Page 75 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๖๖
ถวายเปนพุทธบูชา สวนที่๒ นํ าถวายเปนธรรมบูชา สวนที่ ๓ นําถวายเปนสั งฆบูชา สวนที่ ถวายเปน
สังฆบูชานี้ เมื่อเสร็จสิ้นการถวายแล วก็นําไปวางไวให กากิน เมื่อทํ าบุญถวายทานเสร็ จแลวเกิดป ติ
ซาบซึ้งในการกระทํ าของตนเอง จึงรองรําทําเพลงฟอนไปรอบๆ เจดียทรายอยูคนเดียวในปา เมื่ อหมด
วั นก็กลับบาน ตั้ งแตนั้นมาชายทุกคนนี้นึกถึ งบุญที่ได ทําในวันนั้นก็รู สึ กปติ เปนสุขทุ กครา ตอมาถึ ง
คราวที่ตองถึงแกชีวิตเป นโรครุนแรงเมื่อใกล จะตายก็พอดี เปนวั นขุนหอคํา(กษั ตริย ) ครองเมืองสีโห
และนางมิพญา (พระมเหสี) ทรงชางเสด็จมาเลียบนครไดเสด็จผ านถึงกระต อบที่อยูของทุคตะคนนี้
พอดี และชายทุคตะคนก็ มองเห็นพระมหากษัตริย และพระมเหสีที่ทรงชางเสด็จมาใกลที่ อยู ของแก
เกิดอุปาทานขึ้นในใจใครจะเกิ ดเปนพระโอรสของพระราชาพรอมกันนั้นก็ สิ้นใจไปทั นที และได ไปจุติ
ปฏิสนธิในครรภ พระมเหสี พอเติบใหญก็ ไดสื บราชสมบัติ แทนพระบิดา อยูมาวั นหนึ่งได นิมนต พระ
อรหันตมาเทศนาในพระบรมราชวัง ในขณะที่ฟ งธรรมเทศนาอยูนั้น เกิดศรัทธาจะถวายผาสไบคาควร
แสนทองคํา ที่ พรองคทรงหมอยูเปนเครื่ องบูชากัณฑ เทศน แตก็ ไม อาจตัดสินใจไดทันที ครั้งที่หนึ่งก็
แลวครั้งที่สองก็แล ว ครั้งที่สามก็แลว ยังไมอาจตัดสินใจละทิ้งความเสียดายไดเป นเจตนาศรัทธาที่ ยึดๆ
หดๆอยูไมอาจใหสํ าเร็จอยางแทจริ งได พอดีมี กาสองตัวผัวเมียมาจับอยูบนกิ่งมะขามตรงหน าตาง กา
มองเห็นและทราบเจตนาพยายามของพระราชา กาตัวผูจึงพูดกับการตัวเมียว า พระราชานี้ด วยเหตุที่
เปนคนยากจนเข็ญใจได เกิดเป นพระราชาจึงไมอาจตัดสินใจถวายสิ่ งที่ค าสูง แม มี เจตนาศรัทธาก็ตาม
หากพระองคถวายในคราวที่มี เจตนาครั้งแรกก็ไดเสวยผล ๘ ประการ พระราชาได ยินคําสนธนาของกา
สองผัวเมียและรูภาษากาไดจึงชื่อวา “กากะหวุ นลิยะ” พระราชก็ ทรงพระสรวลออกมา พระอรหันต
จึงทูลถามเหตุที่พระราชาทรงพระสรวลนั้น พระราชาก็ นมัสการเรื่องราวตามที่ กาสองตัวผัวเมียพูด
พระอรหันตผูเปนประทานของมหาบพิตร (ตอนที่ถวายเจดียทรายได นําข าวสวนที่เปนสั งฆบูชาไปวาง
ไวใหกากิน) พระราชาจึงตัดสิ นใจถวายผาสไบคาควรแสนทองคํา บูชาพระธรรมเทศนา เมื่อละจากภพ
นั้นก็จุติเสวยผลบุญไปสรวงสวรรคไปๆมาๆ ระหวางสวรรคและมนุษย อยู ตลอดเวลา ไมไดเกิดนรก
อบายใดๆ เลยดวยเหตุนี้พอถึงเดื อน ๖ ชาวไตในกลุมพุทธศาสนิกชน จึ งพากันทําบุญก อเจดีย ทราย
ถวายหอข าวหอแกงเปนประเพณีมาจนตราบเทาทุกวันนี้
สําหรั บเนื้อเรื่องจากเอกสาร “หยาสี่ สิบสองเหลินคํา” โดยเจเรแสงเฮิง กล าวไวว า เดือน ๖
เป นเดื อนที่เกษตรกรเริ่มปลูกพืชผั กนานาชนิดและเปนเดื อนที่พระพุทธเจ าตรัสรูในเดื อนนี้ด วย
ตํานานกล าววา พอถึงวั นขึ้น ๑๔ ค่ํ า เดือน ๖ พระพุ ทธเจ าไดเกิดนิมิ ตตางๆ นานาที่เป นสัญญาบง
บอกว าจะได ตรัสรู เปนพระสั มมาสั มพุทธเจ า เช าตรูวั นขึ้ น ๑๔ ค่ํ า เดือน ๖ พระองค ทรงออก
บิณฑบาตในเมืองราชคฤห หลังจากนั้น ก็ไดเสด็จไปประทับนั่งพักที่ ใตต นไทรใกลชายเมื องในโอกาส
เดียวกั นนางสุชาดา ธิดาของเศรษฐีมี ความปรารถนาอยากมีบุตร ในวั นขึ้น ๑๔ ค่ํ า ไดตระเตรียม
อาหารพิเศษเปนเครื่องบูชาเทพารักษ นั้น คือข าวหุงดวยนมเนยอยางดี ตามตํานานพรรณนาวิธี การไว
วาใชนมที่บีบจากแมวัว ๑,๐๐๐ ตัว ปอนใหวั ว ๕๐๐ ตัวดื่ม และบีบจากวั ว ๕๐๐ ตั ว ปอนวัวตัวตอๆ
ไป บีบปอนใหเรื่อยๆ จนเหลื อวัวตัวเดียว และบีบน้ํานมจากตัวสุดท าย เพื่อใชเปนนมหุงขาวนมเนย
ครั้งนี้ ในขณะที่หุงขาวนมเนยนั้นก็มี เทวดาเจาที่เจาทางมาชวยกันปรุ งแตงรสชาติใหวิเศษยิ่ งขึ้น สม
เป นภัตตาหารมื้อแรกที่จะทํ าให มีพระพุ ทธเจ าตรัสรูขึ้ นในโลก พอหุงขาวได ที่แล ว จึงป นเปนกอน
ขนาดเทาไขนกยูงจํานวน ๕๐ กอนแลวจึ งสั่งสาวใชไปกวาดทํ าความสะอาดใตต นไทรใหญ สาวใช ได
เห็นพระพุทธเจาที่โคนตนไทรในตอนเชามืด เข าใจวาเทพารักษประจําตนไทรแสดงอภินิหารใหปรากฏ