๕๖
ภาคผนวก ก
ประเพณี
และวั
ฒนธรรมของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
๑)
ประวั
ติ
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง เป
นอํ
าเภอหนึ่
งใน ๗ อํ
าเภอของจั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน โดยประวั
ติ
พบว
า
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงมี
ชื่
อเรี
ยกหลายชื่
อ ได
แก
โยนสะลิ
น ไมลองยี
เมื
องนาย เมื
องยวมใต
และแม
สะเรี
ยง
ป
พ.ศ.๒๑๐๗ ปรากฏชื่
อ “เมื
องโยนสะลิ
น” (YON SA LIN) หรื
อแม
สะเรี
ยงป
จจุ
บั
นพงศาวดารพม
า
ฉบั
บหอแก
วซึ่
งเขี
ยนขึ้
นในสมั
ยอยุ
ธยาตอนปลายกล
าวถึ
งเมื
องนี้
ว
า “ในป
พ.ศ.๒๑๐๗ บะยิ
นหน
อง
หรื
อ บุ
เรงนอง ได
ยกพลถึ
ง ๑๖ ทั
พ มาตี
ล
านนาข
ามแม
น้ํ
าคง (สาละวิ
น) ผ
านเมื
องโยนสะลิ
นเข
าสู
นคร
พิ
งค
เชี
ยงใหม
” ประวั
ติ
เมื
องยวมหรื
อเมื
องยวมใต
ในอดี
ตมี
ประวั
ติ
ความเป
นมายาวนานกว
า ๖๐๐-
๗๐๐ ป
นั
บว
าเป
นเมื
องหน
าด
าน และเมื
องทางเศรษฐกิ
จที่
สํ
าคั
ญเมื
องหนึ่
งของเชี
ยงใหม
เรี
ยกกั
นว
า
“ล
านนาตะวั
นตก”
เมื่
อประมาณ พ.ศ.๑๙๘๕ กษั
ตริ
ย
ราชวงศ
มั
งรายเชี
ยงใหม
พระนาม “พระเจ
าติ
โลกราช”
ขณะดํ
ารงตํ
าแหน
ง “ลู
กหลวง” พระนามว
า “ท
าวลก” มาครองเมื
องยวมใต
พ.ศ.๒๓๕๒ เมื
องยวมถู
กน้ํ
าท
วม คณะกรรมการเมื
องจึ
งได
ย
ายมาตั้
งเมื
องใหม
ทางทิ
ศ
ตะวั
นตกเฉี
ยงเหนื
อห
างจากเมื
องยวมเก
าประมาณ ๑,๕๐๐ เมตร คื
อบริ
เวณที่
ตั้
งของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
ขณะนี้
พ.ศ.๒๔๔๓ ทางราชการได
ยกฐานะขึ้
นเป
นอํ
าเภอเมื
องยวม พ.ศ. ๒๔๖๗ เปลี่
ยนชื่
อเป
น
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยง (เนื่
องจากชื่
อ “อํ
าเภอเมื
องยวม”พ
องกั
บอํ
าเภอขุ
นยวม จั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน จึ
ง
เปลี่
ยนชื่
อตามลํ
าน้ํ
าแม
สะเรี
ยงที่
ไหลผ
าน)
เมื
องยวมเดิ
มเรี
ยกว
า “เมื
องยวมใต
” ตั้
งบ
านเมื
องมาไม
น
อยกว
า ๕๐๐ ป
พ.ศ ๑๙๐๐
พงศาวดารโยนก ระบุ
ว
าเมื
องใต
เป
นเมื
องหน
าด
านของเมื
องเชี
ยงใหม
และคอยป
องกั
นการรุ
กราน
ของพม
า
พ.ศ. ๑๙๔๔ พระเจ
าสามฝ
งแกนกษั
ตริ
ย
เชี
ยงใหม
ได
เนรเทศ “เจ
าท
าวลก” ราชบุ
ตรหวั่
น
เกรงว
าจะแย
งชิ
งราชสมบั
ติ
ให
มาอยู
ที่
เมื
องยวมใต
เจ
าท
าวลกคบคิ
ดกั
บ พญาสามเด็
กย
อย แย
งชิ
ง
ราชสมบั
ติ
ได
สถาปนาตนเองเป
นกษั
ตริ
ย
ทรงพระนามว
า “พระเจ
าติ
โลกราช” ต
อมาในสมั
ยของ
พระเจ
ากาวิ
ละเจ
าเมื
องเชี
ยงใหม
เห็
นว
าเมื
องยวมใต
เป
นเมื
องหน
าด
านจึ
งเจริ
ญสั
มพั
นธไมตรี
กั
บ
เมื
องยวมใต
และเมื
องยวมยางแดง โดยนํ
าไพร
พลทั้
งสองฝ
ายมาดื่
มน้ํ
าพิ
พั
ฒน
สั
ตยาที่
ริ
มน้ํ
าคง ตั้
งแต
นั้
นมาพม
าไม
ยกทั
พมากร้ํ
ากรายเมื
องยวมใต
อี
ก
พ.ศ. ๒๔๔๘ ได
ตั้
งเป
น อํ
าเภอเมื
องยวม มี
นายอํ
าเภอแม
สะเรี
ยงคนแรกคื
อ ขุ
นชํ
านาญชนานุ
รั
กษ
แต
เนื่
องจากชื่
ออํ
าเภอเมื
องยวมไปพ
องกั
บอํ
าเภอขุ
นยวม จั
งหวั
ดแม
ฮ
องสอน จึ
งได
เปลี่
ยนชื่
อเป
น
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงตามชื่
อของแม
น้ํ
าแม
สะเรี
ยงที่
ไหลผ
าน (สํ
านั
กงานเทศบาลตํ
าบลแม
สะเรี
ยง, ๒๕๕๓)
๒)
ประเพณี
และวั
ฒนธรรมของอํ
าเภอแม
สะเรี
ยง
อํ
าเภอแม
สะเรี
ยงมี
ขนบธรรมเนี
ยมประเพณี
ที่
แตกต
างไปจากจั
งหวั
ดอื่
นๆ เพราะได
รั
บอิ
ทธิ
พล
ที่
หลากหลายทั้
งจากกลุ
มล
านนา และจากพม
า ประเพณี
ที่
สํ
าคั
ญคื
อ