Page 19 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๐
การท องเที่ ยวแบบยั่ งยื น หมายถึง การใช ทรั พยากรทางการทองเที่ ยว เช นธรรมชาติ
โบราณสถาน วัฒนธรรม ประเพณี ทองถิ่นที่มี อยูอยางจํากัด อยางมี ประสิทธิภาพ ดวยการนํามาใช ให
เกิดประโยชนสู งสุดทั้ งในปจจุ บันและอนาคต สงวนรั กษาทรัพยากรใหคงอยู สภาพเดิม และสงวน
รักษาทรั พยากรไวใหอนุชนรุนหลัง ขณะเดี ยวกันการเปลี่ ยนแปลงหรือการพั ฒนาใด ๆ ที่ จะเกิดขึ้ น
ตองเป นการพัฒนาที่สามารถตอบสนองความตองการของนั กทองเที่ยว และประชาชนเจาของทองถิ่น
ดวย
การจัดการทองเที่ ยวเชิงวัฒนธรรมอยางยั่งยืน จําเปนตองส งเสริมให ประชาชนในทองถิ่นเห็น
ความสําคั ญของการทองเที่ ยววามีผลตอเศรษฐกิจในสังคมของตนเสียก อน เพราะโดยธรรมชาติมนุ ษย
ยอมคํ านึงถึ งประโยชนของตนเปนที่ ตั้งเสมอ การมีส วนรวมในผลประโยชนจึงสํ าคัญยิ่ง เงิ นลงทุ น
แรงงาน รวมทั้งนักบริ หารทางการทองเที่ยว ควรสนับสนุนใหคนในชุมชนเจาของถิ่นเขามามีส วนรวม
มากขึ้น หากสามารถสรางความเขาใจแกคนในชุมชนไดวา การทองเที่ยวและการบริ หารเปนสวนที่ ทํา
ใหเกิดรายไดแกทองถิ่นมากที่ สุด เกิดการจางงาน สรางรายไดทั้งในทางตรงและทางออม การรั กษา
วัฒนธรรมและทรัพยากรทองถิ่น จะไวเปนผลดี ตอการทองเที่ยว จะทําใหคนในท องถิ่นมี ความรูสึ กใน
ความเปนเจาของทรั พยากรรวมกัน สิ่งเหลานี้จะสามารถสร างความตระหนักในการอนุ รักษวัฒนธรรม
และทรัพยากรของแตละทองถิ่นได
ในการวางแผนการทองเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ไมควรใหมีผลกระทบตอประชาชนในทองถิ่นทั้ง
ผลกระทบทางสิ่งแวดล อม และสังคม ดั งนั้นผูที่เกี่ยวของในการวางแผนจึงตองมีความระมัดระวัง ควร
มีการกําหนดกฎเกณฑแกผูมาเยื อนและใหข อมูลความเปนมา ความสําคัญของวัฒนธรรม ประเพณี
และโบราณสถาน แกผู มาเยือนเพื่อใหผู มาเยือนไดเห็ นความสําคัญของวัฒนธรรมและธรรมเนี ยม
ปฏิ บัติ ของที่ ที่ ไปเยือน เพื่อที่ จะลดผลกระทบจากความแตกต างของวัฒนธรรม ศาสนา ภาษา
สามารถรักษาวัฒนธรรม คานิยม และรูปแบบของงานประเพณีของทองถิ่นใหคงอยู ไว รวมทั้ งควบคุม
จํานวนนักท องเที่ยวใหเหมาะสมกั บความสามารถในการรองรับพื้นที่และความตองการของชุ มชนว า
จะตองใหเกิดความเปลี่ยนแปลงในชุ มชนมากนอยเพียงใด
การมีสวนร วมของชุมชนตองมาจากความสมั ครใจของชุมชน โดยเฉพาะการสมัครใจที่ จะ
ตอนรับนักทองเที่ ยวเพราะการทองเที่ ยวหรือการเข ามาของนักทองเที่ ยวที่เขามาในชุ มชนจะมีสวน
สรางผลกระทบทั้งทางบวกและลบ ดั งนั้นควรเปดโอกาสใหชุมชนเขามามีสวนร วมในกิจกรรมและงาน
เทศกาลที่จัดขึ้นเพื่ อนักท องเที่ยว ทั้งการมีส วนรวมในการตัดสิ นใจกอนทํา กิจกรรม การมีสวนรวมใน
การจั ดกิจกรรม และการประเมินร วมกันหลังกิ จกรรมระหวางภาครัฐ และเอกชน เพื่อที่จะทํ าให
ทองถิ่นเปนสถานที่พักผอนที่มี ความสมบูรณและมี คุณภาพ และกอผลกระทบแก เจาของท องถิ่นนอย
ที่สุด
๒.๓ งานวิจัยที่เกี่ยวของ
ธั นยา นวลละออง (๒๕๔๗) ได ศึกษาแนวทางการพั ฒนาการทองเที่ ยวเชิ งวัฒนธรรม
จังหวั ดปทุมธานี โดยทํ าการศึกษาศิลปวั ฒนธรรมของจังหวั ด ศึกษาปญหา ขอจํ ากัดของแหล ง
ศิลปวั ฒนธรรม ศึกษาการตลาดทองเที่ยวศิลปวั ฒนธรรม และเสนอแนวทางการพั ฒนาและปรับปรุง
แหลงศิลปวั ฒนธรรม การสํารวจพบวา กลุ มวัดและชุมชนริมน้ํามีอุปสงคการทองเที่ยวสูงสุด รองลงมา