- 46 -
ผ่
านดอยช้
าง ไปดอยสามหมื่
น) ท่
านและชาวอิ
้
วเมี่
ยนบนดอยสามหมื่
นได้
ย ้
ายมาอยู
่
ที่
ดอยอ่
างขาง
และท่
านเสี
ยชี
วิ
ตที่
ห้
วยขานบนดอยอ่
างขาง ส่
วนลู
กหลานที่
สื
บเชื
้
อสายที่
แท้
จริ
งของ เพี
้
ย ฮิ
น ย ้
าย
มาตั
้
งบ้
านเรื
อนอยู
่
บ้
านโป่
งกลางนํ
้
าและบ้
านเลาแคะ ตํ
าบลวาวี
อํ
าเภอแม่
สรวย
เปี
้
ยน ว่
วน ควน น้
องชายของ พญาฮิ
นได้
ไปบุ
กเบิ
กที่
ทํ
ากิ
นบนดอยอ่
างขางใกล้
พรมแดน
ไทย-พม่
า ท่
านมี
ลู
กชายและลู
กสาวหลายคน บุ
ตรชายได้
แก่
เปี
้
ยน เจี่
ยม ธี
ง , เปี
้
ยน เจี่
ยม เม่
ง และ
เปี
้
ยน เจี่
ยม หฒั
๋
น เมื่
อเป็
นผู
้
นํ
าตระกู
ลต่
อจากพี่
ชายแล้
วได้
เคลื่
อนย ้
ายชุ
มชนไปมาหลายที่
จนมาถึ
ง
ช่
วงที่
ต่
าง อง หฒั
๋
น ซึ
่
งเป็
นกลุ
่
มอพยพอี
กกลุ
่
มอาศั
ยอยู
่
บนดอยอ่
างขาง ได้
ชวนให้
มาอยู
่
ด้
วยกั
นที่
หมู
่
บ้
านของ อง หฒั
๋
น ล์
าง ลู
กชายที่
ชื่
อ เจี่
ยม เม่
ง ได้
แยกครอบครั
วไปอาศั
ยอยู
่
ที่
ป่
าค่
า เจี่
ยม เม่
ง มี
บุ
ตรชายสองคนชื่
อ เปี
้
ยน แซ้
ง เอี๋
ยน และ เปี
้
ยน แซ้
ง ฟุ
๊
ส่
วน เปี
้
ยน เจี่
ยม ธี
ง มี
บุ
ตรชายชื่
อ เปี
้
ยน
แซ้
ง โฒว อพยพมาตั
้
งบ้
านเรื
อนอยู
่
ห้
วยชมภู
(เปี
้
ยน แซ้
ง หว้
า.2550) เปี
้
ยน เจี่
ยม หฒั
๋
น มี
บุ
ตรชาย
สองคน ชื่
อ เปี
้
ยน แซ้
ง หวั
่
ง กั
บ เปี
้
ยน แซ้
ง ฮิ
น ย ้
ายมาตั
้
งบ้
านเรื
อนอยู
่
ที่
บ้
านผาลั
้
ง บุ
ตรชายของ
เปี
้
ยน แซ้
ง หวั ่
ง ชื่
อ เปี
้
ยน ฒ้
อย ฟิ
น หรื
อ นายเลาแสง แซ่
พร่
าน เป็
นอดี
ตผู
้
ใหญ่
บ้
านผาลั
้
ง ในปี
ที่
อพยพมาทางผาลั
้
งนั
้
นมี
อายุ
ได้
13 ปี
ปั
จจุ
บั
นได้
ดํ
ารงตํ
าแหน่
งประธานสภาที่
ปรึ
กษาอาวุ
โสบ้
าน
ผาลั
้
ง (โปรดดู
รายละเอี
ยดเพิ ่
มภาคผนวก 1. บั
นทึ
กฉบั
บที่
3 : การประชุ
มประชาคมหมู
่
ที่
เมื่
อวั
นที่
9 เมษายน 2551 )
อิ
้
วเมี่
ยนกลุ
่
มนี
้
มี
ความเป็
นไปได้
สู
งที่
มี
บรรพบุ
รุ
ษถู
กกวาดต้
อนมาจากเมื
องล้
าแคว้
นสิ
บสอง
ปั
นนาให้
เข้
ามาอยู
่
ในเขตเมื
องน่
านโดยตั
้
งชุ
มชนอยู
่
ที่
บริ
เวณเชี
ยงของก่
อน
เมื่
อบ้
านเมื
องสงบแล้
ว
บางส่
วนได้
อพยพกลั
บไปที่
เมื
องสิ
งห์
เมื
องหลวงนํ
้
าทาหรื
อเมื
องหลวงพระบาง เมื่
อมี
การฟื
้
นฟู
เมื
อง
เชี
ยงใหม่
จนเป็
นที่
เรี
ยบร้
อยแล้
วจึ
งได้
อพยพตรงมาย ั
งเมื
องเชี
ยงของ ก่
อนที่
จะย ้
ายมาตั
้
งชุ
มชนอยู
่
ใกล้
กั
บเมื
องเชี
ยงใหม่
โดยตั
้
งชุ
มชนอยู
่
บนเทื
อกเขาที่
มี
สภาพอากาศเหมาะแก่
การปลู
กฝิ
่
น และเป็
น
เส้
นทางการค้
าของชาวล้
านนากั
บชาวพม่
า เพราะอิ
้
วเมี่
ยนกลุ ่
มนี
้
ยอมรั
บว่
าเจ้
าหลวงคํ
าแดงเป็
นเทพ
พิ
ทั
กษ์
ท้
องถิ
่
น “Deic Ziouv Mienv” (เต่
ย เฒี
้
ยว เมี่
ยน) เหมื
อนกั
บชาวพื
้
นเมื
องเชี
ยงใหม่
ต่
อมาเมื่
อมี
อิ
้
วเมี่
ยนกลุ
่
มใหม่
ซึ
่
งเป็
นกลุ
่
มใหญ่
นํ
าโดยพญาเฟยอพยพเข้
ามาอยู
่
บริ
เวณใกล้
เคี
ยงกั
น จึ
ง
ถู
กผนวกเข้
ากั
บกลุ ่
มดอยอ่
างขางที่
อพยพเข้
าบริ
เวณดอยอ่
างขางในภายหลั
ง
4.
กลุ
่
มดอยอ่
างขาง
ช่
วงประมาณปี
พ.ศ.2383-2388 (ค.ศ. 1840-1845) ที่
นํ
าโดย ต่
าง เหยา
เฟย
(เพี
้
ย เฟย)
ที่
ชาวอิ
้
วเมี่
ยนทางน่
านขนานนามว่
า “เพี
้
ย ฝาง” ซึ
่
งได้
รั
บการแต่
งตั
้
งจากเจ้
าเมื
องฝาง
ให้
มี
อํ
านาจปกครองชาวอิ
้
วเมี่
ยนในเขตพรมแดนไทยพม่
า ท่
านและเปี
้
ยน เจี่
ยม หวั
่
ง ได้
พาชาว
อิ
้
วเมี่
ยนผ่
านเชี
ยงของเข้
ามาตั
้
งชุ
มชนอิ
้
วเมี่
ยนขึ
้
นที่
เชิ
งดอยอ่
างขาง ภายหลั
งได้
มี
การขยายชุ
มชนไป
ทั ่
วทั
้
งดอยอ่
างขางข้
ามไปถึ
งฝั
่
งพม่
า เมื่
อประมาณ 120 ปี
ก่
อน เพี
้
ย เฟย ได้
เสี
ยชี
วิ
ตลงที่
บ้
านลานศิ
ลา
“ละ เปย ้
ย หฑ่
อง ล์
าง”
ชาวอิ
้
วเมี่
ยนบางส่
วนที่
ติ
ดตามท่
านได้
ย ้
ายออกจากดอยอ่
างขางกลั
บไปทาง
เมื
องเชี
ยงของ เมื
องเทิ
ง ก่
อนหน้
ากลุ ่
ม “พญาคี
รี
ศรี
สมบั
ติ
” จะอพยพเข้
ามาที่
จั
งหวั
ดน่
านเล็
กน้
อย