Page 25 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 17 -
นอกจากนี้ ในการสื่ อสารทางวิชาการนักมนุ ษย์ศาสตร์ หรื อสังคมศาสตร์ได้เห็นพ้องกันว่า ควรจะ
เรี ยกชื่อกลุ่มชาติ พันธุ์ต่ างๆตามคําเรี ยกที่คนชาติพันธุ์นั้ นใช้เรี ยกตนเอง
ผู ้ วิจัยได้สอบถามถึงความปรารถนาของชาวอิ้ วเมี่ยนในพื้นที่ ดําเนิ นการวิจัยแล้ว ส่วนมาก
ไม่เข้าใจความหมายของคําว่า เย ้า ไม่รู ้แปลว่าอะไรได้บ้าง ทุกคนที่มีอายุประมาณสามสิบปี ขึ้ นไป
จะทราบว่าพวกตนนั้ นสืบเชื้อสายมาจาก เปี้ ยน ฮู่ง และชอบเรี ยกตนเองว่าอิ้วเมี่ยนหรื อเมี่ยน การใช้
คําว่ าเมี่ยนเฉยๆ มักจะเป็ นการพูดในลักษณะที่ไม่เป็ นทางการไม่เน้นกลุ่มเป้ าหมายในการสนทนา
คําว่ า เมี่ยน (Mienh) โดยบริ บทแล้วเน้นไปในทางคนนั้ นคนนี้ ย ังไม่ใช่มนุ ษย์โลกเสี ยทีเดียว เวลาจะ
กล่าวถึงมวลมนุ ษยชาติ จะใช้คําว่า “เมี่ยน-ม่าน” (Mienh Maanc) ส่ วนคําว่ ามนุษย์โลก จะใช้คําว่า
“ป้ าม-เมี่ยน” (Baamh Mienh) คําว่ามนุ ษย์ทั้ งหลายทุกหมู่เหล่ าใช้คําว่า “ม่าน เมี่ ยน” (Maanc Mienh)
คําว่ าพี่น้องใช้คําว่า “เมี่ ยน หมัว” (Mienh Muoz) และจั ๋น (Janx) หมายถึงมนุษยชาติเผ่าพันธุ ์อื่น
ทั้งหมด และบางครั้ งรวมถึงคนในเชื้ อสายโลหิตเดี ยวกันกับอิ้วเมี่ยนแต่ ไม่นับถื อ เปี้ ยน ฮู่ง เป็ นพระ
เจ้าด้วย เช่นเวลาที่เรี ยกมุสลิมว่า “จั ๋น โห๋ ว ฒู ้ ” (Janx Houx-Zuv) เรี ยกพวกคริ สเตียนว่า “เสียน จั ๋น”
(Sienx Janx) หรื อใส่ชื่ อ พระเยซูลงไปแทนคําว่า จั ๋นไปเลยก็มี การไม่นับถือ เปี้ ยน ฮู ่ง เป็ นพระเจ้า
องค์พระผู้สร้างสําหรับชาวอิ้วเมี่ ยนแล้วถือว่าเป็ นการตัดญาติขาดมิตรจากความเป็ นเผ่าอิ้วเมี่ยนกัน
ไปเลยและผู้ที่ไม่กราบไหว้ผีบรรพชนชาวอิ ้วเมี่ยนถือว่าไม่มีความกตัญ�ูกตเวที การไม่ เลี้ ยงดูพ่อ
แม่ย ังไม่ เสียความเป็ นมนุษย์ “เมี่ยน” แต่การไม่เลี้ ยงผีบรรพบุรุษเป็ นการขาดจากความเป็ น
อิ้วเมี่ยนทางวิ ญญาณ เป็ นการแสดงถึ งทัศนคติการนับพวกที่ชัดเจนและไม่ มีการประนีประนอม
เช่นเดี ยวกันการที่มีบางคนไปเรียกชาวอิ้วเมี่ยนด้วยชื่ ออย่างอื่น สําหรับชาวอิ ้วเมี่ยนแล้ว
พวกเขาไม่รู ้สึ กว่าผู ้ กล่าวกําลังสนทนากับพวกเขา เพราะคําว่ า เย ้า เป็ นการเรี ยกแบบรวมๆเหมือนคํา
ว่า ชาวเอเชีย ซึ่ งไม่ ระบุสัญชาติให้ชัดเจนก็ไม่ทราบว่าหมายถึ งประเทศใดอย่างเฉพาะเจาะจง
หมายถึ งทุกประเทศในทวีปเอเชียก็ได้ หรือชาวทวีปเอเชี ยคนใดคนหนึ่ งก็ได้เช่นกัน ในทางตรงกัน
ข้ามบางคนกลับเข้าใจว่าเขากําลังถู กด่า ถูกตําหนิ จากผู้ ที่ สนทนาด้วยในทํานองที่ เสียหาย ดังนั้ น
ในแต่ละยุคมักเรี ยกชื่อแตกต่ างกัน แม้ว่าจะเขียนแตกต่างกันแต่ก็ล้วนเล็งถึ งลูกหลานของ “เปี้ ยน
ฮู่ง” (Bienh Hungh) ประมาณสามร้อยปี ก่อนคริ สตกาลชาวจีนเรียกว่า “ พ่าน ฮู จู๋ ” ล่าสุ ดทางการจีน
เรี ยกว่า “เหย๋า จู๋ ” (瑶族, Yáo zú ) นักวิชาการไทยส่ วนใหญ่จึงเรี ยกว่า “เย ้า” ตามแบบที่ชาวยุโรป
ใช้เรี ยกกัน ตามความเห็นของผู้ วิจัยเองแล้วควรที่ จะเรียกชาวอิ้วเมี่ยนว่า “อิ้วเมี่ยน” เพราะปั จจุ บัน
ชาวอิ้วเมี่ยนไม่จําต้องใช้ เกีย เซ็น ป๋ อง เป็ นหนังสืออนุญาตเดินทางข้ามเขตเขาอีกแล้ว ประกาศิ ต
ของราชโองการผิงไม่สามารถใช้บังคับแก่ ประเทศทั่วโลก ที่ทําให้ชาวอิ้ วเมี่ยนหรือเย ้าทุกกลุ่มภาษา
สามารถขอยกเว้นภาษีที่ต้องจ่ายให้แก่ รัฐ หรื ออิสรภาพการเปิ ดพื้นที่ ทํากินแบบไร่ เลื่อนลอยก็เป็ น
การขัดต่อหลักความเป็ นจริ งในปัจจุบัน เรื่ องราวเกี่ยวกับเอกสิทธิ์ ทั้ งหลายใน เกีย เซ็น ป๋ อง ใช้เป็ น
หลักฐานว่าชาวอิ้วเมี่ยนหรื อชาวเย ้าบางกลุ่มมี บรรพบุรุ ษชื่ อว่า หล่ง ช้วน ที่ได้รับการขนานนามว่า
“เปี้ ยน ฮู่ง” ที่ไปพ้องกับพระนามของพระเจ้าองค์ที่ชนเผ่าโบราณทั้ งหลายเชื่อว่าเป็ นองค์พระผู ้ สร้ าง