Page 46 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 38 -
หลักฐานความเป็ นชาวอิ ้วเมี่ยน จึงได้ย ้อนกลับไปนํา “เจี๋ ย เซ็น ป้ อง” มายืนย ันพร้อมกับได้นําหน่อ
แรดไปถวาย จึงได้รั บอนุญาตให้อพยพเข้าตั้ งชุมชนอยู่บนดอยปูแว ต่อมาได้ย ้ายชุมชนไปทางดอย
วาว จนที่ดิ นเสื่ อมสภาพแล้วก็ได้ย ้ายไปดอยผาช้างน้อยและเสี ยชีวิตที่บ้านนํ้ างิม ลูกหลานได้ย ้ายไป
ตั้งชุ มชนบนดอยภูลังกาและล่ าสุดย ้ายไปที่บ้านปางค่า(วนัช. 2538) ต่อมามี ชาวอิ้วเมี่ยนอีกกลุ่มจาก
เมืองหงสาของลาว ได้อพยพเข้ามาทางดอยผาตั้ง ต่อมามีชาวอิ้วเมี่ ยนบางคนในกลุ่มนี้ ได้รับแต่งตั้ง
เป็ นพญา เช่นพญาเขื่อนเพชร ท่านเป็ นคนแซ่เติ๋น ลูกหลานของท่านก็ได้ตั้งชุ มชนอยู่ในเขตอําเภอ
เทิง อําเภอขุนตาล ในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1910 ถึง 1920 ว่าง เซ๋ ง แซ่จ๋ าว ได้นําชาวอิ ้วเมี่ยนอพยพ
ออกมาจากนํ้ าเก๋ งของประเทศลาว เข้ามาตั้งชุ มชนที่หมู ่บ้านห้วยกว้าน เขตอําเภอเชี ยงแสน(มงคล.
2531) ขยายชุมชนไปทางดอยหลวง ประมาณกลางคริ สต์ศตวรรษที่ 20 มีชาวอิ้ วเมี่ยนอีกกลุ ่มหนึ่ ง
จากประเทศลาวได้อพยพเข้าทางบ้านกันไจ๋ บนดอยผาหม่น มีผู ้ นําที่สําคัญชื่ อ พญาเลาอู เป็ นผู้ ก่ อตั้ง
หมู่บ้านเลาอู ช่วงที่เกิดปัญหาภัยคอมมิ วนิสต์ท่านได้พาชาวอิ้วเมี่ยนและม้งในเขตภูชี้ ฟ้ า-ดอยผา
หม่นย ้ายไปทางบ้านปอ เมื่อปั ญหาคอมมิวนิสต์สงบลงแล้วท่านได้ย ้ายไปอยู่หมู่บ้านหนองเตา
จนกระทั ่งท่านเสี ยชีวิตที่หมู่บ้านหนองเตาเมื่อปี ค.ศ. 2002 ปั จจุบันลูกหลานตั้งบ้านเรื อนอยู่ใน
อําเภอเวียงแก่นและอําเภอเชียงของ ท่านไม่ มีบุตรชายสื บสายโลหิตมี เพียงแค่บุตรสาวสองคน ท่าน
จึงรับบุ ตรบุญธรรมไว้สองคน หลานของท่านคนหนึ่ งชื่อ นายเก้าออน วรุ ณเกี ยรติสมาน อยู่หมู่บ้าน
หนองเตา
ในช่ วงระหว่างสงครามโลกทั้ งสองครั้ งถึ งช่วงที่ประเทศจีนเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็ น
ประเทศคอมมิ วนิสต์มีสงครามการสู ้ รบกันในประเทศลาวและพม่าตามแนวพรมแดนไทยอยู่
บ่อยครั้ ง ชาวอิ้วเมี่ยนที่อาศัยอยู่ตามแนวตะเข็บชายแดนไทย พม่าและลาว ต้องทุ กข์ยากลําบากจาก
การที่ต้องถูกโจรปล้น ฆ่ าและข่มขืนผู้ หญิง เพราะบ้านเมืองทั้ งทางฝั่ งพม่าและประเทศลาวไม่มี
ตํารวจคอยจับโจรผู ้ ร้ายที่ เข้ามารบกวนชาวบ้าน ในปี ค.ศ.1945 (พ.ศ.2488) เปี้ ยน เลา หลู่, ปู๋ ง ชุ้น
ฮยาง และผู้ นําอีกหลายคนในประเทศลาว ได้นําชาวอิ้วเมี่ ยน 160 ครอบครัว อพยพออกจากประเทศ
ลาวเข้ามาตั้ งชุมชนอยู่ที่ดอยแม่สลองและดอยยางแล(เหลย หฒั๋ น ควน.2550) ในช่วงปี ค.ศ.1955
(พ.ศ. 2496) เปี้ ยน แซ้ง เฟย และ ต่าง (จั ๋น)หฒั๋น ออน ซึ่ งผู้นําของชาวอิ้วเมี่ยนบนดอยอ่างขางทน
ต่ อผลกระทบจากสงครามระหว่างพม่ากับกองทัพจีนคณะชาติ ไม่ไหว ได้ปรึ กษากันแล้ววางแผนว่า
จะนําชาวอิ้ วเมี่ยนบนดอยอ่างขางอพยพมาตั้งชุ มชนที่บ้านผาดําซึ่งเป็ นชุมชนดั้งเดิมของเพี้ ยโฒว ใน
ปี ค.ศ.1955 (พ.ศ. 2498) แก่ จั ๋นออนได้นําชาวอิ้วเมี่ยนบนดอยอ่างขางย ้ายมาตั้งชุ มอยู่บริ เวณผาดํา
แล้วขยายเป็ นหมู่ บ้านผาลั้ ง, ห้วยแม่เลี่ยม, ห้วยแก้ว, และปางขอน(เลาแสง.2550) แต่ แก่รามัน แซ่
พ่าน ตัดสินใจยุติการอพยพและตั้ งชุมชนอยู่บนดอยอ่างขาง ที่บ้านห้วยขาน ต่อมาในปี ค.ศ. 1958
(พ.ศ.2501) ชุ มชนอิ้วเมี่ยนบนดอยแม่สลองก็ถูกรบกวนอีกครั้ ง ปู๋ ง เหวิ่น ลิ่ น จึงได้พาชาวอิ้วเมี่ยน
38 ครอบครั วย ้ายมาอยู่กับ ต่ าง จั ๋น(หฒั๋น) ออน โดยตั้ งชุมชนอยู่ที่ตรงข้ามกับหมู่บ้านผาลั้งทางฝั ่ง
ทิศตะวันออกของลํานํ้ าห้วยแม่เลี่ยม ต่อมาได้ย ้ายขึ้ นมาอยู่กับชาวอิ้วเมี่ยนกลุ่มบ้านห้วยแม่