Page 39 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 31 -
เมื่อสมาชิกชุมชนมี เรื่ องราวเดือดร้อนจะไปร้องต่อผู้นําตระกูลหรื อผู้ นํากลุ่มแซ่ ของตนเอง
ที่อยู่ในชุ มชนเดียวกัน เพื่อขอให้ช่ วยเจรจาว่ากล่าวให้ผู ้ กระทําผิดจ่ายค่ าเสียหาย หรื อหากเป็ นเรื่ องที่
ใหญ่เกินกําลังก็ ไปร้องต่อผู้ นําหมู่บ้านให้นัดไกล่ เกลี่ยระหว่างคู่กรณีก่ อน ซึ่ งถ้าไม่สามารถตกลง
กันได้ก็ถึงขั้ นต้องเรี ยกผู ้ หลักผู้ ใหญ่คนอื่นเข้ามาร่ วมรับฟังการพิจารณา และแสวงหาทางออก
ร่วมกัน บางครั้ งก็อ้างความเป็ นญาติ ความเป็ นคนกลุ่มแซ่ คนในชุ มชนเดียวกันมาไกล่เกลี่ย หากมี
บางครั้ งที่มีคู่กรณีที่ ใจแข็งกระด้างมากคณะผู ้ไกล่เกลี่ยก็จะแนะนําให้เห็นผลดีผลเสีย ถ้าหากปล่ อย
ให้ปั ญหาหรื อข้อพิพาทนี้ ถูกนําออกไปว่ากล่าวข้างนอก ส่วนใหญ่คู่กรณีจะเชื่ อฟั งผู้ อาวุโสในสาย
ตระกูลของตนเอง และไม่นิยมไปฟ้ องตํารวจหรื อศาลหากกรณีเกิดข้อขัดแย ้งหรื อข้อพิพาททางคดี
ขึ้น ก็มักจะปรึกษาหารื อกันภายในหมู ่บ้าน เมื่อเรื่องไปถึ งขั้นร้องเรียนต่ อผู้ นําชุมชนแล้ว ผู้ นําชุมชน
ย ังไม่สามารถจัดการให้เรื่ องนั้ นยุติได้ภายในหมู่บ้าน จนปล่ อยให้เรื่ องราวเหล่านั้นไปดําเนิ นการ
ต่อไปในที่ อื่นแล้วเกิดสามารถไกล่เกลี่ยในการดําเนินการของผู ้ อื่น กลุ ่มผู้นําชุมชนแรกที่ดําเนิ นการ
ไม่สําเร็ จจะได้รับการสบประมาทจากคนที่ อื่นได้ ซึ่ งจะนําความอับอายมาสู ่ชุ มชนของตนเอง จึงมี
กรณีที่ ดําเนิ นการไม่สําเร็จน้อยมาก
การปกครองโดยวิธีนี้ จึงเรี ยกได้ว่าเป็ นการปกครองระบอบประชาธิ ปไตยทางตรง แม้ว่าใช้
ในชุ มชนของชาวอิ้วเมี่ยนทั้งๆที่อยู่ประเทศจีน ประเทศลาวและประเทศไทยสมัยที่ ปกครองด้วย
ระบอบสมบูรณาญาสิทธิ ราชก็ตาม สังคมหรื อชุมชนอิ้วเมี่ยนเป็ นชุมชนเล็กๆทุ กคนทุกฝ่ ายสามารถ
ปรึ กษาหารือหรื อทําความเข้าใจกันและตกลงกันได้โดยตรง จึงไม่จําเป็ นต้องมีผู ้ แทนคอยรักษา
ผลประโยชน์ น้ อยมากที่การสื บทอดอํานาจผู้นําชุมชนจะตกทอดเป็ นมรดกไปย ังลูกหลาน หัวหน้า
หรื อผู้นําชุมชนส่ วนมากจะได้รับการเลื อกตั้ งเข้ามาแทบทั้งสิ้น โดยที่คนในหมู่บ้านหรือชุ มชนนั้ น
จะจัดการปรึ กษาหารือและซาวเสียงกันเอง แล้วก็ระบุว่าจะให้ผู ้ ใดรับมอบหมายให้รั บหน้าที่นี้ เมื่อ
เสี ยงส่วนใหญ่ได้ลงมติ ให้ความไว้วางใจใครแล้ว ผู ้ นั้ นก็จะได้รั บแต่งตั้ งให้เป็ นหัวหน้าหมู่บ้าน
และผู้ นําชุมชนจะมีอํานาจจัดการปัญหาและไกล่เกลี่ ยข้อพิพาทภายในชุ มชนได้
5.3 ระบบกฎเกณฑ์ ที่ถู กชี้นํ าทางสังคมด้วยลัทธิความเชื่อและศาสนาดั้งเดิม
ชาวอิ้วเมี่ยนมีความเชื่อเรื่ องภูตผีปี ศาจและสิ่ งที่มีอิทธิ พลเหนือธรรมชาติทั้ งหลาย นอกจาก
ความเชื่ อถือแล้วย ังมีความย ําเกรงอย่างมากอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้ กลุ่มผู ้ นําพิธี กรรมจึงได้วางกฎเกณฑ์
ต่ างๆขึ้นมาใช้ในสั งคมของตนเองเพื่อความเป็ นระเบียบเรี ยบร้อยและสะดวกในการปกครองอย่ างมี
ประสิ ทธิภาพ เนื่องจากในสมัยก่อนผู้นําพิธีกรรมที่มีลูกศิ ษย์ “Sai-Gorx” มากจะได้เป็ นผู้ นําชุมชน
ก็ จะอาศัยภูตผีเหล่านี้ เป็ นเครื่ องมือในการบังคับใช้กับสมาชิกชุมชนนั้ นเอง อย่ างเช่น ในประเทศ
ไทยนั้ นผู้ นําชุมชนรุ่ นแรกของหมู่บ้านที่ได้ตั้ งขึ้ นช่วงหนึ่ งร้ อยห้าสิ บถึงสองร้อยปี ก่อน ช่ วงนั้ นผู้นํา
ชุ มชนกับผู้ นําทางพิธีกรรมจะเป็ นคนกลุ ่มเดียวกัน และชาวอิ้วเมี่ยนนั้ นทุ กคนจะเชื่อว่ามี ทูต(ผี)
ประจําตัวเป็ นวิญญาณบริวารคอยส่ งเสริ มให้ มีความสามารถในการครอบครองและมีอํานาจควบคุม
สรรพสิ ่ งได้ในระดับที่แตกต่างกันไปตามการสั่งสมบุญบารมี ผู ้ นําบางคนสามารถแสดงอิ ทธิฤทธิ์