๒๖๗
๕ บาทมี
นั
กเรี
ยน ๓๕คน ต่
อมา พ.ศ. ๒๕๐๒ นางสํ
าราญ ทวี
ทรั
พย์
ก็
ได้
รั
บอนุ
ญาตให้
ตั
้
งโรงเรี
ยนได้
ท่
านได้
เป็
นครู
ใหญ่
เองและตั
้
งชื่
อว่
าโรงเรี
ยนสํ
าราญราษฎร์
วิ
ทยา ชื่
อย่
อว่
า “ส.ว.” เป็
นโรงเรี
ยนประเภท
ประถมศึ
กษาและมั
ธยมศึ
กษา ตั
้
งแต่
อนุ
บาลจนถึ
งชั
้
นมั
ธยมศึ
กษาปี
ที่
๓ และโรงเรี
ยนได้
ผ่
านการ
ประเมิ
น (ภายนอก) มาตรฐานการศึ
กษาแห่
งชาติ
ตั
้
งแต่
พ.ศ.๒๕๕๑
มี
โรงเรี
ยนระดั
บประถมศึ
กษาถึ
งมั
ธยมศี
กษาของสํ
านั
กงานเขตพื
้
นที่
การศึ
กษาคื
อ
โรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง
โรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง ตั
้
งขึ
้
นเมื่
อ พ.ศ. ๒๔๕๐ โดยพั
นโทพระยาเทพาธิ
บดี
สมุ
หเทศาภิ
บาล
มณฑลเพชรบู
รณ์
โดยการเรี่
ยไรจากประชาชน ตั
้
งอยู
่
ใน ณ ศาลาวั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง
พ.ศ. ๒๔๘๒ กระทรวงศึ
กษาธิ
การได้
ให้
เงิ
นงบประมาณสร้
างโรงเรี
ยนถาวรขึ
้
น แยกจาก
วั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง มาสร้
างในที่
เอกเทศห่
างจากวั
ดทุ
่
งสะเดี
ยง ประมาณ ๑๕๐ เมตร โดยได้
รั
บบริ
จาค
ที่
ดิ
นจาก
๑
.
นายประเสริ
ฐ จั
นทนา
๒
.
นายปลื
้
ม บุ
ญไม่
เศร้
า
๓
.
นายเชี
ยง ผิ
นนารี
รวมเป็
นที่
นา ๗ ไร่
๒งาน ๗๘ ตารางวา โรงเรี
ยนสร้
างตามแบบ ป๑ ของกระทรวงศึ
กษาธิ
การ
กว้
าง ๙ เมตร ยาว ๒๗ เมตร เสาไม้
เต็
งรั
ง พื
้
นกระดานสั
งกะสี
ขนาด ๓ ห้
องเรี
ยน ครั
้
นเมื่
อวั
นที่
๔
พฤษภาคม ๒๔๘๖ ได้
เกิ
ดเพลิ
งไหม้
โรงเรี
ยน เสี
ยหายมาก ไม่
อาจใช้
เป็
นที่
เรี
ยนได้
จึ
งอาศั
ยวั
ดทุ
่
ง
สะเดี
ยงเป็
นที่
เรี
ยน
วั
นที่
๖มกราคม ๒๔๙๗ จึ
งได้
งบประมาณสร้
างอาคารใหม่
ในที่
ดิ
นเดิ
ม และ
โรงเรี
ยนก็
ได้
เจริ
ญมาโดยตลอด
ชื
่
อโรงเรี
ยนสะเดี
ยง
พ.ศ. ๒๔๕๐- ๒๔๖๐ ชื่
อโรงเรี
ยนเทพานฤมิ
ตร
พ.ศ. ๒๔๖๐- ๒๕๐๐ ชื่
อโรงเรี
ยนสะเดี
ยงวิ
ทยาคาร (วั
ดทุ
่
ง)
พ.ศ. ๒๕๐๐ - ๒๕๑๐ชื่
อโรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง (สะเดี
ยงวิ
ทยาคาร)
พ.ศ. ๒๕๑๐ - ปั
จจุ
บั
นชื่
อโรงเรี
ยนบ้
านสะเดี
ยง
วิ
ทยากรนายสมชาย เผื
อกตระกู
ลชั
ย ผอ.ร.ร.บ้
านสะเดี
ยงชุ
มชน ๓ สะเดี
ยงพั
ฒนา
(ชื่
อเดิ
ม บ้
านเสดี
ยง)