Page 66 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๕๗
๑) ประเพณีออกพรรษา ซึ่งชาวแมสะเรี ยงเรียกวาประเพณีออกหว า เทศกาลออกพรรษา
(สํานักงานเทศบาลตําบลแม สะเรี ยง, ๒๕๕๓)
๒) ประเพณีปอยสางลอง (บวชลูกแกว)
๓) ประเพณีตานขาวหยากู (ขาวมธุปายาส)
๔) ประเพณี
๓) ความหลากหลายชาติพันธุ ในอําเภอแมสะเรียง
อําเภอแมสะเรียงเปนอําเภอที่ มีความหลากหลายของชาติ พันธุ ได แก กะหรี่ยง ไทใหญ ยน
(คนเมือง) ละวา นอกจากนั้นในอําเภอแมสะเรียงยังเปนเมืองที่ มี ความหลากหลายของความเชื่อทาง
ศาสนา ไดแก ศาสนาพุทธ ศาสนาคริ สตทั้งนิกายคารทอลิ ก และโปรเตสแตนท และศาสนามุสลิ ม
กะเหรี่ยง เป นกลุมชาติพันธุหนึ่ง เดิมอาศัยอยูแถบบริ เวณต นแมน้ําสาละวินของพมา ต อมา
ไดอพยพเขาสูประเทศพม าและไทย มีภาษาพูดเรียกวาภาษากะเหรี่ยง จัดในตระกู ลภาษาจีน-ทิเบต
ชาวกะเหรี่ยงมีเอกลักษณเฉพาะตัวหลายอยาง นอกเหนื อจากภาษาพูดแล ว ยังมีการแตงกาย
ศิลปะการแสดง และประเพณี ตางๆ ปจจุบันมี ชาวกะเหรี่ยงในประเทศพมาประมาณ ๗ ลานคน และ
ในไทยประมาณ ๔ แสนคน คําว า "กะเหรี่ยง" นั้น บางทานถื อวาเปนคําไมเหมาะสม เป นการเรียก
ดวยความดูถูก แตชาวกะเหรี่ยงในบางชุมชน ก็แนะนําตัวเองวา กะเหรี่ยง มิไดเห็ นเปนคําไมเหมาะสม
หรือดู ถูก ทั้งนี้ความรูสึกดั งกลาวยังขึ้นอยูกับทรรศนะของผู เรียกดวย
กลุมชาติพันธุ “กะเหรี่ยง” คนลานนาและคนทางภาคตะวันตกมั กเรียกกะเหรี่ ยงวา “ยาง”
พมาเรียกพวกนี้วา “กะยิ่น” ฝรั่ งเรียกวา “กะเรน” (บางที่เขียนวา กะเร็น) แตพมาออกเสียง ร เปน ย
แตคํ าวา กะเหรี่ยง กะเรน หรือกะยิ่น ก็ เป นคําที่ พวกเขาไมชอบนัก สังเกตไดจากเมื่ อครั้งพมาไดรั บ
เอกราช พวกเขาไดตั้งชื่อรัฐของตนเองว า “กะยา” แปลวา “คน” (จิตร ภูมิ ศักดิ์, ๒๕๔๔) อย างไรก็
ตาม เรื่องของชื่อเรียก “กะเหรี่ยง” นี้ยังเปนปญหาไมเป นที่ยุ ติ หลายคนในปจจุบันเข าใจวาชื่ อเรียก
กลุมชาติพันธุนี้ไม สมควรจะเรียกวา “กะเหรี่ยง” อีกตอไป เพราะมีความหมายไปเชิงดูถูก โดยสมควร
ใหเรียกวา “ปกาเกอะญอ” แทน แต หากศึกษากันไปแลวกลั บพบวามีกลุมชาติ พันธุ กะเหรี่ยงหลาย
กลุมที่ เรียกตนเองวา “กะเหรี่ ยง” และกลุมชาติ พันธุ ที่เดิมนั กมานุษยวิทยาเห็นว าควรจัดอยูในกลุม
ของกะเหรี่ ยงกลับไมไดเรียกตั วเองวากะเหรี่ยงแตอยางใด กลั บเรียกเป นชื่ออื่น กลุมชาติ พันธุ ที่ถูก
เรียกวากะเหรี่ยงมีหลายกลุมแตกตางกันไป กลุมชาติพันธุกลุมใหญ ๆ มี ปกาเกอะญอ (สกอว ) โพลง
(โปว) ตองสู (ปะโอ) และบะแก (บะเว)
กะเหรี่ยงมีดวยกันหลายกลุมย อย และมีชื่อเรียกตางๆ กัน ทั้งยังมีประเพณี ความเชื่อ ความ
เปนอยูที่แตกตางกันดวย กะเหรี่ยงในประเทศไทยมี มี ๔ กลุมยอยคื อ
 สะกอ หรือยางขาว เรียกตั วเองวา ปกาเกะญอ เปนกลุมที่ มีประชากรมากที่ สุด
 โป เรียกตัวเองวา โพล สวนใหญ อยูในเขตจังหวัดแมฮองสอน เชียงใหม และลําพู น
 ปะโอ หรือ ตองสู อาศัยอยู ในเขตจังหวัดแมฮองสอน
 บะเว หรือ คะยา อาศัยอยู ในเขตจังหวัดแมฮองสอน
แมว าชาวกะเหรี่ยงจะไดชื่อวาเปนชาวเขา แต ก็ไม ได อาศัยอยูบนที่สู งเสียทั้งหมด บางสวนก็
ตั้งบ านเรือนบนที่ราบเช นเดียวกั บชาวพื้นราบทั่วไป ในหมู บานบางแหงมีทั้งกะเหรี่ ยงสะกอและ