Page 23 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 15 -
ในการข้ามทะเลครั้ งนี้ อิ ้วเมี่ยนอพยพเพื่อแสวงหาดิ นแดนใหม่ที่ดี กว่าเดิม แต่สิ ่ งหนึ่ งที่ ต้อง
สู ญเสียไปก็คือพวกเขาเป็ นผู ้ อพยพมาใหม่ ไร้แผ่ นดินที่ จะอยู่ในแถบพื้นราบเพราะดินแดนแถบนี้
ชนชาติใหญ่อย่างจ้วง ม้ง ครอบครองอยู่ก่ อนแล้ว พวกเขาย ังเป็ นลูกแห่ งภูเขาเช่นเดิม การกระจัด
กระจายนั้ นเกิดจากปัญหาภายในอิ้วเมี่ยนหรื อเกิดจากความจําเป็ นเรื่ องพื้ นที่ทํากินก็ไม่ชัดเจน ในคํา
บอกเล่าของชาวอิ้วเมี่ยนในพื ้นที่ตําบลห้วยชมภู กล่าวว่า “....เมื่อนั้นติดค้างอยู่ในทะเลหลายวันแล้ว
ก็ย ังหาทางขึ้ นฝั่ งไม่ได้ ได้มีการบนบานสิ ่งศักดิ์ สิ ทธิ์ ให้ช่ วยพาขึ้ นฝั ่ ง เมื่อขึ้ นฝั ่งได้แล้วมีอิ้วเมี่ยน
บางส่ วนได้อพยพขึ้ นฝั ่งไปก่ อนแล้ว กลุ่ มที่มาที หลังได้ขอให้ร่วมกันแก้บน แต่กลุ่มที่มาถึงก่ อนอ้าง
ว่าไม่ได้บนก็ไม่ต้องแก้ จึ งไม่ยอมร่ วมแก้บน .... กลุ ่มที่ไม่ ยอมร่ วมการแก้บนได้ตกทะเลตาย
หมดแล้ว...”(ฒ้อยเอี๋ยน.2550) และในขณะที่ ขึ้ นฝั ่ งต่างคนต่างก็ขึ้ นฝั ่ งตามที่เรื อจะไปถึงฝั ่ง เมื่อ
ระหว่างเตรี ยมแก้บนก็เกิดความบาดหมางกันขึ้ น จึงแบ่งเป็ นหลายกลุ่มหลายก๊ก ต่างคนต่าง
ประกอบพิธีกรรม เหมือนกันบ้างต่างกันบ้างตามแต่จะคิดกันได้
หลังจากอพยพข้ามทะเลสาบลงมาทางใต้แล้ว ได้ตั้ งรกรากอยู่บนเทือกเขา ในแคว้น
Shaochow, Lo Chang ในภายหลังถึงปัจจุบันพบชาวอิ้วเมี่ยนอาศัยอยู่ในมณฑลฮูหนาน มณฑลกุ ้ ย-
โจว มณฑลกวางสี และมณฑลยูนนาน คําเรี ยกว่าเย ้าเป็ นคําที่ใช้ในอักษรจี นอย่างแพร่หลายในยุค
ต่อมา ชาวจี นส่ วนมากจะเรี ยกชาวอิ้วเมี่ยนว่าเย ้า ก่ อนปี ค.ศ. 1949 อักษรตัวที่ใช้เขียนคําว่า Yao Zhu
มีความหมายที่ไม่ ดี เอกสารทางวิชาการฉบับแรกที่ ใช้คําว่า “เย ้า”เรียกชนชาติอิ ้วเมี่ยนในประเทศ
ไทยคื อ เอกสารที่ชื่ อ “Serveying and Exploring in Siam”( McCarthy. 1994;1997)เป็ นหนังสือที่
กล่าวถึงการสํารวจเพื่อเขี ยนแผนที่ให้ แก่ประเทศไทยเมื่อปี ค.ศ.1884 ได้ใช้คําว่า Yao อาศัยอยู่ใน
เขตเมืองน่ าน บริ เวณเมืองเทิง เชี ยงคํา ไปถึงเชียงของ ขณะนั้ นเมืองน่ านย ังเป็ นผู ้ ดูแลปกครองเชี ยง
ของ และจากนั้ นเป็ นต้นมานักวิชาการไทยก็เรี ยกชาวอิ้วเมี่ยนว่า “เย ้า” ตามที่ นักวิชาการท่ านนี้ ได้ใช้
เรี ยกเป็ นคนแรกในประเทศไทย จัดอยู่ในกลุ่มสําเนี ยงภาษาเมี่ยน Mien กลุ ่มภาษา Hmong-Yao
ตระกูลภาษา Austro-Thai(Emmanuel. 2006:72)
1.4 ปั จจุบันเรี ยกว่า อิ ้วเมี่ยน (Iu-Mienh) ภาษาอังกฤษใช้คําว่า Iu Mien ภาษาจีนใช้
อักษร( 瑶族, Yáo zú ) ออกเสียงว่า “เหยา จู๋ ” การใช้คําว่ า เย ้า ในภาษาจี นตั้ งแต่ศตวรรษที่ 14
เป็ นต้นมาจนถึงกลางศตวรรษที่ 20 เป็ นการตัดแต่งตัวหนังสือที่ใช้ในศตวรรษที่ 7 สมัยราชวงศ์ถัง
ที่ใช้คําว่า มอ เย ้า มีความหมายว่ า ไม่ต้องถูกเกณฑ์แรงงาน ให้เหลื อเพียง เย ้า จึ งมีความหมายใหม่
กลายเป็ นต้องถูกเกณฑ์แรงงาน เมื่ อชาวอิ้วเมี่ยนมี โอกาสแสดงออกมากขึ้ นในทางวิชาการ ก็ได้
เสนอให้มีการเปลี่ ยนแปลงคําเรียกเสี ยใหม่ หรื อให้ใช้ควบคู่กันระหว่างคําว่า อิ้วเมี่ยนกับคําว่าเย ้า
เอกสารทางวิชาการในภาษาอังกฤษที่ทําขึ้ นในช่วงศตวรรษที่ 20 ส่วนมากใช้คําว่ า Yao และ
ตัวอักษรจี นที่ใช้เขียนก็มีความหมายว่าป่ าเถื่อนตามที่ มีการใช้ในยุคก่ อนยุคใหม่ที่ เริ ่ มใช้มาตั้ งแต่
ศตวรรษที่ 14 เมื่อชาวอิ ้วเมี่ยนมีการศึ กษามากขึ้ นจนเข้าใจเข้าถึงหลักฐานเอกสารโบราณที่มีความ
เก่าแก่ยิ ่งกว่ าที่ทําขึ้นในศตวรรษที่ 14 จึงไม่ประสงค์ที่จะใช้ตัวอักษรดังกล่าวอี กต่อไป ตัวอักษร