Page 55 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 47 -
ชาวอิ้วเมี่ยนที่เหลื อตั้งชุ มชนอยู่ดอยอ่ างขาง ต่อมาท่าน “เปี้ ยน เจียม หวั ่ง” (Bienh Jiemh Wangc)
ได้เป็ นผู้นําของชาวอิ้วเมี่ยนอยู่ที่ดอยอ่ างขาง ณ บ้านป่ าค่า มีตําแหน่ งเป็ นแก่บ้านต่อจาก “ต่าง เย์า
เฟย ละเพี้ย” ช่วงเวลากันนี้ ที่ บ้านผาแดง บ้านห้วยขานและบ้านห้วยงอน ก็เป็ นชุมชนชาวอิ้วเมี่ยน
อยู่บริ เวณใกล้ๆกัน หมู่บ้านละประมาณ 30 ครัวเรื อน แต่ละหมู่บ้านก็มีผู ้ นําของตนเอง ต่าง อง
หฒั๋น เป็ นผู้ นําชุมชน บ้าน อง หฒั ๋น ได้ชวนกลุ่มดอยสามหมื่นย ้ายจากบ้านผาแดงมาอยู่ ด้วยกันจึง
กลายเป็ นชุมชนใหญ่ คนในหมู่บ้าน อง หฒั๋น ล์าง จึงได้ชื่อว่า “ผาแดงเมี่ยน” อีกชื่ อหนึ่ งด้วย (เปี้ ยน
ฒ้อย ฮยาง.2551)
สมัยนี้ ประชากรอิ้วเมี่ยนของทุกชุมชนบนดอยอ่างขางมีการขยายพื้นที่ ทํากินออกไปถึง
ประเทศพม่าอย่างต่อเนื่ อง โดยเฉพาะในเรื่ องการปลูกฝิ่ นจะนิ ยมเป็ นอย่างมาก เพราะว่าถ้าการเก็บ
เกี่ยวผลผลิตได้ผลดี ก็เพี ยงแค่เสี ยส่ วยเป็ นค่าคุ ้ มครองให้ กับทางการพม่ าเล็กน้อยเท่านั้น หลังจาก
เปี้ ยน เจี่ยม หวั ่ ง อายุมากแล้ว ก็ได้แต่งตั้ งให้ เปี้ ยน แซ้ง เฟย (รามัน) ลู กชายคนที่ห้าของตนเป็ นแก่
บ้าน แก่ รามันเกิ ดที่หมู่บ้านห้วยขานและรับตําแหน่งผู้ นําขณะอายุแค่ 18-19 ปี เป็ นผู้ที่มีการศึ กษาดี
และในชีวิตไม่ต้องตรากตรําทํางานเหมือนคนอื่น ต่อมาแก่รามันและพรรคพวกได้มีเรื่ องมีราวกับ
ตํารวจในระหว่างการเดินทางไปค้าขาย จึงไม่กล้าลงมาทําหน้าที่ผู ้ นําหมู่บ้าน ช่วงเวลาเดียวกันนี้
ต่ าง หฒั ๋น ออน ซึ่งเป็ นผู ้ นําชาวอิ้วเมี่ยนอยู่บ้านแม่งอนได้รั บแต่งตั้ งเป็ นแก่บ้านแทน เพราะเหตุที่
แก่ รามันไม่กล้าลงไปในเมืองพบนายอําเภอ
ประมาณห้าสิบสามสิ บปี ก่ อน (พ.ศ.2498)แก่จั ๋นออนก็ได้พาชาวอิ้วเมี่ยนเกือบจะครึ่ งหนึ่ ง
ของบนดอยอ่างขางที่ผสมผสานระหว่างกลุ ่มดอยสามหมื่ นและกลุ่มดอยอ่างขางที่เหลืออยู ่ อพยพ
ไปตั้งชุ มชนแห่งใหม่ที่หมู่บ้านผาลั้ ง มารดาของ ต่าง หฒั๋ น ออน ชื่อ ลิ้ว ลิ ่น ซึ่ งเป็ นคนแซ่จ๋ าว บิดา
ชื่ อ เปี้ ยน ว่วน ฒ้อย หนีคดี มาจากประเทศลาวภายหลังจากที่มีชุมชนอิ้วเมี่ยนอยู่บนดอยอ่างขาง
นานแล้ว ต่าง หฒั ๋น ออน เกิ ดที่เมื องไชยปราการ เมื่อบิ ดาตายแม่ได้แต่งงานใหม่ กับ ต่าง อง หฒั ๋น
ซึ่ งเป็ นผู ้ ที่ไม่สามารถมี บุตรชายกับภรรยาคนแรกจึงได้รับเอา นางลิ ้ว ลิ่น มาเป็ นภรรยาคนที่สอง
เพื่อให้ได้บุตรชายของนางมาสืบสกุล ต่อมาเมื่อ ต่าง อง หฒั๋น ได้เสี ยชีวิตลง บุตรชายของภรรยา
น้อยที่ชื่อ ต่าง หฒั ๋ น ออน จึ งได้สื บทอดตําแหน่ งผู้ นําหมู่บ้านอยู่ อง หฒั๋ น ล์าง ต่อจากบิดา
จนกระทั ่งในปี พ.ศ. 2490 – 2496(ค.ศ.1947-1953) มีสงครามรบกวนในเขตพรมแดนไทย
พม่า แก่รามันและแก่หฒั๋น ออน ผู้ นําของสองหมู่บ้านจึงได้ปรึ กษาหารือกัน ถึงเรื่ องการอพยพมาตั้ง
ชุ มชนอยู่ที่ทางดอยช้าง แล้วก็ตกลงว่าจะอพยพไปด้วยกัน ลูกบ้านของทั้งทั้ งสองชุมชนปรึ กษากัน
ถึงเรื่ องเหล่านี้ เปี้ ยน แซ้ง เอี๋ ยน กับ เปี้ ยน แซ้ง หวั ่ง ซึ่ งเป็ นลูกพี่ลูกน้องกันต่างก็มีฐานะเป็ นพี่
ใหญ่ จึงได้ปรึกษากันแล้วตกลงว่าจะอพยพไปอยู่ด้วยกัน จึงได้ส่ งคนไปบุกเบิกที่ ดินทํากินที่บ้าน
ผาดํา, บ้านห้วยแม่เลี่ยม, บ้านห้วยแก้วและบ้านปางตะไคร้ เมื่อถึ งปี พ.ศ. 2498(ค.ศ.1955) กลุ ่มที่
นําโดย ต่าง หฒั๋ น ออน ได้อพยพมาถึงบ้านผาดํากันหมดแล้ว ลูกบ้านของแก่รามันเกิดเปลี่ ยนใจไม่
อพยพมา ชาวอิ ้วเมี่ยนส่ วนที่ติดตามแก่ รามันย ังคงอาศัยอยู่ที่หมู ่บ้านห้วยขาน เปี้ ยน แซ้ง หวั ่ ง ได้