Page 174 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 166 -
รัฐหรื อประเทศขึ้ น ไม่มีสิ ่ งใดในชนชาติอิ้วเมี่ยนที่เป็ นเอกลักษณ์ของพวกเขาเองโดยที่ไม่ได้รั บหรื อ
ประยุกต์มากจากชนชาติอื่น ช่ วงเวลาที่เข้าสู่ประเทศไทยผู ้ ปกครองในยุคนั้ นมีท่าทีต่อชาวอิ้วเมี่ยน
ในทางที่ดี มาก ยอมรับความเป็ นมนุษย์และให้เกียรติ ปกครองตนเองในระดับหนึ่ ง ตั้ งแต่ในยุคแรก
แล้วที่ชาวอิ้วเมี่ยนแสวงหาแหล่ งเพาะปลูกฝิ่ นบนเทือกเขาในเขตภาคเหนือของประเทศไทย เพราะ
บ้านเมื องล้านนาในตอนนั้ นไม่ผู ้คนอาศัยมากนัก การยอมรั บปรับตัวทางวัฒนธรรมให้เข้ากับสังคม
ส่ วนใหญ่นั้ น ชาวอิ ้วเมี่ยนสามารถปรับตัวได้ดี และไม่มีปัญหาความขัดแย ้งกับชาวล้านนาหรื อชาว
สยาม มักจะแยกตัวออกมาจากปั ญหาการแก่งแย่งอํานาจทางการเมือง โดยเฉพาะในพื้ นที่ภูเขาสูง
ของภาคเหนื อตอนบนจึ งนิยมอยู่อย่างสงบและเชื่อฟั งหน่วยงานของรั ฐ แต่ชาวอิ้วเมี่ยนมักจะร่ วมทํา
กิจการกับใครได้ไม่ตลอดรอดฝัง เพราะเป็ นชนชาติที่หยิ ่งทระนงในศักดิ์ ศรี ไม่ชอบเป็ นข้ารับใช้
ของใครจนตลอดชี วิต หรื อมักจะอ้างว่าตนเองก็เท่าเทียมกับคนอื่นหรื อเป็ นส่วนหนึ่ งที่เหมือนกัน
กับชาวเมื องในท้องถิ่น เพื่อให้มีความกลมกลืนทางการดําเนิ นชีวิตหลายคนก็ พร้อมที่ จะปฏิบัติ ตาม
จารี ตประเพณีของคนส่ วนใหญ่โดยทันที แต่ก็ ย ังไม่ ใช่ทั้งหมดย ังเหลื อพื้นบางส่ วนที่ชาวอิ้วเมี่ยนย ัง
กันไว้ให้แก่ ความเชื่อในบรรพชนที่ชื่ อว่า เปี้ ยน ฮู่ ง ไม่ว่าจะอย่างไรชาวอิ้วเมี่ยนส่ วนหนึ่ งนั้นก็จะ
ย ังคงรักษาระบบทายาทผู้ รั บสืบสกุลให้อยู่ในฐานะพิ เศษเอาไว้ ซึ่ งเราจะพบว่าสิทธิการรับมรดก
ของทายาทแต่ละคนจะไม่ เท่าเทียมกัน เช่นผู ้ ชายจะได้มากว่าผู ้ หญิง ผู้ หญิงที่ออกเรื อนแล้วจะไม่ ได้
รั บมรดกจากพ่อแม่อีกแต่จะได้รั บการให้โดยเสน่หาเท่านั้ น ส่ วนลูกสาวที่ย ังไม่ ออกเรื อนจะได้รับ
มรดกบางส่ วนพร้อมกับที่ ดินส่วนตัวที่พ่อแม่ยกให้ทํากินในที่ดิ นทํากินนั้ นเรียกว่า “สิ เจ๊ย เด่ย”
(siqc Jeiv Ndeic) ในบรรดาลูกชายด้วยกันคนที่เลี้ยงดูพ่อแม่จนพ่อแม่เสี ยชีวิตนั้นจะได้รั บทรัพย์
กองมรดกทั้ งหมดโดยเฉพาะที่ดิ น ส่ วนสังหาริมทรั พย์นั้ นโดยทั ่ วไปจะแบ่งให้แก่ ทายาททุกคนอย่าง
เท่าเทียมกันแต่ต้องเป็ นภายหลังจากที่จัดการพิธีศพเป็ นที่เรี ยบร้อยแล้วเท่านั้ น ถ้าหากมีเหลื อเท่าไร
ค่อยมี การแบ่งให้ ซึ่ งส่วนมากจะไม่ แบ่งให้เนื่องจากมี ไม่มากนักก็ให้แก่ ทายาททางธรรมรับไป
ทั้งหมดเพราะเขาต้องรับหน้าที่สื บทอดวงศตระกูลของบรรพบุรุ ษต่อไป คนแต่งงานออกเรื อนไป
เพื่อไปนับถือผีบรรพบุรุ ษของตระกูลอื่นก็สิ้ นความเป็ นทายาทกันไปในขณะที่แต่ งงานหรื อเมื่อ
ประกอบพิธี “Caeqv Mienv Kuv” (แธะ เมี้ ยน คู ้ ) ตัดสายสัมพันธ์จากทําเนี ยบผี คงเหลือแต่สิ ทธิ
ความเป็ นลูกหลานผู ้ สื บสายโลหิ ตเท่านั้ น การทําหน้าที่กราบไหว้ผีบรรพชนก็มีการรักษาอยู่ เพี ยงแค่
รุ ่ นของตนเองเท่านั้น ส่ วนลูกหลานหลังจากนั้ นก็ให้ถือว่าหมดสิ้ นหน้าที่ต่ อการกราบไหว้ผีบรรพ
ชน เรื่ องนี้ จึงเป็ นที่ มาของการที่ผู ้หญิงด้อยค่ากว่าผู้ ชายในสายตาของชาวอิ ้วเมี่ยน เพราะลูกสาวหรือ
ลู กชายที่ปล่อยไปเป็ นผู้ สื บสกุลของคนอื่นนั้ นพ่อแม่จะเกี่ ยวข้องหรื อได้รับการนับถื อว่าเป็ นญาติ
ทางธรรมก็เฉพาะขณะที่พ่อแม่ตามสายโลหิตย ังคงมีชีวติอยู่เท่านั้ น เมื่อพ่อแม่หรื อตัวของลูกตายลง
แล้วหน้าที่ดังกล่าวก็หมดสิ ้นลงไปโดยปริ ยาย ลูกหลานที่กลับมาเกี่ ยวข้องกับบรรพบุรุษหรื อ
ครอบครัวของตระกูลเดิมอยู่บ้างก็เป็ นเพียงแค่ความรู ้สึ กภายนอกทายาททางธรรม ไม่ใช่ความเป็ น
ทายาทโดยธรรมดังกล่าวก็ไม่มีความหมายในเรื่ องกองมรดกเช่นกัน(เลาแสง.2551)