Page 21 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 13 -
ตนเองที่เป็ นอิสระมาก ไม่นิ ยมให้ใครมาชี้ นําการตัดสินใจอะไร บางเวลาก็ชอบปลี กตัวไปจาก
สังคมและอยู่อย่างเงียบสงบกับสมาชิกครอบครั วเพียงไม่กี่ คน
1.2 ยุคกลางเรี ยกว่า “มอ เย ้า” หมายความว่า ไม่ต้องถูกเกณฑ์แรงงาน
คําเรี ยกว่า “Mo Yao” นี้ ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติ ศาสตร์ จีน ทุกราชวงศ์จะเรี ยกชื่อที่
แตกต่างกันตามแหล่งที่ตั้ งชุมชน โดยผนวกเอาเหตุการณ์หรื อภูมิประเทศที่ชาวอิ้วเมี่ยนอาศัยอยู่
เป็ นที่ มาของชื่อประจํากลุ ่มเช่น แม้แต่ ในสมัยจักรพรรดิ Ching Ting ( ค.ศ.1260 ) ของราชวงศ์ซ่ง
ใต้ สมัยนั้ นได้เรี ยกชื่อใหม่ว่า “Shan tse” หมายถึง บุตรแห่งภูเขา ต่อมาในปี ค.ศ. 1900 Captain De
Love ได้รับหนังสือหนึ่ งฉบับ เป็ นสําเนาคัดลอกราชโองการผิงจาก ศ.ดร. ยามาโมโต ทาซุ โร ดู
เหมือนจะเป็ นการคัดลอกขึ้ นในสมัยราชวงศ์ซุย (A.D.595) ก็ย ังไม่ ได้ใช้คําว่าว่ า มอ เย ้า จนกระทั่ ง
ถึงสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ.618-906)ปรากฏมีการใช้ในทางเอกสารครั้ งแรก โดยเรี ยกว่า “Mo Yao” มอ
เย ้า ความหมายก็ คือ “Not subject to compulsory service” ไม่ต้องถูกเกณฑ์แรงงาน คํานี้ ก็ ใช้เป็ น
ระยะเวลาไม่นานนัก แสดงให้เห็ นว่าจักรพรรดิในราชวงศ์ถัง เริ่ มยอมรั บรองฐานะของชาวอิ้วเมี่ยน
ใหม่อีกครั้ งหนึ่ ง อาจารย์มงคล จันทร์บํารุ ง กล่าวว่าจนถึงสมัยจักรพรรดิ Tang Tai Zong
(Zhenguan) (ค.ศ.627-649) ในปี ที่ 23 (650 A.C.) ทางการได้มีการออกหนั งสือสําคัญตามราช
โองการผิงอี กครั้ ง เพื่อรับรองจารี ตปฏิ บัติของชาวอิ้วเมี่ยน เอกสารฉบับนี้ ได้มีการคัดลอกแจกใน
กลุ่มอิ้วเมี่ยน ในราชโองการเองไม่ได้ใช้คําว่า เย ้า ในการระบุกลุ่มชาติพันธุ์นี้ ย ังคงใช้เพียงแค่คําว่า
Pan Hu เช่นเดิม
ผู ้ เขียนในสมัยนั้ นมีคําเรี ยกเฉพาะในกลุ่ม โดยเรี ยกชนเผ่า พ่ าน หู ว่า “มอ เย ้า” เพื่อบ่งบอก
ว่าคนในเผ่านี้ เกณฑ์แรงงานไม่ได้ จนเป็ นที่ เข้าใจว่าคํานี้ เป็ นชื่อประจําชนชาติไปในที่ สุ ด สําหรับ
ชาวอิ้วเมี่ยนไม่มีการบันทึ กใดในสมัยนั้นที่ แสดงการให้สัตยาบันว่าพวกตนยอมรับชื่อนี้ ไม่ ว่าจะ
เป็ นบันทึ กต่างๆที่จําเป็ นในการประกอบพิธีกรรมหรื อการสื่ อสารในบทเพลง แม้ว่า มอ เย ้า จะเป็ น
คําที่แสดงออกในความหมายที่ ดีและแสดงถึงฐานะทางชนชั้ นที่พิ เศษกว่าชนเผ่าอื่นก็ตาม ถึง
กระนั้ นชาวอิ้วเมี่ยนก็ ไม่ได้เรี ยกตนเองในชื่อนี้ อยู่ดี เป็ นเพียงคําศัพท์เฉพาะของนั กปกครองในสมัย
นั้นที่ ใช้ระบุ เพื่อเป็ นสัญลักษณ์ให้แก่ ตนเองในการเกณฑ์แรงงานหรื อเก็บส่วยเท่านั้ น ย ังถื อไม่ได้ว่า
เป็ นชื่อประจําชาติแต่ อย่างใด ย ังคงเรี ยกตนเองว่าอิ้วเมี่ยนตามภาษาประจําชาติน่าจะเป็ นได้มากกว่า
1.3 ยุคก่ อนสมัยใหม่เรี ยกชาวอิ้วเมี่ยนว่า “เย ้า” (Yao) ตามตัวอักษรจีนหมายถึง “เกณฑ์
แรงงาน” คํานี้ เริ ่มปรากฏครั้ งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ และในช่วงเวลาของสมัยนี้ ได้มีการ
คัดลอกราชโองการผิ งใหม่อีกครั้ งหนึ่ ง Professor Y. Shiratori พบราชโองการฉบับดังกล่าวจากชาว
อิ้วเมี่ยนในอําเภอเชียงคํา ดูเหมือนจะทําการคัดลอกซํ้ าในสมัยจักรพรรดิ Ching Ting ( ค.ศ.1260 )
ของราชวงศ์ซ่งใต้ สมัยนั้ นได้เรี ยกชื่ อใหม่ว่า “Shan tse” ลูกแห่ งภูเขาเป็ นการบ่งชี้ ว่าชนชาวอิ้วเมี่ยน
นั้ นไม่อยู่ใต้กฎเกณฑ์ของชาวจีนมากนัก คงนิ ยมอยู่อย่างสันโดษ ปลีกตัวเป็ นอิสระอยู่ในพื้ นที่
ห่างไกลสังคมเมื องเช่นเดิ ม สิ ่งที่ เปลี่ยนไปสําหรั บยุคก่อนกับยุคสมัยใหม่ คือ ในบันทึกของ มา ต้วน