Page 85 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 77 -
ผู ้ หญิงกับผู ้ ชายมีสิ ทธิเท่าเที ยมกัน(ในอุ ดมคติ)ผู้ หญิงจํานวนไม่น้อยก็นิยมมีสามีพร้อมกันทีเดียว
หลายๆคน โดยอ้างว่าเพื่อความเป็ นธรรมทางสังคมจึงไม่ต้องมีการสมรสก่อนมีเพศสั มพันธ์ หรื อ
ทดลองอยู่ด้วยกันไปก่อนที่จะสมรสกันตามประเพณี เพราะสมรสแล้วเปลี่ยนคู่นอนยากกว่าคนที่ ย ัง
ไม่เคยมี คู่สมรส(แต่มีประสบการณ์มาก) ทําให้เราเริ่ มสงสัยในความเป็ นจริ งว่าแนวคิดกฎหมาย
ธรรมชาติที่มุ่งสนับสนุนให้เกิดการเคารพในสิทธิ มนุษยชนว่ามีสิ ทธิ เสรี ภาพและความเสมอภาค
กันนี้ สามารถประกันได้เพียงใดว่าสิ่ งนี้ คื อความเป็ นธรรมที่ยุติธรรมจริ ง
ถ้าหากเราเชื่อว่าความยุติ ธรรมคืออุ ดมคติที่ สู งที่สุ ดในคุณค่าภายในของกฎหมายของสํานัก
ความคิดนี้ ในการศึกษาครั้ งนี้ เราคงต้องแสวงหาที่ มาของคําอธิ บายนิ ยามของคําว่าความยุติ ธรรม
จากแนวคิดนี้ ได้ แม้ว่าอาจเป็ นเพียงอุดมคติอย่างหนึ่ งที่ไม่อาจเป็ นได้ในวันนี้ แต่เป็ นการแสดง
เจตนาอย่างหนึ่ งของมนุ ษย์ที่อยากให้โลกของอุ ดมคติปรากฏตัวขึ้นจริ ง อย่างเช่ นหากเราจะเด็ดยอด
มะพร้าวอ่ อนมารับประทาน เราคงจําเป็ นต้องตัดต้นมะพร้าวลงมาทําการผ่าเปลือกที่ห่อหุ ้มอย่าง
หนาๆแข็งและสากออกไปก่อน จนเห็นเนื้ออ่ อนสี ขาวๆของยอดมะพร้าวที่ ซ่อนอยู่ข้างในเมื่อเราใช้
ฟันกัดแทะรับประทานด้วยปากได้ในที่ สุ ด แม้เข้าใจได้ไม่ มากนักแต่เราเพียงต้องการความหมาย
ของคําว่าความยุติธรรมตามแนวคิดของสํานักนี้ อย่างสรุ ปรวบรัดเพื่ อให้เข้าใจได้ง่ายขึ้ นถึงภาพรวม
ที่แตกต่างกันระหว่างแนวคิดเท่านั้ น
อริ สโตเติ้ล เป็ นหนึ่ งในสานุศิษย์ของเพลโตกล่าวว่า “มนุษย์เมื่อบรรลุซึ่ งความสมบูรณ์
เพียบพร้ อมแล้ว เขาจะเป็ นสัตว์โลกที่ ประเสริฐที่สุ ด แต่ ทว่าเมื่อใดที่มนุษย์ถูกตัดห่างจากกฎหมาย
และความยุติธรรม เขาก็ จะกลายเป็ นสัตว์โลกที่เลวร้ ายมากที่สุ ด”(จรัญ.2549:129) ส่ วนแนวคิดของ
ท่านอริ สโตเติ้ลนั้ นสรุปได้ว่า “...แม้เราสามารถหามนุษย์ที่ฉลาดปราศเปรื่ องหรือสมบูรณ์
เพียบพร้ อมดังพระเจ้าตามทรรศนะของเพลโตก็ตาม รั ฐนั้ นก็ย ังต้องปกครองด้วยกฎหมายอยู ่นั ่นเอง
และกฎหมายที่ เหมาะสมในการปกครองสังคมก็คื อกฎหมายธรรมชาติหรื อความยุ ติธรรมโดย
ธรรมชาติ...เหตุ ผลของมนุษย์เป็ นส่ วนหนึ่ งของธรรมชาติหรื อจุดหมายปลายทาง...ในสภาพที่ของ
แต่ละสิ ่ งได้พัฒนาตัวมันเองจนสมบูรณ์เต็มที่ นั้นแหละจึ งเรี ยกได้ว่าเป็ น “ธรรมชาติ” ของมัน
ธรรมชาติในความหมายเช่นนี้ จึงย่อมหมายถึ งสภาพอันพัฒนาถึ งจุดสมบูรณ์แห่ งศักยภาพของสิ่ ง
นั้ นๆ...แต่ เขาไม่ได้กล่าวถึ งสภาพเด็ดขาดของสิ ่งที่ละเมิ ดมิได้ของกฎหมายธรรมชาติ...ถ้ามีความ
ขัดแย ้งกันระหว่างหลักกฎหมายธรรมชาติหรือหลักความยุติธรรมธรรมชาติกับกฎหมายส่ วน
บัญญัติหรื อกฎเกณฑ์ที่รัฐตราออกมาใช้บังคับในการปกครอง...เหตุผลของมนุษย์เป็ นส่วนหนึ่ งของ
ธรรมชาติหรื อเป็ นดังเครื่ องมือที่สามารถนําไปสืบค้นเกณฑ์อันเป็ นสากลตามธรรมชาติ...”(จรั ญ.
เพิ่งอ้าง) ต่อมา เซโนผู้อธิบายเพิ่มเติมว่ า “...ในจักรวาลนี้ ซึ่ งโลกมนุษย์เป็ นส่ วนหนึ่งนั้ น
ประกอบด้วยแก่นสาร อันสําคัญอย่างหนึ่งคื อเหตุผลหรือความเป็ นเหตุเป็ นผลนี้ จะเป็ นเสมือน
กฎเกณฑ์ธรรมชาติที่มีลักษณะแน่ นอน ทั่วไปหรื อเป็ นระเบี ยบสมํ่าเสมอ ซึ่ งคอยควบคุมความ
เป็ นไปของจักรวาล มนุ ษย์ในฐานะที่เป็ นส่วนหนึ่ งในธรรมชาติของจักรวาลและเป็ นสัตว์ โลกที่รู้จัก