- 24 -
3. สาเหตุ
การอพยพในแต่
ละยุ
คสมั
ย
การอพยพในสมั
ยก่
อนนั
้
นมี
สาเหตุ
มาจากการแสวงหาที่
ดิ
นทํ
ากิ
น
การลี
้
ภั
ยสงครามที่
เกิ
ด
ขึ
้
นอยู
่
บ่
อยครั
้
งและการแสวงหาสิ
ทธิ
เสรี
ภาพในการรั
กษาวั
ฒนธรรมจารี
ตประเพณี
สาเหตุ
หลั
กของ
การอพยพในช่
วงที่
เข้
าสู
่
แถบประเทศอิ
นโดจี
นนั
้
นเพราะว่
า
“....เหตุ
การณ์
ความทุ
กข์
ยากในสมั
ย
ราชวงศ์
หมิ
งดั
งกล่
าวได้
ผลั
กดั
นให้
ชาวอิ
้
วเมี่
ยนหลายกลุ ่
มอพยพต่
อไปถึ
งเมื
องต่
างๆของมณฑลกวาง
สี
มณฑลยู
นนานและมี
บางกลุ
่
มได้
อพยพต่
อไปถึ
งเกาบ่
างเหงี
ยนบิ
นห์
และบั
๊
กกะเมื
องชายแดนของ
ประเทศเวี
ยดนามในปั
จจุ
บั
น ต่
อมาได้
อพยพต่
อไปย ั
งไท้
เหวี
ยน นามเอี
ยนและเจี
ยมหั
ว...”
(Jess.เพิ ่
งอ้
าง) ซึ
่
งเป็
นอุ
ปนิ
สั
ยดั
้
งเดิ
มของชาวอิ
้
วเมี่
ยนเองที่
มี
ส่
วนอย่
างมากต่
อการที่
ต้
องเร่
ร่
อนไป
ทั ่
วโลก นอกจากนี
้
ย ั
งกล่
าวว่
า ชาวอิ
้
วเมี่
ยนและชาวกิ
มมุ
นหลายกลุ ่
มได้
อพยพเข้
าไปในแคว้
นสิ
บ
สองปั
นนา
มณฑลยู
นนาน
ชาวเมื
องในท้
องถิ
่
นเป็
นคนไตเจ้
าเมื
องของไตมี
อาณาเขตปกครอง
กว้
างขวางครอบคลุ
มไปถึ
งรั
ฐฉานของพม่
า เมื่
อชาวอิ
้
วเมี่
ยนอพยพมาถึ
งแคว้
นสิ
บสองปั
นนาแล้
วมี
บางส่
วนได้
ไปตั
้
งถิ
่
นฐานในเขตเมื
องเก็
งตุ
งของรั
ฐฉานเป็
นช่
วงระยะเวลาสั
้
นๆแล้
วย ้
ายกลั
บไปใน
เขตสิ
บสองปั
นนาของมณฑลยู
นนานประเทศจี
น และอาจจะมี
บางกลุ
่
มที่
อพยพเข้
ามาในเมื
องสิ
งห์
ของประเทศลาวก่
อนที่
จะอพยพเข้
ามาในประเทศไทยอี
กที
หนึ
่
ง บางกลุ
่
มได้
อพยพจากแคว้
นสิ
บ
สองปั
นนาของมณฑลยู
นนานสู
่
หั
วเมื
องประเทศราชของกรุ
งสยามตอนต้
นเลยก็
มี
ชาวอิ
้
วเมี่
ยนและชาวกิ
มมุ
นได้
อพยพเข้
ามาในประเทศลาวประมาณคริ
สต์
ศตวรรษที่
18
และต้
นศตวรรษที่
19 โดยอพยพมาจากแคว้
นสิ
บสองปั
นนามณฑลยู
นนาน ชาวอิ
้
วเมี่
ยนหลายกลุ
่
ม
ทั
้
งจากตอนเหนื
อของประเทศเวี
ยดนามและมณฑลกวางสี
ได้
อพยพมาถึ
งแคว้
นสิ
บสองจุ
ไท แคว้
น
สิ
บสองปั
นนาเพื่
อแสวงหาพื
้
นที่
เพาะปลู
กฝิ ่
นในพื
้
นที่
ภู
เขาอย่
างต่
อเนื่
อง แล้
วเข้
าสู ่
ประเทศลาวหรื
อ
บางกลุ ่
มได้
ตรงมาย ั
งประเทศไทยโดยไม่
ได้
แวะพั
กที่
ประเทศลาวเลย
(McCarty.1994 1997)
เป็
น
ที่
น่
าสั
งเกตว่
ากลุ ่
มกิ
มมุ
นไม่
ได้
เข้
ามาตั
้
งถิ
่
นฐานในประเทศไทย ทั
้
งๆที่
มี
ความใกล้
ชิ
ดทางภาษามาก
ที่
สุ
ด ระยะเวลาและการอพยพเข้
ามาตั
้
งถิ
่
นฐานในประเทศไทยของชาวอิ
้
วเมี่
ยน
“….เป็
นการยากที่
จะชี
้
ชั
ดว่
าอิ
้
วเมี่
ยนกลุ ่
มแรกเข้
ามาในประเทศไทยเมื่
อไร ช่
วงต้
นของคริ
สต์
ทศวรรษ 1800 ดู
เหมื
อน
เป็
นการคาดคะเนที่
มี
เหตุ
ผล...การอพยพนั
้
นอยู
่
ในช่
วงระยะเวลาที่
แตกต่
างกั
นแบ่
งเป็
นหลายกลุ
่
ม
.... ”(Jess.อ้
างแล้
ว) ซึ
่
งมี
หลายเหตุ
ปั
จจั
ยที่
ทํ
าให้
มี
การอพยพเข้
าตั
้
งถิ ่
นฐานในประเทศไทยอย่
าง
ต่
อเนื่
อง อาทิ
เช่
นการแสวงหาแหล่
งที่
ดิ
นทํ
ากิ
น การลี
้
ภั
ยสงครามเป็
นต้
น นอกจากนี
้
แล้
วย ั
งมี
นั
กวิ
ชาการไทยอี
กหลายท่
านได้
กล่
าวถึ
งรายละเอี
ยดและช่
วงเวลาการอพยพของอิ
้
วเมี่
ยนไทยไว้
หลายแนว ที่
สํ
าคั
ญคื
อ ดร.ชอบ คชาอนั
นท์
, มงคล จั
นทร์
บํ
ารุ
งและวนั
ช พฤษศรี
โดยที่
ส่
วนมากที่
จะกล่
าวว่
ากลุ ่
มที่
นํ
าโดยพญาคี
รี
ศรี
สมบั
ติ
เป็
นอิ
้
วเมี่
ยนกลุ
่
มแรกที่
ได้
นํ
าชาวอิ
้
วเมี่
ยนอพยพ
เข้
ามาในประเทศไทย ผู
้
วิ
จั
ยจะขอแสดงรายละเอี
ยดในบทที่
3