Page 65 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๕๖
ภาคผนวก ก
ประเพณี
และวั
ฒนธรรมของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
๑)
ประวั
ติ
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง เป
นอํ
าเภอหนึ่
งใน ๗ อํ
าเภอของจั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน โดยประวั
ติ
พบว
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงมี
ชื่
อเรี
ยกหลายชื่
อ ได
แก
โยนสะลิ
น ไมลองยี
เมื
องนาย เมื
องยวมใต
และแม
สะเรี
ยง
ป
พ.ศ.๒๑๐๗ ปรากฏชื่
อ “เมื
องโยนสะลิ
น” (YON SA LIN) หรื
อแม
สะเรี
ยงป
จจุ
บั
นพงศาวดารพม
ฉบั
บหอแก
วซึ่
งเขี
ยนขึ้
นในสมั
ยอยุ
ธยาตอนปลายกล
าวถึ
งเมื
องนี้
ว
า “ในป
พ.ศ.๒๑๐๗ บะยิ
นหน
อง
หรื
อ บุ
เรงนอง ได
ยกพลถึ
ง ๑๖ ทั
พ มาตี
ล
านนาข
ามแม
น้ํ
าคง (สาละวิ
น) ผ
านเมื
องโยนสะลิ
นเข
าสู
นคร
พิ
งค
เชี
ยงใหม
” ประวั
ติ
เมื
องยวมหรื
อเมื
องยวมใต
ในอดี
ตมี
ประวั
ติ
ความเป
นมายาวนานกว
า ๖๐๐-
๗๐๐ ป
นั
บว
าเป
นเมื
องหน
าด
าน และเมื
องทางเศรษฐกิ
จที่
สํ
าคั
ญเมื
องหนึ่
งของเชี
ยงใหม
เรี
ยกกั
นว
“ล
านนาตะวั
นตก”
เมื่
อประมาณ พ.ศ.๑๙๘๕ กษั
ตริ
ย
ราชวงศ
มั
งรายเชี
ยงใหม
พระนาม “พระเจ
าติ
โลกราช”
ขณะดํ
ารงตํ
าแหน
ง “ลู
กหลวง” พระนามว
า “ท
าวลก” มาครองเมื
องยวมใต
พ.ศ.๒๓๕๒ เมื
องยวมถู
กน้ํ
าท
วม คณะกรรมการเมื
องจึ
งได
ย
ายมาตั้
งเมื
องใหม
ทางทิ
ตะวั
นตกเฉี
ยงเหนื
อห
างจากเมื
องยวมเก
าประมาณ ๑,๕๐๐ เมตร คื
อบริ
เวณที่
ตั้
งของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
ขณะนี้
พ.ศ.๒๔๔๓ ทางราชการได
ยกฐานะขึ้
นเป
นอํ
าเภอเมื
องยวม พ.ศ. ๒๔๖๗ เปลี่
ยนชื่
อเป
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง (เนื่
องจากชื่
อ “อํ
าเภอเมื
องยวม”พ
องกั
บอํ
าเภอขุ
นยวม จั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน จึ
เปลี่
ยนชื่
อตามลํ
าน้ํ
าแม
สะเรี
ยงที่
ไหลผ
าน)
เมื
องยวมเดิ
มเรี
ยกว
า “เมื
องยวมใต
” ตั้
งบ
านเมื
องมาไม
น
อยกว
า ๕๐๐ ป
พ.ศ ๑๙๐๐
พงศาวดารโยนก ระบุ
ว
าเมื
องใต
เป
นเมื
องหน
าด
านของเมื
องเชี
ยงใหม
และคอยป
องกั
นการรุ
กราน
ของพม
พ.ศ. ๑๙๔๔ พระเจ
าสามฝ
งแกนกษั
ตริ
ย
เชี
ยงใหม
ได
เนรเทศ “เจ
าท
าวลก” ราชบุ
ตรหวั่
เกรงว
าจะแย
งชิ
งราชสมบั
ติ
ให
มาอยู
ที่
เมื
องยวมใต
เจ
าท
าวลกคบคิ
ดกั
บ พญาสามเด็
กย
อย แย
งชิ
ราชสมบั
ติ
ได
สถาปนาตนเองเป
นกษั
ตริ
ย
ทรงพระนามว
า “พระเจ
าติ
โลกราช” ต
อมาในสมั
ยของ
พระเจ
ากาวิ
ละเจ
าเมื
องเชี
ยงใหม
เห็
นว
าเมื
องยวมใต
เป
นเมื
องหน
าด
านจึ
งเจริ
ญสั
มพั
นธไมตรี
กั
เมื
องยวมใต
และเมื
องยวมยางแดง โดยนํ
าไพร
พลทั้
งสองฝ
ายมาดื่
มน้ํ
าพิ
พั
ฒน
สั
ตยาที่
ริ
มน้ํ
าคง ตั้
งแต
นั้
นมาพม
าไม
ยกทั
พมากร้ํ
ากรายเมื
องยวมใต
อี
พ.ศ. ๒๔๔๘ ได
ตั้
งเป
น อํ
าเภอเมื
องยวม มี
นายอํ
าเภอแม
สะเรี
ยงคนแรกคื
อ ขุ
นชํ
านาญชนานุ
รั
กษ
แต
เนื่
องจากชื่
ออํ
าเภอเมื
องยวมไปพ
องกั
บอํ
าเภอขุ
นยวม จั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน จึ
งได
เปลี่
ยนชื่
อเป
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงตามชื่
อของแม
น้ํ
าแม
สะเรี
ยงที่
ไหลผ
าน (สํ
านั
กงานเทศบาลตํ
าบลแม
สะเรี
ยง, ๒๕๕๓)
๒)
ประเพณี
และวั
ฒนธรรมของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงมี
ขนบธรรมเนี
ยมประเพณี
ที่
แตกต
างไปจากจั
งหวั
ดอื่
นๆ เพราะได
รั
บอิ
ทธิ
พล
ที่
หลากหลายทั้
งจากกลุ
มล
านนา และจากพม
า ประเพณี
ที่
สํ
าคั
ญคื