๕
ปฏิ
บั
ติ
ตามหรื
อไม
ก็
ได
ไม
มี
ผิ
ด ไม
มี
ถู
ก ไม
มี
ระเบี
ยบแบบแผนเหมื
อนขนบประเพณี
หากฝ
าฝ
นไม
ปฏิ
บั
ติ
ตาม ก็
ไม
ถื
อว
าเป
นเรื่
องผิ
ดนอกจากจะถู
กตํ
าหนิ
ว
าเสี
ยมารยาทเท
านั้
น
๒.๒ แนวความคิ
ดเกี่
ยวกั
บการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
๒.๒.๑ ความหมายของการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
Meintosh and Goeidner (อ
างใน อนุ
รั
กษ
ป
ญญานุ
วั
ฒน
, ๒๕๔๒) ได
ให
คํ
าจํ
ากั
ดความ
ของการท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรมว
า เป
นการเดิ
นทางท
องเที่
ยวที่
ครอบคลุ
มทุ
กแง
ทุ
กมุ
มของการ
ท
องเที่
ยวที่
มนุ
ษย
สามารถศึ
กษาถึ
งวิ
ถี
ชี
วิ
ต และความนึ
กคิ
ดซึ่
งกั
นและกั
น
สถาบั
นวิ
จั
ยวิ
ทยาศาสตร
และเทคโนโลยี
แห
งประเทศไทย (๒๕๔๒) สรุ
ปได
ว
า การ
ท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรม คื
อ การท
องเที่
ยวที่
มุ
งเสนอลั
กษณะทางวั
ฒนธรรม ประวั
ติ
ศาสตร
โบราณคดี
และสถานที่
ต
างๆ ที่
มนุ
ษย
สร
างขึ้
น และเกี่
ยวเนื่
องกั
บความเป
นอยู
ของสั
งคม เป
นการท
องเที่
ยวในเชิ
ง
การให
ความรู
และความภาคภู
มิ
ใจ
Pigram (อ
างใน อนุ
รั
กษ
ป
ญญานุ
วั
ฒน
, ๒๕๔๒) กล
าวว
า การท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
เป
นการท
องเที่
ยวที่
เน
นวั
ฒนธรรม และวิ
ถี
ชี
วิ
ตแบบเรี
ยบง
ายที่
สะท
อนความเป
นไทยที่
แท
จริ
งเพื่
อให
ผู
มาเยื
อนได
สั
มผั
ส สิ่
งจู
งใจสํ
าคั
ญของการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมก็
คื
อความลึ
กซึ้
งในความแตกต
างของ
วิ
ถี
ชี
วิ
ต และการได
แลกเปลี่
ยนความรู
และความคิ
ดซึ่
งกั
นและกั
น
World Tourism Organization (อ
างใน วาลิ
กา แสนคํ
า, ๒๕๔๕) ได
ให
ความหมายของ
การท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรมว
า เป
นการเคลื่
อนไหวของผู
คนที่
เกิ
ดขึ้
นจากป
จจั
ยกระตุ
นทางวั
ฒนธรรม
เช
น การเดิ
นทางท
องเที่
ยวเพื่
อการศึ
กษา การเดิ
นทางท
องเที่
ยวเพื่
อชื่
นชมศิ
ลปวั
ฒนธรรม ประเพณี
เทศกาล การเข
าเยี่
ยมชมอนุ
สรณ
สถาน การเดิ
นทางเพื่
อศึ
กษาขนบธรรมเนี
ยมความเชื่
อที่
สื
บทอดกั
น
มาของชุ
มชนท
องถิ่
น ตลอดจนความเชื่
อทางศาสนา
Pizan and Mansfeld (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
กล
าวว
าคนเรา
สนใจการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมนั้
น มาจากความต
องการที่
จะศึ
กษาเรี
ยนรู
วั
ฒนธรรมชนชาติ
และการ
ดํ
ารงชี
วิ
ตที่
แตกต
างไปจากที่
อาศั
ยอยู
เดิ
ม เนื่
องจากคนเรามี
สั
ญชาตญาณของความอยากรู
อยากเห็
นใน
ตั
วเอง
พะยอม ธรรมบุ
ตร (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
ให
ความหมายว
า การ
ท
องเที่
ยวซึ่
งให
ความสํ
าคั
ญกั
บวั
ฒนธรรมของแหล
งท
องเที่
ยวและสถานที่
เป
นจุ
ดหมายปลายทางของ
การเดิ
นทางท
องเที่
ยว นั
กท
องเที่
ยวจะสนใจวิ
ถี
ชี
วิ
ต มรดกวั
ฒนธรรม ศิ
ลปะ อุ
ตสาหกรรม และ
กิ
จกรรมนั
นทนาการของชุ
มชนท
องถิ่
น นั
กท
องเที่
ยวจะเยี่
ยมชมและศึ
กษาแหล
งประวั
ติ
ศาสตร
ศิ
ลปะ
มหกรรมและงานแสดงสิ
นค
าหั
ตถกรรม พิ
พิ
ธภั
ณฑ
ทุ
กประเภท ศิ
ลปะการแสดงและทั
ศนศิ
ลป
ตลอดจนแหล
งมรดกต
างๆ
ราณี
อสิ
ชั
ยกุ
ล (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
ให
ความหมายของการ
ท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมว
า หมายถึ
ง การท
องเที่
ยวเพื่
อชมหรื
อสั
มผั
สศิ
ลปวั
ฒนธรรมแขนงต
างๆ ได
แก
สถาป
ตยกรรม จิ
ตรกรรมประติ
มากรรม ภาษาและวรรณกรรม หั
ตถกรรม นาฏศิ
ลป
และดนตรี
รวมทั้
ง
งานเทศกาล ประเพณี