Page 22 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 14 -
หลิน ใช้คําว่า “เย ้า” ความหมายก็คื อ “ถูกเกณฑ์แรงงาน” แต่ในทางปฏิบัติจริ งชนชาวอิ้วเมี่ยนไม่
ยินยอมให้ สมาชิ กในเผ่าถูกเกณฑ์แรงงานและไม่ยอมให้ทางการเก็บส่วยภาษี มีบทเพลงบางแห่ง
แถบชายทะเลจีน กล่าวถึ ง การถูกบังคับให้เสี ยภาษีเกลือ แต่ชาวอิ้วเมี่ยนไม่ ยอมจึงเกิดการต่อสู้
หลักฐานทางราชการไม่มีการบันทึ กเรื่องราวเช่ นนี้ ไว้ ในภาษาพูดของชาวอิ้วเมี่ยนคําเรี ยกนี้ ไม่ มี
ในคําศัพท์ การที่ คนส่ วนใหญ่เรี ยกว่า “Yao” เมื่อกล่าวถึ งชาวอิ้วเมี่ยน คงตั้งใจที่จะสื่ อถึง
ความหมายอย่างเดิ มที่หมายความถึงชนชาว เปี้ ยน ฮู่ง ผู ้ ไม่ต้องถูกเกณฑ์แรงงาน
ในหนังสือของ Fan Yeh ทําขึ้ นในศตวรรษที่ 5 กล่าวเพียงว่า เปี้ ยน ฮู่ง เมื่อช่วยสั งหารศัตรู
ของ จักรพรรดิ Kao Hsing จึงได้แต่งงานกับธิดาของ Kao Hsing ส่ วน ม่า ต้วน หลิน (Ma Tuan
Lin) นักค้นคว้าในศตวรรษที่ 14 ได้กล่าวเพิ ่มเติมไปว่า Bienh Hungh นั้ นเป็ น “Five colored dog”
สุ นัขห้าสี เป็ นการบ่งชี้ ไปว่า เปี้ ยน ฮู ่ง ในเอกสาร เกีย เซ็น ป๋ อง นั้ นอยู่กึ่ งกลางระหว่างมนุษย์กับ
สัตว์เดรั ชฉานในเวลานั้ น แล้วได้มาสมรสกับราชธิดาของจักรพรรดิ เท่ากับยอมรับว่ามนุษย์กับสัตว์
เดรั ชฉานสมสู่ อยู่ ด้วยกันได้ จนสามารถมีบุตรหลานที่เป็ นมนุษย์ธรรมดา Lemoine กล่าวว่านั ่ นคือ
เป็ นการแสดงออกถึงทัศนคติของชาวฮั่ นว่า ไม่ยอมรับชนกลุ ่มอื่นเป็ นพวกมนุ ษย์สามัญด้วย โดย
เรี ยกว่าเดรัชฉานบ้าง คนเถื่ อนบ้าง ในสมัยนั้ นการกระทําเช่นนี้ ปรากฏอยู่เสมอ โดยเฉพาะคนเชื้อ
ชาติฮั ่ นได้เรี ยกคนชนชาติอื่นทั้ งหมดว่า Man Yi และมีคําอธิ บายว่า Man ในภาษาจีนแปลว่า ป่ า
เถื่อน การเรี ยกว่า “สุนัขห้าสี ” เป็ นการแฝงนัยว่าไม่ใช่ คนสืบเชื้ อสายฮั่น แต่เป็ นพวกไร้อารยธรรมที่
เข้ามาอยู่ในสังคมจีน อย่างการที่ชาวฮั ่นเรียกชนเผ่าทางใต้ว่า “Man Yi” หมายความว่า “ชนป่ า
เถื่อน” ก็มีจุดประสงค์เพื่อแบ่งแยกว่าคนทางใต้นั้ นเป็ นพวกป่ าเถื่อน ไร้ อารยะธรรมเผ่าพ่านฮูจู๋ ก็
ถูกเหมารวมอยู่ในกลุ่ม Man Yi ตลอดประวัติ ศาสตร์ของชาวจีน มี การกล่าวถึงการต่อสู้แย่งชิง
ดิ นแดนกันเองและแย่งชิ งดินแดนกับชนเผ่าอื่นอยู ่ ตลอดเวลา ชนะบ้างแพ้บ้างปะปนกันไป แต่มักจะ
กล่าวถึงชนกลุ ่มอื่นมาแย่งดินแดนของพวกตน คําอธิ บายว่าบรรพบุรุ ษของชาวอิ้ วเมี่ยนเป็ นสุ นัขห้า
สี ก็ มาจากเอกสาร เกีย เซ็น ป๋ อง ที่ทําขึ้ นในยุคนี้ นับถึงปัจจุ บันเป็ นเวลามาประมาณแปดร้อยปี แล้ว
คําเรียกนี้ ได้นําความอัปยศมาสู่บรรพบุรุษของชาวอิ้วเมี่ยนอย่างมาก ชาวอิ้วเมี่ยนจึงไม่ นิยมคํานี้
ภายหลังสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ผ่านไปแล้ว สถานการณ์ในชนชาวอิ้วเมี่ยนได้เปลี่ยนแปลงไป
ความกันดารอาหารและการสงครามได้เร่ งเร้าให้ชาวอิ้วเมี่ยนอพยพละถิ่นฐานครั้ งใหญ่ ปรากฏใน
ตํานาน “Piuh Yiuh Jiex Koiv” จากนานกีงข้ามทะเลสู่ ทางใต้ Jacques Lemoine ได้ศึกษาเรื่ องนี้ ทั้ ง
ในประเทศไทย ลาว และที่ ประเทศจีน โดยกล่าวไว้ในหนังสื อฉบับที่อ้างถึงข้างต้นนี้ ว่า ‘....ครึ่ งหลัง
ของศตวรรษที่ 14 หลังจากยุคสงครามกลางเมือง ช่ วงปฐมวงศ์ของจักรพรรดิหมิง Hong Wu
ประมาณปี ค.ศ. 1386 -7 ความลําบากได้ผลักดันให้พวกเขาอพยพมาย ังเทือกเขาใน Chekiang เพื่อ
มองหาแผ่นดินฝั ่งตรงข้ามที่ ดีกว่า พวกเขาไปถึง Kwangtung….’ ( Jacques Lemoine. อ้างแล้ว)
พร้อมกันนี้ ท่านได้แปลบทเพลงเกี่ ยวกับการแยกย ้ายกันไปตั้ งถิ่นฐานของชาวอิ้วเมี่ยนหลังจากมาถึง
กวางตุ ้ งด้วย