Page 63 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 55 -
เข้าไปตั้ งบ้านเรื อน แต่เมื่อทางการปิ ดป่ าชาวบ้านบางส่ วนได้หนีเข้าศูนย์พักพิงที่ เชียงคํา และได้ไป
ตั้งรกรากในประเทศที่ สามหลายครอบครัวพร้ อมกลุ ่มผู ้ ลี้ ภัยสงครามจากประเทศลาว ที่ทางการไทย
ไม่รั บรองฐานะให้เป็ นผู้ อพยพลี้ ภัย แต่รั บไว้ในฐานะมนุษยธรรมโดยจัดให้เข้าอยู่ ในศู นย์พักพิงเพื่อ
ส่ งต่ อไปย ังประเทศที่สาม อิ ้วเมี่ยนที่คลองลานบางส่วนจึงได้ทําลายเอกสารแสดงสถานะทาง
สัญชาติหนี เข้าศูนย์พักพิงที่เชียงคําแล้วได้ไปตั้ งถิ่นฐานในประเทศที่สาม
13. “กลุ่ มผู้อพยพลี ้ ภัยสงครามอินโดจีน” เป็ นกลุ ่มที่ทางการไทยไม่ให้สิ ทธิการตั้งรกราก
ในประเทศไทย โดยให้เข้าอาศัยอยู่ในศูนย์พักพิง เพื่อเตรี ยมส่งตัวไปย ังประเทศที่สาม ในเวลาต่ อมา
ได้ขออนุญาตไปเยี่ยมพี่น้องชาวอิ้วเมี่ยนที่ตั้งชุ มชนอยู่ในหมู ่บ้านต่างๆ เมื่ อได้ออกจากศูนย์ฯ แล้ว
หลายครอบครัวตัดสิ นใจที่จะตั้ งชุมชนอยู่ ในประเทศ โดยรวมแล้วมี ประมาณ 80-90 ครอบครัวที่ตั้ง
บ้านเรื อนอยู่ในประเทศไทยตามหมู่บ้านต่างๆ ชุมชนของกลุ่มนี้ ที่เป็ นกลุ่มชุมชนใหญ่ ที่สุ ดคือกลุ่ม
ที่ไปตั้งชุ มชนอยู่ใกล้บ้านขุนบง การแต่งกายของผู้หญิงชาวอิ้วเมี่ ยนกลุ ่มนี้ นิ ยมโพกศีรษะแบบไขว้
เหมือนชาวอิ ้วเมี่ยนกลุ่มอ่างขางและกลุ ่ มเชียงรายตอนบน ชาวอิ้วเมี่ยนที่ได้รับสัญชาติไทยก่ อน
ขนานนามกลุ่มนี้ ว่า “จั๋น ลาว เมี่ยน” ต่อมากลุ ่มนี้ ร่วมกับกลุ ่มเชียงรายตอนบนเป็ นผู ้ นําในการ
เรี ยกร้ องให้เรี ยกชาวไทยภู เขาเผ่าเย ้าว่า “อิ ้วเมี่ยน” แทน(มงคล.2545) และมีจํานวนมากไม่สามารถ
รอการส่งตัวไปย ังประเทศที่สาม เมื่อทางการลาวได้อนุ ญาตให้กลับประเทศ มีการอพยพกลับไปอยู่
ประเทศลาวเป็ นจํานวนหลายพันคน โดยส่ วนมากจะกลับไปย ังชุมชนดั้งเดิ มของตนเอง เช่นที่แขวง
เมื องสิงห์ แขวงบ่อแก้ว แขวงอุ ดมซัยและหลวงนํ้ าทา(Jess.2002) อนุ ชนรุ ่นต่อมามีหลายคนได้รับ
ราชการในประเทศลาว ทั้ งตํารวจและทหาร มีจํานวนไม่น้อยที่เข้ามาขายแรงงานในประเทศไทย
ตามเมืองใหญ่ๆ
2. ทํ าเนียบพญาอิ ้ วเมี่ยนในแผ่ นดินไทย
ชาวอิ้วเมี่ยนเป็ นผู้ที่ได้ชื่อว่า มีอุปนิ สัยที่ต้อนรับแขกดี รักความสงบ ชอบความมี อิสระและ
เสรี เข้ากับผู้ ปกครองท้องถิ่นได้ดีและใฝ่ หาความรู้โดยใช้อักษรจี นโบราณในการบันทึ กเรื่องราว
บทเพลง เวลาอ่านจะออกเสี ยงเป็ นภาษาอิ้วเมี่ยน ความเจริ ญของชาวอิ้วเมี่ยนดังกล่าวได้รับการ
กล่าวขานถึงในบทความวิชาการและรายการสํารวจหรือการวิ จัยของนักวิชาการหลายคน ชาว
อิ้ วเมี่ยนแต่ละกลุ่มมีผู ้ นําที่สมัยก่อนเรี ยกกันว่า “ละเพี้ ย” ในภาษาล้านนาใช้คําว่า “พญา” ตําแหน่ ง
ดังกล่าวนี้ เทียบได้กับผู้ ใหญ่บ้านหรื อกํานันในปัจจุ บัน เวลาต่อมาตําแหน่ งพญาไม่มีการแต่งตั้งให้
อี ก คงมีตําแหน่งแก่บ้าน หรือผู ้ ใหญ่บ้านในปัจจุ บัน สมัยก่อนการแต่งตั้ งพญาเป็ นอํานาจของเจ้า
เมื องฝ่ ายเหนื อที่จะตัดสิ นใจเอง ปั จจุบันเป็ นหน้าที่ของนายอําเภอผู้ ว่าประจําท้องถิ ่นจะเสนอให้
รั ฐมนตรี กระทรวงมหาดไทยแต่งตั้ ง ผู้ใหญ่บ้านกํานันจะเป็ นผู ้ รับนโยบายจากนายอําเภอ แล้วนําไป
แจ้งชาวบ้านที่ตนเองเป็ นหัวหน้าชุมชนอยู่ หรื อในทางกลับกันจะเป็ นผู้ รั บความประสงค์ของ