Page 280 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๖๒
ปุปผาราม เหล่านี ้ ถ้ าเป็ นในเมืองไทยก็คงเรี ยกว่า ป่ า(เจ้า)เชต ป่ าไผ่ ป่ ามะม่วง
สวน(อ)โศก สวนดอก(ไม้ ) ดังนี ้ ว่าเฉพาะประเทศไทยนี ้
พิเคราะห์ดูเหตุที่ไม่ตั ้ งชื่อวัดสันนิษฐานว่าเห็นจะเกิดแต่ไม่มีความจําเป็ น
คือเมื่อราษฎรไปรวบรวมกันตั ้ งบ้ านเรื อนขึ ้ นเป็ นหลักแหล่งในตําบลใดแล้ วชวนกัน
สร้ างวัดขึ ้ น คนในตําบลนั ้ นก็ คงเรียกเรี ยกกันว่ า "วัด" เพราะมีวัดเดียวย่อมเข้ าใจได้
แต่เมื่อวัดตําบลอื่ น ก็จําต้องเอาชื่ อตําบลเพิ่มเข้ าด้วย เช่นเรี ยกวัดที่ บางยี่เรือว่า
"วัดบางยี่เรือ" จึ งจะเข้ าใจได้ อันนี ้ เป็ นมูลที่จะเรี ยกวัดตามนามตําบล”
ด้ วยเหตุที่วัดทุ่งสะเดี ยงเป็ นวัดพุทธเจดีย์ และเป็ นวัดที่ชาวบ้ านรวมตัวกันสร้ างขึ ้ น
ภายหลังวัดช้ างเผือก เหตุที่จํานวนชุมชนเพิ่มขึ ้ นการขยายตัวของชุมชนเป็ นเหตุให้ มีการสร้ างวัดเพิ่ม
และเมื่อมี วัดเพิ่ มจึงเอาชื่อหมู่บ้ านใส่เข้ าไปคือ”วัดทุ่งสะเดียง” สอดคล้ องกับความคิดเห็นของสมเด็จ
กรมพระยาดํารงราชานุภาพที่ทรงปรารภไว้
ลักษณะทางภูมิศาสตร์ ของชุมชนวั ฒนธรรมวัดช้ างเผือกและวั ดทุ่ งสะเดียง
การคมนาคม
ทางบก
จากหมู่บ้ านเก่าแก่อายุ นับ ๗๐๐กว่าปี จะเห็นได้ ว่ามี ความเจริ ญและพัฒนาการสืบเนื่ อง
ต่อมาเช่นการสร้ างถนน เข้าหมู่บ้ าน (ถนนบุรกรรมโกวิท )จากเดิมเป็ นทางเดินของม้ าและซอยแคบๆ
กลายเป็ นถนนเส้ นหลักมีซอยแยกเข้ าหมู่บ้ านเช่นซอยแยกโพธิ ์ล้ ม ถนนแยกหมอกาว(ซอยครูหลงมา )
เป็ นต้ น