Page 50 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 42 -
กลุ่มนี้ ก็คือพื้นที่ ดอยกาดผี บ้านกกน้อย มี อุปกรณ์การประกอบพิธีกรรมบางอย่างหลงเหลืออยู่ที่
หมู่บ้านกกน้อย ที่ดอยกาดผีมีตํานานกล่ าวว่าที่บนยอดดอยมีที่แปลงหนึ่ งมีผีป่ าประเภทหนึ่ งชื่อ “เห
ยี่ยน ฟิ ว- เมี้ ยน” อาศัยอยู่ ทําแปลงปลูกผัก (ฮวี่ง) ไว้ที่นั่น ผู้ คนที่เดินทางผ่านไปมาสามารถเก็บกิ น
เป็ นอาหารได้ แต่ถ้ามีเจตนาที่จะเก็บออกไปจากพื้นที่ เพื่อกลับไปรับประทานที่หมู่บ้านหรื อที่ อื่น
เวลาจะออกไปจากสวนจะหาทางกลับบ้านไม่เจอ เดินวนไปวนมาอยู ่ในสวนผักหาทางออกไม่ได้
นอกจากนี้ บริ เวณใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่ าทึบมีลานดินที่ สะอาดสะอ้านอยู่หนึ่ งแปลง ผู้ คนที่เดินทางผ่าน
จะแวะพักที่ นี่ แล้วเตรี ยมอาหารมารั บประทานกัน เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้วก็ทิ้งใบตองที่ ห่อ
อาหารมานั้ นไว้ตามพื้นดิน แต่เมื่ อเดินทางย ้อนกลับมาถึงก็ไม่พบร่ องรอยของเศษขยะเหลื ออยู่เลย
เมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 – 2390 (ค.ศ.1837-1847) เกิ ดโรคระบาดในบริ เวณนี้ พวก ละ ย ั ่ง เมี่ ยน ใน
บริ เวณบ้านกกน้อยล้มตายกันมาก จนถึงขั้นที่ ไม่สามารถดําเนิ นการส่ งศพตามประเพณีได้ ต้องทิ้ง
ชุ มชนหนีออกไปจากพื้ นที่ ฟุ๊ เฆว่น (Fuqc Nquenc) สันนิ ษฐานว่าไปทางแพร่และน่ าน โดยให้คน
พิ การและพวกสติไม่สมประกอบช่ วยเฝ้ าหมู่บ้าน
2. กลุ่มดอยช้ าง-ห้ วยชมภู ประมาณช่ วงปี พ.ศ. 2360 – 2380(ค.ศ.1817-1837) “เพี้ย โฒว”
ซึ่ งได้เป็ นผู้นําของชาวอิ้วเมี่ยนหลายกลุ ่ มแซ่ อาทิเช่ น “ละ หฒั้ น, ละ ต่าง, ละเฒ์ว, ละเล์ย,ละเปี้ ยน
และละเลี่ยว” เป็ นต้น ได้นําชาวอิ้วเมี่ยนจากแคว้นสิบสองปั นนาที่ติ ดกับลาวข้ามแม่นํ้ าโขงมาย ัง
ฝั่งล้านนา ได้ตั้ งชุ มชนแห่งแรกอยู่ บนดอยแถวหมู่บ้านผาตั้ งในปัจจุ บัน ขณะนั้ นย ังเป็ นเขตปกครอง
ของน่าน ต่อมาได้ย ้ายที่ ตั้ งชุมชนมาถึ งดอยช้าง บริ เวณต้นนํ้ าห้วยแม่เลี่ยม สําหรั บอิ้วเมี่ยนกลุ่มนี้ เชื่อ
ว่าน่าจะเป็ นกลุ่ มที่มีถิ่นที่ อยู่เดียวกับกลุ ่มดอยสามหมื่ นมาก่อนในสมัยที่ ตั้งชุ มชนอยู่ ในแคว้นสิบ
สองปั นนา ซึ่ งได้อพยพเข้ามาทางเชียงของในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1820 ถึ ง 1830 คือได้อพยพเข้า
มาในฝั ่งไทยเมื่อเมืองเชี ยงรายร้างผู ้ คนเหมื อนกัน สองกลุ่มนี้ มีรู ปภาษาและการแต่งกายคล้ายคลึง
กันมาก ต่ อมาเมื่อเมืองเชี ยงรายได้ทําการรื้ อฟื้ นเมืองขึ้นมาใหม่แล้วจึ งได้นําทองคําไปมอบให้เจ้า
เมืองเชี ยงรายเป็ นเครื่ องบรรณาการ เพื่อที่ตนเองจะเป็ นผู ้ รั บผิดชอบเก็บส่ วยสาอากรฝิ่ นในเขต
เทือกเขานี้ เอง หากสามารถจัดเก็บได้ต้องนําส่งให้ทางเจ้าเมืองเป็ นรายปี อี ก กลุ่มนี้ ขยายชุ มชนลงไป
ที่ห้วยน้อย ถึ งประมาณช่วงปี พ.ศ. 2420 – 2440(ค.ศ.1877-1897) ได้ย ้ายถิ ่นฐานติดตามกลุ ่มแรกไป
ทางน่าน แต่มีชาวอิ้วเมี่ยนอีกหลายกลุ ่มที่เคยติดตามเพี้ ย โฒว ย ังคงตั้งถิ ่นอยู่บริเวณนี้ ไม่ได้ติดตาม
ไปอยู่ทางน่าน ในช่วงปี ค.ศ. 1881, 1893 ในเมื่อครั้ งที่ เจมส์ แมกคาที่ ดํารงตําแหน่งเจ้ากรมแผนที่
ในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้สํารวจทําแผนที่ประเทศไทย ได้ทําบันทึ กว่าสํารวจพบชาวอิ้วเมี่ยนกลุ่มใหญ่
อยู่ทางตอนใต้ของเขตปกครองน่าน ระหว่างเส้นทางไปเชียงของ ดู เหมือนจะไม่ เคยแวะในประเทศ
ลาวเลย(McCarty.1994;1997) ปัจจุ บันไม่สามารถระบุได้ว่าผู ้ ใดเป็ นลูกหลานของอิ้วเมี่ยนกลุ่มนี้
ชุ มชนของกลุ่ม เลี่ยว เจี่ยม เสี่ ยว เป็ นกลุ่มเดียวกันกับกลุ่มเพี้ ยโฒว โดยได้เข้ามาก่อตั้ง
ชุ มชนอยู่บนดอยช้างเขตอําเภอแม่สรวย ในปัจจุบันเป็ นที่ตั้ งของหมู่บ้านชาวลาหู่ และชาวลีซู ใน