Page 184 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 176 -
การยึดอํานาจในการดูแลและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของชุ มชนท้องถิ่น โดย
อาศัยกฎหมายของรัฐสยามประเทศ เริ่ มต้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ปฏิบัติต่อหัวเมืองทางเหนื อ จนเป็ นที่
คุ ้ นเคยของข้าราชการทั้ งหลายในการยึดถือเอาทุกอย่างเป็ นของรั ฐทั้งหมด โดยทรัพยากรที่ มีค่ า
ทั้งหลายนั้นข้าราชการใช้ได้แต่ประชาชนจะดูแลและใช้ประโยชน์บ้างไม่ได้ เกิดความลักลั ่นสร้าง
ระบบอํานาจนิยมขึ้ นในสังคม ซึ่ งเป็ นการผลักคนให้มีอุ ปนิสัยเห็นแก่ตัวแทนที่ จะร่วมกันสร้างผล
กําไรให้แก่ ประเทศชาติและเป็ นส่วนหนึ่ งในการพิทักษ์ความยุติ ธรรมทางสังคม กลับหันหลังในกับ
ความเป็ นธรรม ทุกอย่ างอยู่ที่เจตจํานงของผู้ มีอํานาจเหนื อกว่ าสั ่งการลงมา ประชาชนผู้ เป็ นเจ้าของ
ประเทศต้องยอมให้ข้าราชการและพวกของข้าราชการชี้ นํา ผู้ ที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อเรื่ องการ
คืนชีวิตให้แก่ความเป็ นธรรมก็คือนักนิติ ศาสตร์ คือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ นองค์กรที่สร้างและผลิ ตนักฎ
หมาย นักรัฐศาสตร์ เข้าไปใช้อํานาจตามกฎหมาย ต้องคอยย ํ่าคอยเตือนไว้เสมอว่า อํานาจของ
ประชาชนที่ มอบให้แก่เจ้าหน้าที่ของรัฐนั้ น อนุ ญาตให้เจ้าที่แค่เท่าที่มีกฎหมายระบุว่าอนุญาต
เท่านั้ น แต่สิ ทธิของประชาชนนั้ นถูกจําจัดเฉพาะเท่าที่กฎหมายของประชาชนได้จํากัดไว้แล้ว
เท่านั้ น นอกจากที่จํากัดสิทธิ หรื อห้ามอย่างเป็ นทางการ ถือว่าเป็ นอํานาจของประชาชนที่ จะเข้าไป
ใช้สิ ทธิ ตามธรรมชาติได้เสมอ โดยที่รั ฐและองค์กรของรัฐโดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ทุกคนต้องมีหน้าที่
รับใช้ประชาชนเพื่อเอื้ อให้เกิดความเป็ นธรรมในสังคม รักษาผลประโยชน์ของส่ วนรวมไม่ใช่เข้ามา
รักษาผลประโยชน์ของใครคนใดเป็ นการเฉพาะ และต้องพึงระลึกไว้เสมอว่าข้าราชการเป็ นคนรับ
ใช้ของพระราชา คําสั ่งสอนของพระราชาที่ข้ราชการรักษาความยุติธรรมเหนื อกว่ารักษากฎหมาย
นั้นต้องถือว่าเป็ นหัวใจของการปกครองโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุ ขของทุ กคน ดังนั้ นทุ กคนต้องมี
อุดมการณ์ที่จะพิทักษ์รักษาความถูกต้องสอดคล้องเที่ ยงตรงต่อความจริงอย่างที่ควรจะเป็ น เพื่อเกิด
ประโยชน์สุ ขร่ วมกันทุกฝ่ ายในสังคมไทย โดยไม่มีการแบ่งแยกเพราะความแตกต่างทางเชื้อชาติ
ศาสนาหรื อถิ่นที่ อยู่
3. ข้ อเสนอแนะการนําผลวิจัยไปใช้
จากการศึกษาการปรับตัวของระบบจารีตประเพณี การจัดการปัญหาและไกล่เกลี่ยข้อพิพาท
ในชุ มชนอิ้วเมี่ยน เราพบว่าระบบการควบคุมความสงบเรี ยบร้อยของสั งคมโดยอาศัยกฎหมายเป็ น
เพียงเศษเสี่ยวหนึ่ งของของกฎเกณฑ์หรื อหลักการเพื่อสนองต่อความต้องการของมนุ ษย์ในสังคม
เพื่อที่ ทําการพิทักษ์ความยุติธรรมเท่านั้น การที่กลุ่มชาติพันธุ์อิ้วเมี่ยนนําเราระบบที่อยู่ นอกเหนื อ
กฎหมายบ้านเมื องเข้ามาจัดการปัญหาและไกล่เกลี่ ยข้อพิพาทภายในชุ มชนอิ้วเมี่ยน จึงเป็ นระบบ
หรื อกระบวนการที่สมควรที่จะได้รั บการยอมรับและส่ งเสริ มให้มีความถูกต้องเหมาะสมกับ
สถานการณ์ของบ้านเมือง แม้ว่าแนวคิดทางกฎหมายของรัฐกับจารี ตประเพณี ของชนเผ่าไม่ใช่
มาตรฐานเดียวกัน แต่คงปฏิ เสธไม่ได้ว่ากฎเกณฑ์จารี ตประเพณีกับกฎหมายที่ผู ้ มีอํานาจรัฐบัญญัติ
ขึ้นตามสถานการณ์ ของบ้านเมืองมีส่ วนที่คล้ายกันคือเพื่อรักษาความสงบสุ ขและความเป็ นธรรมใน