Page 173 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 165 -
ย ังเห็นผู้ หญิงเป็ นวัตถุของผู ้ ชายมากกว่าที่จะเป็ นผู้มีสิ ทธิ เท่าเที ยมกับอย่างสมบูรณ์ อาทิเช่น เรื่ อง
การใช้สิ ทธิทางเพศของผู ้ ชายจะถือได้ว่ามี อิสระมาก แม้แต่ งงานมีคู ่สมรสอยู่แล้วย ังคงมี สิ ทธิที่จะ
ไปเที่ ยวหญิงสาวที่เป็ นอิสระทั้งหลายได้อยู่ แต่ ผู ้ หญิงไม่สามารถเกี่ ยวข้องกับผู้ ชายคนอื่ นได้เลย ถ้า
หากย ังถือว่าเป็ นหญิงที่ถูกจองหรื อหมั้นหรื อเป็ นภรรยาของผู้ชายคนใดคนหนึ่ ง การสืบทอดมรดก
ก็ตกแก่ ชายเป็ นหลัก จะให้แก่ ผู ้ หญิงบ้างก็ตรงที่ให้สามี เป็ นผู้ สื บสกุลหรื อมีลูกมาช่ วยสืบสกุลของ
ครอบครัวเท่านั้ น และหากผู ้ หญิงคนใดเป็ นหมั้นสั งคมจะมองว่าเป็ นสิ ทธิของผู ้ ชายที่จะมีภรรยา
เพิ่มขึ้ น ขณะที่ผู ้หญิงที่ รู้ว่าผู้ชายเป็ นหมั้ นตนเองจะแต่งงานใหม่กลับทําไม่ได้ การชดเชยความ
เสี ยหายให้แก่ หญิงที่ ถูกล่วงละเมิดก็เป็ นแต่เพียงการสมมุ ตเท่านั้ น แท้จริ งหญิงที่ได้รับการหมั้ น
มักจะไม่ได้รับอะไรจากชายที่ ตนเองยอมเป็ นคู ่หมั้ นและยอมมีเพศสั มพันธ์ด้วย เนื่องจากเชื่อว่า
ตนเองจะได้สมรสกัน แต่หากภายหลังชายนั้ นมีหญิงคนรักใหม่ หญิ งนั้ นจะได้สิ ทธิ์ ตามสัญญาหมั้ น
เพียงส่ วนที่จ่ายให้มาแล้วจริงๆเท่านั้ น ส่ วนที่ย ังไม่ ได้จ่ายมาจะเรี ยกร้องให้จ่ายแก่ตนก็ไม่ได้
ในขณะที่ถ้าหญิงผิดสัญญาหมั้นการจ่ ายเพื่อชดใช้คื นจะต้องจ่ายสองเท่าที่ได้รับมา ดังนั้ นฐานะ
ทางสังคมของหญิงขึ้ นอยู่กับสามีของตนจะให้เกียรติ และยกย่องเพียงใดหรื อไม่ ความสั มพันธ์
ระหว่างบุตรที่เกิดมาจากหญิงที่ สมรสกับนอกสมรสก็ได้รับสิ ทธิในมรดกไม่เท่ากัน ฐานะทางสังคม
ก็แตกต่ างกัน เว้นแต่ว่าบิดาจะมอบให้ก่อนที่ตนเองจะเสี ยชีวิตเท่านั้ น เพราะการสืบทอดวงศ์ตระกูล
จะไม่สื บทอดผ่านผู ้ หญิงแต่สื บทอดผ่านทางผู ้ ชาย ความสัมพันธ์ทางสังคมจึงอาศัยความสัมพันธ์ที่ มี
มาจากผีบรรพบุรุษเป็ นหลัก นับว่าเป็ นสั งคมต้องได้รั บการเปลี่ยนแปลงทางด้านสิ ทธิความเท่ าเทียม
กันอย่ างเร่งด่ วนเพื่อผู้ หญิงมีความเท่าเที ยมกับชาย
ในประวัติ ศาสตร์ของชนชาติอิ ้วเมี่ยนพวกเขาได้รับความยอมรั บจากรัฐผู ้ ปกครองในแต่ ละ
ถิ ่นให้ชนชาติชั้ นสองของสังคม ดังนั้นพวกเขาได้เพียรพยายามอย่างยิ่งในการผนวกหรื อผสม
กลมกลืนกับวัฒนธรรมกระแสหลักของท้องถิ่น บางครั้ งถือปฏิบัติจนเข้าใจไปว่าเป็ นกฎเกณฑ์
แก้ไขเปลี่ยนแปลงไม่ได้ก็ มี แม้แต่ ชื่อชนชาติก็เป็ นสิ ่งที่ ชนชาติอื่นตั้ งให้และเพิ ่ งมากําหนดทิศ
ทางการเรี ยกชื่ อของตนเองขึ้ นเมื่อประมาณห้าสิบปี มานี้ เอง และเป็ นภายหลังจากที่ทางการจีนได้
เปลี่ยนแปลงตัวอักษรที่ใช้เขียนคําว่า “Yao” หรื อชาว“เย ้า” ในภาษาไทย โดยภาษาจีนใช้อักษร 瑶
族 อ่านว่า Yáo zú ออกเสี ยงว่า “เหยา จู๋ ” หมายถึง หินมี ค่าหรือ หยก ชาวอิ ้วเมี่ยน (Iu-Mienh)
จึงนิยมเรี ยกตนเองว่าอิ้วเมี่ยนและเริ่ มยอมรั บตัวเขียนมากขึ้ น ในภาษาอังกฤษก็เริ่ มใช้คําว่า Iu Mien
ชาวอิ้วเมี่ยนในชุ มชนเป้ าหมายการทําวิจัยได้ก็นิ ยมเรียดตนเองว่าเผ่าอิ้ วเมี่ยน ชนชาวอิ้ วเมี่ยนจัดอยู ่
ในสําเนี ยงภาษา Mien กลุ่มภาษา Hmong-Yao ตระกูลภาษา Austro-Thai เป็ นกลุ ่มภาษาเล็กๆที่ มี
แหล่งกําเนิ ดอยู่บริ เวณตอนกลางของประเทศจีน โดยมีบรรพบุรุ ษชื่ อว่า เปี้ ยน ฮู่ ง (Bienh Hungh)
สําหรั บการเรียกชื่ อชาติพันธุ์ในภาษาไทยคนเรี ยกว่า “อิ้วเมี่ยน” เรื่ องราวของชาวอิ้วเมี่ยนบ่งบอกให้
ทราบเป็ นที่ แน่ชัดแล้วว่า เป็ นประชาชาติเก่าแก่ที่ถู กซัดด้วยคลื่นแห่งการเมืองการปกครองที่ทั้งเป็ น
มิตรและปรปั กษ์ แต่สิ ่ งเหล่านี้ ย ังคงไม่สามารถทําให้ชาวอิ้วเมี่ยนเรี ยนรู ้มากพอที่จะรวมตัวกันก่อตั้ง