Page 31 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 23 -
กลุ่มชนหลักที่ ได้นับถือสื บทอดลัทธิดังกล่าวอยู่ นอกจากนี้ แล้วย ังได้เลียนแบบชาวพุทธด้วยการ
สร้ างวัด “Miu-Biauv” ตามแหล่งที่มีชุมชนหนาแน่น มีการอ้างเอกสิ ทธิ์ ที่ไม่ต้องเสี ยภาษีไม่ต้องถูก
เกณฑ์แรงงาน มีอิ สระเต็มที่ในการใช้ทรั พยากรป่ าไม้ทั ่วทั้ งภูเขาทุกลูกในโลกนี้ นอกจากนี้ มีคํา
กล่าวอ้างว่ าชาวอิ้วเมี่ยนหรื อกลุ่มชนที่นับถื อ เปี้ ยน ฮู่ง ผ่านเมืองไม่ต้องคํานับใคร ข้าราชการคนใด
จะยึดเอาลูกเมียชาวอิ้วเมี่ ยนไว้ไม่ได้ ชาวอิ ้วเมี่ยนไม่สามารถตกเป็ นทาสรั บใช้ใครได้เลย ลัทธิความ
เชื่อดังกล่าวคือเหตุผลหลักที่ ผลักดันให้ชาวอิ้วเมี่ยนอยู่ภายใต้กฎหมายของราชวงศ์หมิงไม่ ได้
ลัทธิ ความเชื่อของชาวอิ้วเมี่ยนไม่ใช่ ลัทธิความเชื่ อหลักของระบบการปกครองประเทศที่ใช้
เป็ นแกนหลักในขณะนั้น การที่ชาวอิ้วเมี่ยนได้ผนวกเอา เปี้ ยน ฮู่ง เข้ามาเป็ นพระเจ้าองค์สู งสุดจึ งขัด
กับรั ฐบาลในขณะนั้นโดยตรง เป็ นที่ มาของการถูกเพ่ งเล็งว่าอาจก่อความยุ ่งยากให้แก่ผู ้ปกครอง จึง
มีการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ไม่ให้ชาวอิ้วเมี่ยนหรื อชนชาติ อื่นๆที่นับถือ เปี้ ยน ฮู่ง เหมือนกันมี
ศูนย์กลางทางความคิดร่ วมกันในพื้ นราบที่มีผู ้ คนหนาแน่ น แต่เมื่อขึ้ นไปรวมตัวกันบนเทือกเขาแล้ว
ยิ ่งยากแก่การควบคุมอีก ฒ้อยเอี๋ยน กล่าวว่ามีการสู ้รบกันบ่อยครั้ งเพื่อไม่ ให้ชาวอิ้วเมี่ยนตั้งวิหาร
ของ เปี้ ยน ฮู่ง ในเทื อกเขา ต่อมาจึงได้เจรจาตกลงให้วาดรู ปภาพมากราบไหว้แทนรู ปเคารพในวิหาร
ชาวอิ้วเมี่ยนส่ วนมากไม่ยอมอยู่ใต้กฎเกณฑ์ดังกล่าวจึงได้ละถิ่นฐานได้มีคํากล่าวว่า “....เมื่ออยู ่ พื ้นที่
ห่ างจากผู้ ปกครองชาวอิ้วเมี่ยนก็ย ังนิยมสร้ างรู ปเคารพของ เปี้ ยน ฮู่ง จากไม้มาเป็ น ฮู่งฝั ่ ง (Hungh
Fangx)ไว้ให้ คนในชุมชนกราบไหว้ เพราะทุกปี จะมีวันหนึ่ งที่ชาวอิ้วเมี่ยนทั่วโลกจะประกอบ
พิ ธีกรรมสื บชะตาหมู่บ้าน โดยมักจะตั้งไว้เหนื อหมู่บ้านเล็กน้อยเป็ นที่ คนไปมาได้สะดวก แต่
ปัจจุ บันชาวอิ้วเมี่ยนไม่มีประเทศเป็ นของตนเอง พิธีกรรมเหล่ านี้ คงไม่มีใครทํากันแล้ว...”(แซ้ง
เฑว่น.2550) การไม่ได้รั บความสะดวกเกี่ยวกับระบบความเชื่อดังกล่าวน่าจะเป็ นเหตุผลหลักของ
การย ้อนกลับขึ้ นไปบนภูเขา และมีการอพยพต่อไปโดยมีภาพวาด “เมี้ ยนฝั่ง” เป็ นสมบัติ ติดตัว
พร้อมกับราชโองการกษัตริ ย์ผิงเป็ นใบเบิ กทางทํากินบนพื้นที่ ภูเขา
2.2.4 การอพยพไปตั้งถิ ่นฐานในประเทศโพ้นทะเล
ช่วงปลายของศตวรรษที่ 20 เมื่อเกิดสงครามการเมื องระหว่างฝ่ ายคอมมิวนิสต์และฝ่ าย
ประชาธิปไตยขึ้นในประเทศลาว ผู ้ นําของชาวอิ ้วเมี่ยนบางกลุ ่มที่ได้เข้าร่ วมกับฝ่ ายสหรัฐอเมริ กา
และฝรั ่งเศส สงครามได้สร้างความทุกข์ยากแก่ชาวอิ้วเมี่ยนในประเทศลาวเป็ นอย่างมาก มีการ
เกณฑ์ชาวอิ้วเมี่ยนไปเข้าร่ วมสงครามด้วย จนกระทั่งฝ่ ายสหรัฐอเมริ กาได้พ่ายแพ้ในสงคราม ทําให้
ชาวอิ้วเมี่ยนที่เคยนําโดยเจ้าน้อยและเจ้าหล้าต้องอพยพลี้ ภัยเข้ามาอยู่ในศูนย์พักพิงที่ เชียงคํา
“...ต่อมาได้อพยพไปอยู ่ในประเทศโพ้นทะเล อาทิเช่ น ประเทศสหรัฐอเมริ กา ประเทศฝรั่งเศสใน
แถบตะวันตก และประเทศแคนาดา....” (Jess.2002) มี หลายครอบครัวที่ได้ตั้ งถิ่นฐานในประเทศ
ไทยกับชาวอิ้วเมี่ยนในหลายพื้นที่ บางส่ วนได้อพยพย ้อนกลับไปที่ ประเทศลาว โดยเฉพาะในเขต
เมืองสิ งห์