Page 229 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 221 -
นายเลาแสง แซ่พร่ าน : แล้วมี ใครไปบ้าง? ข้าฯ ไม่ได้มาแย่งที่ดิ นนะ แก่เฒ่าถึงเพียงนี้ อยู่ วันนี้ เพื่อ
วันนี้ จะตายวันตายพรุ่ งย ังไม่ รู้เลย ก็ขอให้พวกแกนนําชุมชนที่หนุ ่ มๆได้ปรึกษาหารื อกันช่วย
ชาวบ้านเขาแบ่งแนวเขตให้เรี ยบร้อยไปเสียที ให้ พี่น้องทั้ งสองฝ่ ายเข้าใจถูกต้อง จะได้สบายใจเสี ยที
นะท่านนะ (หันไปทางแกนนําชุมชน)พยายามทําให้ทั้งสองฝ่ ายดี ใจ ถ้าแยกลงทางนี้ ฝ่ ายนี้ ก็ไม่สบาย
ใจ แยกลงทางนั้ นฝ่ ายนั้ นก็ไม่ สบายใจ แล้ววันนี้ จะให้ทําอย่างไร จะตกลงกันอย่างไร?
เรื่ องที่ สอง เกี่ยวกับอุทยานแห่งชาติ ป่ าไม้ ท่ านก็ได้มีการขย ับแนวเขตป่ าเข้ามาจนชิ ดใกล้ๆ
กับชุ มชนแล้ว ทําให้ชาวบ้านไม่ทราบว่าจะไปทํามาหากินที่ ไหนได้อีก ไม่มีที่ ทํากินอีกแล้ว เรื่ องมัน
เป็ นอย่างนี้ จึงต้องรบกวนลูกหลานทั้ งหลายมาถึงที่นี่ ในวันนี้ ก็ขอเรื่ องนี้ มันได้ข้อยุติ ให้มันชัดเจน
เรี ยบร้อย อนึ่ ง พวกเราก็เป็ นคนในหมู่ที่ 4 ด้วยกัน ก็อย่าให้มันมีปัญหา ข้าฯเป็ นห่ วง
ลูกหลานบ้านแสนต่อ บ้านหาดยาว เพราะผู้ นําของท่านเอาเขตที่ดิ นไปให้ป่ าไม้ปลูกป่ าหมดแล้ว
ท่านแบ่งเขตไปวันนี้ ท่านจะไปทํากินกันอย่างไร? ชาวบ้านก็มาขอความช่วยเหลือจากข้าฯ ข้าฯเป็ น
ผู ้ อาวุโสจะไปพูดอะไรได้! อุ ทยานท่านก็ช่วยพิจารณาด้วยก็แล้วกันชาวบ้านมี กันเป็ นจํานวน
มากมายท่านก็คงเห็น แต่ไม่ มีที่ ดินทํากิน เรื่ องอย่างนี้ แหละจึงต้องรบกวนพวกท่านให้มาช่วยรั บรู้
ปัญหา ข้าฯคงจะขอกล่าวในเบื้องต้นเพียงเท่ านี้ ขอขอบคุณครั บ
ที่ประชุ ม : ชาวบ้านปรบมือ
นายสิ ทธิโชค แซ่ พร่ าน : ต่อไปนางสาวสุ พัทนา แซ่ เติ๋นและตัวแทนเยาวชนบ้านผาลั้งจะมาอ่าน
ข้อบัญญัติชุมชน ขอเรี ยนเชิญครั บ
(อ่านจากข้อบัญญัติชุ มชนว่าด้วยป่ าชุมชนบ้านผาลั้ง ปรากฏตามสําเนาเอกสารที่แนบมาท้ายนี้ )
นายสิ ทธิโชค แซ่ พร่ าน : ในลําดับต่อไปขอเรี ยนเชิญท่ านประธานสภาที่ปรึ กษาอาวุโสบ้านผาลั้ง
ได้มีโอกาสสรุ ปเกี่ยวกับชุมชนบ้านผาลั้ง การควบคุมสัตว์ เลี้ ยง ขอเรี ยนเชิญครับ
นายเลาแสง แซ่ พร่ าน : ต้องกราบขออภัยท่านทั้ งหลายในที่ประชุมแห่งนี้ ครั้ งนี้ ข้าพเจ้าจะขอกล่าว
เป็ นภาษาอิ้วเมี่ ยน เพราะเมื่อครั้ งก่ อนข้าฯรู้สึ กมีข้อติดขัดทางภาษาอยู่มาก และกล่าวด้วยถ้อยคํา
กระท่อนกระแท่น หลงๆลืมๆ อาจด้วยอายุที่มากเกิ นไป ครั้ งนี้ จึงขอกล่ าวในภาษาแม่นะครับ
ในกาลก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2498 นั้ น ผู้ นําอิ้วเมี่ยนที่อพยพมาตั้ งชุมชนแห่งนี้ คือท่ าน ต่าง จั๋ น
ออน เหตุเพราะความวุ่นวายของบ้านเมือง ความล่ มสลายของเศรษฐกิจ ทําให้ไม่สามารถตั้งชุ มชน
อยู่บนดอยอ่างขางได้อี กต่อไป ที่ ดินทํากินก็คับแคบลงมีไม่เพียงพอ บนดอยอ่างขางเป็ นเทือกเขาสูง
ชัน พวกท่านลองไปเที่ยวสํารวจดูว่าภูมิประเทศเป็ นเช่นใด มี ที่ดินทํากินมากพอไหม? ท่านผู ้ นําคงมี
ความคิดว่า ประชากรอิ้วเมี่ยนเรานี้ นับวันจะมี จํานวนเพิ่มขึ้ น ขยายตัวมากขึ้ น จึงได้พาชาวบ้านย ้าย
มาตั้ งชุมชนแห่งใหม่ อยู่ ทางนี้ คื อเทือกเขาดอยช้าง ในเมืองเชียงรายแห่ งนี้ มาตั้ งชุมชนอยู่บนดอยสูง
พื้ นราบมีที่ก็อยู่ไม่ได้ อยู่พื้นราบมักจะเจ็บไข้ได้ป่ วย วันนี้ รู ้สึ กเสียดายที่ไม่ได้ตั้งชุ มชนอยู่ ในพื้น
ราบ เมื่อก่ อนนั้ นที่ดิ นพื้ นราบราคาไม่กี่ พันบาทเอง ฐานะการเงินของชาวอิ้วเมี่ยนในขณะนั้ นพอจะ
หาซื้ อได้ วันนี้ ลองไปหาซื้อดูที่ไหนเขาจะยอมขายกันบ้าง? แล้วทําไมในกาลก่ อนไม่ไปตั้ งชุมชนอยู่