Page 14 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

ปฏิ
บั
ติ
ตามหรื
อไม
ก็
ได
ไม
มี
ผิ
ด ไม
มี
ถู
ก ไม
มี
ระเบี
ยบแบบแผนเหมื
อนขนบประเพณี
หากฝ
าฝ
นไม
ปฏิ
บั
ติ
ตาม ก็
ไม
ถื
อว
าเป
นเรื่
องผิ
ดนอกจากจะถู
กตํ
าหนิ
ว
าเสี
ยมารยาทเท
านั้
๒.๒ แนวความคิ
ดเกี่
ยวกั
บการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
๒.๒.๑ ความหมายของการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
Meintosh and Goeidner (อ
างใน อนุ
รั
กษ
ป
ญญานุ
วั
ฒน
, ๒๕๔๒) ได
ให
คํ
าจํ
ากั
ดความ
ของการท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรมว
า เป
นการเดิ
นทางท
องเที่
ยวที่
ครอบคลุ
มทุ
กแง
ทุ
กมุ
มของการ
ท
องเที่
ยวที่
มนุ
ษย
สามารถศึ
กษาถึ
งวิ
ถี
ชี
วิ
ต และความนึ
กคิ
ดซึ่
งกั
นและกั
สถาบั
นวิ
จั
ยวิ
ทยาศาสตร
และเทคโนโลยี
แห
งประเทศไทย (๒๕๔๒) สรุ
ปได
ว
า การ
ท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรม คื
อ การท
องเที่
ยวที่
มุ
งเสนอลั
กษณะทางวั
ฒนธรรม ประวั
ติ
ศาสตร
โบราณคดี
และสถานที่
ต
างๆ ที่
มนุ
ษย
สร
างขึ้
น และเกี่
ยวเนื่
องกั
บความเป
นอยู
ของสั
งคม เป
นการท
องเที่
ยวในเชิ
การให
ความรู
และความภาคภู
มิ
ใจ
Pigram (อ
างใน อนุ
รั
กษ
ป
ญญานุ
วั
ฒน
, ๒๕๔๒) กล
าวว
า การท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรม
เป
นการท
องเที่
ยวที่
เน
นวั
ฒนธรรม และวิ
ถี
ชี
วิ
ตแบบเรี
ยบง
ายที่
สะท
อนความเป
นไทยที่
แท
จริ
งเพื่
อให
ผู
มาเยื
อนได
สั
มผั
ส สิ่
งจู
งใจสํ
าคั
ญของการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมก็
คื
อความลึ
กซึ้
งในความแตกต
างของ
วิ
ถี
ชี
วิ
ต และการได
แลกเปลี่
ยนความรู
และความคิ
ดซึ่
งกั
นและกั
World Tourism Organization (อ
างใน วาลิ
กา แสนคํ
า, ๒๕๔๕) ได
ให
ความหมายของ
การท
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรมว
า เป
นการเคลื่
อนไหวของผู
คนที่
เกิ
ดขึ้
นจากป
จจั
ยกระตุ
นทางวั
ฒนธรรม
เช
น การเดิ
นทางท
องเที่
ยวเพื่
อการศึ
กษา การเดิ
นทางท
องเที่
ยวเพื่
อชื่
นชมศิ
ลปวั
ฒนธรรม ประเพณี
เทศกาล การเข
าเยี่
ยมชมอนุ
สรณ
สถาน การเดิ
นทางเพื่
อศึ
กษาขนบธรรมเนี
ยมความเชื่
อที่
สื
บทอดกั
มาของชุ
มชนท
องถิ่
น ตลอดจนความเชื่
อทางศาสนา
Pizan and Mansfeld (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
กล
าวว
าคนเรา
สนใจการท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมนั้
น มาจากความต
องการที่
จะศึ
กษาเรี
ยนรู
วั
ฒนธรรมชนชาติ
และการ
ดํ
ารงชี
วิ
ตที่
แตกต
างไปจากที่
อาศั
ยอยู
เดิ
ม เนื่
องจากคนเรามี
สั
ญชาตญาณของความอยากรู
อยากเห็
นใน
ตั
วเอง
พะยอม ธรรมบุ
ตร (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
ให
ความหมายว
า การ
ท
องเที่
ยวซึ่
งให
ความสํ
าคั
ญกั
บวั
ฒนธรรมของแหล
งท
องเที่
ยวและสถานที่
เป
นจุ
ดหมายปลายทางของ
การเดิ
นทางท
องเที่
ยว นั
กท
องเที่
ยวจะสนใจวิ
ถี
ชี
วิ
ต มรดกวั
ฒนธรรม ศิ
ลปะ อุ
ตสาหกรรม และ
กิ
จกรรมนั
นทนาการของชุ
มชนท
องถิ่
น นั
กท
องเที่
ยวจะเยี่
ยมชมและศึ
กษาแหล
งประวั
ติ
ศาสตร
ศิ
ลปะ
มหกรรมและงานแสดงสิ
นค
าหั
ตถกรรม พิ
พิ
ธภั
ณฑ
ทุ
กประเภท ศิ
ลปะการแสดงและทั
ศนศิ
ลป
ตลอดจนแหล
งมรดกต
างๆ
ราณี
อสิ
ชั
ยกุ
ล (อ
างใน พรทิ
พย
กิ
จเจริ
ญไพศาล, ๒๕๔๘) ได
ให
ความหมายของการ
ท
องเที่
ยวเชิ
งวั
ฒนธรรมว
า หมายถึ
ง การท
องเที่
ยวเพื่
อชมหรื
อสั
มผั
สศิ
ลปวั
ฒนธรรมแขนงต
างๆ ได
แก
สถาป
ตยกรรม จิ
ตรกรรมประติ
มากรรม ภาษาและวรรณกรรม หั
ตถกรรม นาฏศิ
ลป
และดนตรี
รวมทั้
งานเทศกาล ประเพณี