Page 20 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 12 -
1.1 ในยุคแรกนั้ นถูกเรียกว่าเผ่า เปี้ ยน ฮู่ง P’an Hu Chung “P’an Hu race” ( Jacques
Lemoine. 1983:194-211) ชนเผ่าเปี้ ยน ฮู่ ง นี้ ถู กรวมอยู่กลุ่มชนชาติ “มาน” ด้วย โดยชื่อนี้ ได้มาจาก
บันทึ กของ Fan Yeh ท่านผู ้ นี้ มีชี วิตอยู ่ ราวศตวรรษที่ 5 ได้เขียนหนังสือ “Hou Han Shu”
ภาษาอังกฤษใช้คําว่า “Chronicles of the Later Han Dynasty” หรื อจดหมายเหตุสมัยราชวงศ์ฮั่น
กล่าวถึงว่าดินแดนทางตอนใต้ของแม่ นํ้ าแยงซี มีคนพื้นเมือง อาศัยอยู่ ในบริ เวณที่รวมกันเป็ นพื้ นที่
ตอนกลาง ของสี่มณฑล คือมณฑลหู เป่ ย มณฑลฮู-หนาน มณฑลเสฉวนและมณฑลกุ ้ ยโจว เป็ น
กลุ่มชนที่สื บเชื้ อสายมาจาก เปี้ ยน ฮู่ง นั ่นเอง คนจีนเรี ยกว่า “พ่ านฮูจู๋ ”(มงคล .2545) จึงอาจกล่าวได้
ว่าชาวอิ้วเมี่ยนมี แหล่งกําเนิ ดอยู่บริ เวณตอนกลางของประเทศจีนนี้ เอง แต่ในคําบอกเล่าของชาว
อิ้วเมี่ยนก็ บอกว่ามาจากทางเหนื อชื่ อเมืองนานกีง เมืองนานกีงนี้ เพิ่งจะถูกตั้งเป็ นเมืองหลวงเมื่ออยู ่
สมัยราชวงศ์ท้ายๆของจีนนี้ เอง การกล่าวถึ งว่าอพยพข้ามทะเลมาจากนานกี ง ย ังมีข้อถกเถียงว่า
เริ่ มต้นขึ้ นเมื่อใด Lemoine กล่าวในหนังสื อ Yao Religion and Society, in Highlander of Thailand
ว่า การอพยพดังกล่าวน่าจะอยู่ในศตวรรษที่ 14 นี้ เอง ดังนั้ นก่อนหน้านี้ อาจเคยตั้งถิ ่นฐานอยู่บริเวณ
ตอนกลางนี้ มานาน แล้วก่อนที่จะได้ไปตั้ งถิ่นฐานในนานกีงก็เป็ นได้
Fan Yeh นักประวัติ ศาสตร์ในศตวรรษที่ 5 กล่าวเพี ยงว่าในจดหมายเหตุ เปี้ ยน ฮู่ง เมื่อช่ วย
สังหารศัตรู ของ จักรพรรดิ Kao Hsing จึงได้แต่ งงานกับธิดาของ Kao Hsing และลู กหลานของ
เปี้ ยน ฮู่ง มีถิ ่ นที่อยู่บริ เวณทางตอนใต้ในบริเวณภาคกลางของประเทศไทยจีนปั จจุบัน ดิ นแดนแถบ
นั้นชาวฮั ่นเรี ยกคนในท้องถิ ่นว่า Man Yi ท่ามกลางชนชาติทางใต้นี้ มี กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ งที่ชาวฮั่น
เรี ยกว่า ฮู่ง P’an Hu Chung ไม่ ได้อธิบายเป็ นอย่างอื่นอีก Lemoine กล่าวอี กว่าในจดหมายเหตุกล่าว
ว่า จากจักรพรรดิ Kao Hsing ถึง จักรพรรดิ P’ing ของราชวงศ์โจว Ch’u Kingdom (528-516 B.C.)
ได้ประกาศราชโองการ P’ing มีใจความว่า
1. บรรพบุรุ ษของชนชาว Pan Hu เป็ น กษัตริ ย์ “ King P’an”
2. ห้ามเกณฑ์แรงงานหรื อเก็บส่วยภาษี จากชนชาว Pan Hu
3. ชนชาว Pan Hu มี อิสระและสิทธิเต็ มที่ในการเลือกที่ทํากินบนภู เขาทั ่วราชอาณาจักร
จากประกาศิตของจักรพรรดิ ผิง ทําให้ชาวอิ้วเมี่ยนมี อิสระเสรี ภาพในการเลือกถิ่นที่ อยู่
กลายเป็ นชนเผ่าเร่ร่ อนตามเทือกเขาลูกหนึ่ งสู่อีกลูกหนึ่ ง ไม่มีการสร้างระบบการเมืองการปกครอง
ที่ใหญ่โต อุปนิ สัยรักสันโดษนี้ ย ังคงมี อยู่ จนถึ งยุคปั จจุบัน มี ความหยิ ่งในเกียรติ ยศและศักดิ์ ศรี เป็ น
คนที่ไม่เต้นรําให้ใครดู ไม่ยอมเป็ นข้ารับใช้หรื อลูกน้องของใครไปจนตาย เข้าทํานองสุภาษิ ตที่ว่า
“เป็ นหัวสุนัขดีกว่าหางราชสี ห์” เวลาที่ชาวอิ้วเมี่ยนจะรวมกลุ่มเพื่อสร้างองค์กร ทุกคนจะแสดง
ความคิดเห็นกันอย่างเต็มที่ และดู เหมือนทุกคนก็ มีความคิดเห็ นที่เฉลียวฉลาด เป็ นผู ้ ทรงภูมิอย่าง
มาก แต่สุ ดท้ายก็หลีกทางให้แก่ ผู ้ มีอาวุโสสู งสุดไป หรื ออยู่ในฐานะดีที่สุ ดไปทุ กครั้ ง แต่ในยุค
โลกาภิวัฒน์ระบบอาวุโสก็มีการแสดงความเคารพให้เกียรติอยู่บ้าง แต่ลึ กๆแล้วทุกคนมีจุดยืนของ