Page 284 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๖๖
“บ้ านสะเดียงอุดมสมบูรณ์ ด้วยพื ชผักสวนครั ว พอลูกไหนแก่ย่าก็จะเก็บไปให้ หลาน ยาย
ก็จะเก็ บเอาไปกิน แสดงถึงความเอื ้ อเฟื ้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน เมื่ อปลูกผัก ทําไร่ ทํานา ทําสวน
ได้ มากๆ ก็จะนํามาแลกกันโดยไม่ต้ องจ่ายให้ เปลืองสตางค์ ก็มีเพลงร้ องกันในหมู่บ้ าน ดังนี ้
มาเด้ออี นาง มาเอาปลาย่างไปแลกมั กพริก ไปแลกมักแฟง แลกกระเที ยม หอมแบ่ง บ้ าน
ไหนจะต้มจะแกง ก็ เอาไปแลกกันเด๊ อ”
มีนิสัยร่าเริ งสนุกสนานชอบร้ องรําทําเพลงเช่น
“เนื่ องจากชาวบ้ านสะเดียงเป็ นคนอารมณ์ สนุกสนานรื่ นเริ ง แม้ แต่การเก็บผักก็ยังมีเพลง
ร้ องกัน คือ
มักเอ๋ยมักฟั ก ลูกไหนมันฟั ก ลูกไหนลูกใหญ่ แม่ย่าเก็ บให้ แม่ยายเก็ บที บ้ านไหน
ใครมี เอามาแบ่งกันเอ๋ย
มีความเชื่อในสิ่ งศักดิ์สิ ทธิ ์คิดว่าต้ นไม้ ใหญ่เป็ นที่สิงสถิตของเทพเจ้ าดังนั ้ นเมื่อมี ต้นไม้ ใหญ่
เช่นต้ นโพธิ์ล้มจึงมีการเล่าขานเป็ นตํานานของหมู่บ้ านและนํามาตั ้ งเป็ นชื่อสถานที่ เช่นสี่แยกโพธิ์ล้ ม
สรุปได้ ว่าชาวบ้ านชุมชนวัดช้ างเผือกและหมู่บ้ านสะเดียงเป็ นชุมชนเก่ าแก่อายุไม่ตํ่ากว่า ๗๐๐ปี
น่าจะเป็ นชาวไทยที่มีประวัติศาสตร์ร่ วมมาตั ้ งแต่สมัยกรุงสุโขทัยเป็ นราชธานี ต่อเนื่ องมาถึงสมัยอยุธยา
ที่หนีศึกสงครามพม่ ามาในสมัยกรุ งศรีอยุธยาทํ าศึกกับพม่าและน่าจะเป็ นสมัยอยุธยายุคปลายก่อน
หน้ ากรุ งแตกครั ้ งที่ ๒ นับถือศาสนาพุทธปนพราหมณ์เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ ์เช่นต้ นไม้ ใหญ่ อภินิหารเหนือ
ธรรมชาติ นิสัยร่าเริ งรักสนุกเจ้ าบทเจ้ ากลอน
ความเจริญของชุ มชน
ชุ มชนมีการพัฒนาการอย่างต่ อเนื่องจนถึงปั จจุบัน แบ่งออกเป็ นด้ านต่างๆดังนี ้
ด้านการศึกษา
มีแหล่งสถานศึกษาทุกระดับตั ้ งแต่ระดับอนุบาล ประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา
จนถึงมหาวิทยาลัยได้ แก่ โรงเรี ยนสําราญราษฏร์ เป็ นโรงเรี ยนเอกชนเปิ ดสอนตั ้ งแต่อนุบาลถึง
มัธยมศึกษาปี ที่๓
ร.ร.สําราญราษฎร์วิทยา เริ่ มก่อตั ้ งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๑ ณ บ้ านเลขที่ ๑๒๒ ถนนบุรกรรมโกวิท
อ.เมือง จ.เพชรบูรณ์ โดยมีนางสําราญ ทวี ทรัพย์ ข้ าราชการครู มีความเห็นว่ า ร.ร.เด็ก ก่อนวัยเรี ยนใน
สมัยนั ้ นไม่มี นางสําราญได้ สอนเด็กก่อนเกณฑ์ ๗ ขวบ โดยเริ่ ม๑ ห้ องเรียนก่อน ค่าเล่าเรี ยนเดือนละ