่
นํ
าปิ
งและทิ
ศตะวั
นออกบริ
เวณลุ
มแม่
นํ
าป่
าสั
ก จากศิ
ลาจารึ
กหลั
กที่
ศิ
ลาจารึ
กวั
ดศรี
ชุ
ม จั
งหวั
ดสุ
โขทั
ย ได้
กล่
าวถึ
งการขยายอํ
านาจทางเศรษฐกิ
จและการเมื
องของชุ
มชน
เมื
องในลุ
มแม่
นํ
ายม และลุ
มแม่
นํ
าน่
าน ในรั
ชสมั
ยของพ่
อขุ
นศรี
นาวนํ
าถม ขุ
นในเมื
องเชลี
ยง (ศรี
สั
ชนา
ลั
ย) เป็
นเจ้
าเมื
องปกครองในฐานะเมื
องขึ
น ขอมได้
ครอบครองเมื
องศรี
สั
ชนาลั
ย และสุ
โขทั
ยเมื่
ประมาณกลางพุ
ทธศตวรรษที่
๑๘ ซึ่
งสั
นนิ
ษฐานว่
าเป็
นการขยายเมื
อง โดยการรวบรวมเมื
องเป็
นเมื
อง
คู
ดั
งปรากฏเรี
ยกในศิ
ลาจารึ
กว่
า “นครสองอั
น” การรวมเมื
องเป็
นเมื
องคู
นี
เป็
นการรวมทรั
พยากร
สํ
าหรั
บการขยายเมื
องให้
เป็
นแว่
นแคว้
นใหญ่
โตขึ
น พระองค์
มี
โอรส ๒ พระองค์
คื
อ พ่
อขุ
นผาเมื
อง เจ้
เมื
องราด และพระยาคํ
าแหงพระราม เจ้
าเมื
องสระหลวงสองแคว (เมื
องพิ
ษณุ
โลก) พ่
อขุ
นผาเมื
องนั
ปรากฏความในจารึ
กว่
ากษั
ตริ
ย์
ขอมในสมั
ยนั
น ซึ่
งสั
นนิ
ษฐานว่
า คื
อพระเจ้
าชั
ยวรมั
นที่
๗ (พ.ศ. ๑๗๒๔
– ๑๗๖๑) ได้
ยกราชธิ
ดาคื
อ “นางสุ
ขรมหาเทวี
” ให้
เพื่
อสร้
างสั
มพั
นธไมตรี
พร้
อมทั
งพระราชทานเครื่
อง