Page 230 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 222 -
ในพื้ นราบ เหตุผลเรื่ องสุขภาพ ชาวอิ ้วเมี่ยนเราไม่เอื้ อต่อการอาศัยอยู่ ในพื้นราบ พื้นราบไม่ใช่ ถิ ่น
กําเนิ ดของเรา เราจึงต้องอาศัยอยู่ บนดอย ที่ไหนมีดอยสูงมีป่ าอุดมสมบูรณ์เราก็ไปตั้ งชุมชนอยู่ ที่ นั ่น
ยึดอาชีพปลูกฝิ่ นเป็ นพืชเงินสดเพียงอย่างเดี ยว ปัจจุ บันทางการเขาห้ามปลูกฝิ่ นไปแล้ว ใครปลูกเขา
ถือว่าทําผิดกฎหมายบ้านเมือง ต้องปลูกไม้ผล ข้าวโพด ปลูกข้าว เมื่อเราไม่มีที่ทํามาหากินเราก็ เข้า
มาอยู่ที่ลึ กลับอย่างนี้ ไม่สามารถไปตั้ งชุมชนอยู่ในเมือง บางท่าน คนเราฐานะไม่เหมือนกัน แต่ก็
เพียงไปซื้อที่ สร้างบ้านเท่านั้ น ที่ดินทํากินก็ย ังไปเช่าเขาอยู่ ดี ส่ วนมากจึงสักแต่ไปจับจองที่ ดินไว้แต่
ก็ย ังไม่ย ้ายไปอย่างถาวร เพียงแต่เตรี ยมที่ไว้เผื่อว่าสักวันใดที่ทางการมาขับไล่ที่ จะได้มีที่ซุกหัว
นอน ในยุคสมัยปั จจุบันการอยู่ดอยก็สักแต่อยู่ดอยเฉยๆ อยู่ไปวันๆ เท่ านั้ น ทางการทางป่ าไม้เขาเข้า
มาบี บบังคับให้เราสละที่ดินทํากินทีละเล็กที ละน้อย ยิ่งมาวันนี้ เตรี ยมประกาศป่ าอุทยานแห่งชาติ
ฐานะของคนที่ยากจนก็จนจริ งๆ ไม่สามารถหาซื้ อที่ดิ นในเมืองได้จริ งๆ จึ งต้องตั้ งมั ่นอยู่ในดอยสูง
เช่นนี้ แล้วอย่างไรละ วันนี้ มีปัญหากับพี่น้องลาหู่ในเรื่ องแนวเขตชุมชนเพราะมีความเห็ นไม่
สอดคล้องกัน ในอดีตมันเป็ นที่ ดินของคนบ้านผาลั้ง หมู่ที่ 4 ทั้ งหมด และครอบครองมาก่อน ถึง
วันนี้ ก็ ย ังเป็ นพื้นที่ หมู่ที่ 4 เช่นกัน แล้วทางพี่น้องลาหู่มาขอแบ่ งหมู่ที่ใหม่ จึงยื่นคําขอมาว่าขอให้
ช่ วยแบ่งแนวเขตให้ไปตั้งหมู่ที่ใหม่ แต่ตกลงกันไม่ได้ จึงเป็ นเหตุให้ ต้องมารบกวนเจ้านาย ผู ้ หนัก
ผู ้ ใหญ่มาช่วยพิจารณา
เมื่อก่ อนพวกเรามาตั้ งชุมชนย ังไม่ เป็ นหมู่ที่เช่นวันนี้ มาตั้งบ้านเรื อนอยู่ที่บ้านผาลั้ง ทาง
บ้านห้าหลังมีห้าครั วเรื อน บ้านกลางมีสิ บห้าครัวเรื อน ส่วนบ้านหลังเขามี ประมาณสิบครัวเรื อน
รวมกันแล้วได้ประมาณสามสิบครัวเรื อน บ้านของข้าฯเองในปี ที่ตั้ งเป็ นหมู่ที่ 16 บ้านผาลั้ง ตําบล
แม่กรณ์ ได้บ้านเลขที่ 29 เพราะอยู่บริเวณท้ายหมู ่บ้าน ต่อมาได้ย ้ายไปอยู่บ้านกลางรวมระยะเวลา
ทั้งหมด 49 ปี เมื่อตั้ งชุมชนมี หมู่ที่ขึ้นมาหลายปี เข้า ทางบ้านห้าหลังมีหลายครอบครัวแยกไปตั้ง
บ้านเรื อนอยู่บ้านห้วยแม่เลี่ยม บางส่ วนไปบ้านห้วยแก้ว ส่วนมากย ้ายมาอยู ่ ด้วยกันที่ บ้านกลาง ยิ ่ง
อยู่นานประชากรก็เพิ่มมากขึ้ น และเพิ ่มขึ้ นอย่างต่อเนื่องชีวิตความเป็ นอยู ่ก็ย ังขาดสนเรื่ องนํ้ า
อุปโภคบริ โภค ต้องลงไปตักนํ้ าตามลําห้วยขึ้ นมาใช้ในหมู ่บ้าน หากท่านลองสังเกตข้างล่างนี้ จะมี ลํา
ห้วยท้ายหมู่บ้านหลายสายที่ มีนํ้ าไหลอยู่ตลอดทั้ งปี เพราะความลําบากเรื่องนํ้ าทําให้ต้องย ้ายไปอยู่
ด้วยกันที่ บ้านกลาง ได้ร่ วมกันไปตัดไม้ไผ่มาทํารางนํ้ า นํานํ้ ามาใช้ในชุ มชน มาถึงหน้าบ้านเลย
มักจะพังบ่อยต้องช่วยกันไปซ่อมแซมอยู่เสมอ เมื่อมีนํ้ ามาหมู่บ้านแล้ว ชาวอิ ้วเมี่ยนกลุ่มที่ย ้ายมาจาก
ดอยอ่ างขางก็มารวมกันอยู ่ ที่บ้านกลางเป็ นชุมชนขนาดใหญ่ ตั้ งอยู่อย่างต่อเนื่ องจนถึงวันนี้ นับได้ 53
ปี แล้ว มีการแยกไปตั้งชุ มชนใหม่อย่างต่อเนื่ อง ลูกหลานท่านก็มาฟั งข้าฯผู้อาวุโสเล่ านิทานให้ฟั ง
ถึ งวันนี้ พี่น้องลาหู่พวกท่านก็มีจํานวนประชากรมากขึ้ น จนสามารถพอที่จะขอแยกหมู่บ้าน
แล้วมามีปั ญหาเรื่องการแบ่งเขตที่ดิน มี ความเห็นไม่สอดคล้องต้องกันเล็กๆน้อยๆ เมื่ อสมัยก่อนการ
ซ่อมแซมถนนหนทางนั้ น ชุมชนต้องไปซ่อมกันเอง เราบ้านผาลั้งไปซ่ อมแซมถึงปากทางเข้า
หมู่ บ้านของท่านที่เส้นทางเข้าทุ่งหาดยาว ตอนหลังย่นมาที่ปากทางเข้าบ้านหมดผี ตอนนี้ คงได้ย่น