Page 125 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

- 117 -
พระเยซูคริ สต์ทรงเป็ นพระเจ้า กลุ่มผู ้ นําทางพิธีกรรมในพื้นที่ หมู่บ้านผาลั้ง มีบางท่านที่แสดง
ทัศนคติ กับผู้ ที่ เชื่อแตกต่างไปจากบรรพบุรุษของตนเองไปว่า เป็ นพวกที่ไม่ มีความเป็ นลูกกตัญ�ูไม่
รู้จักคุณของพ่อแม่ แต่ประธานสภาที่ปรึ กษาอาวุโสหมู่บ้านผาลั้ ง ให้ความเห็ นว่า “….ความเชื่อเป็ น
สิ ทธิขั้ นพื้นฐานอย่ างหนึ่ ง เหมือนที่ชาวอิ้วเมี่ยนเราเชื่ อว่า เปี้ ยน ฮู่ ง เป็ นพระเจ้า คนอื่นเขาก็ไม่ได้
เชื่อเหมือนเรามาก่อน แต่ถ้าเขาอยากเชื่อหรื อมาอยู่กับครอบครั วของเราแล้ว เขาก็เชื่ อเหมือนเรา เขา
ก็มีสิ ทธิเช่ นกัน”(เลาแสง.2551อ้างแล้ว) ผู ้ วิจัยไม่แน่ ใจว่ากลุ ่มผู ้ นําทางพิธีกรรมมีความรู ้เรื่ อง
กฎหมายของประเทศแค่ไหน จากการได้สัมผัสและแลกเปลี่ยนความคิ ดเห็นกันเกี่ยวกับการ
ตอบสนองต่อกฎหมายของรัฐที่ถือว่าทุกคนในประเทศนี้ ต้องอยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกัน สมาชิ ก
สภาที่ปรึ กษาอาวุโสส่วนใหญ่มองว่า โดยทั ่วไปเราต้องเชื่อฟั ง “ฮู่ง เตี๋ย” พระมหากษัตริย์และเป็ น
เหมือนลูกที่เชื่ อฟังพ่อแม่ และเป็ นลูกที่น่ ารักของพ่อแม่เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ เมื่อสอบถามถึงความ
ปรารถนาของรัฐบาลที่อยากรั กษาพื้นที่ ป่ า นายฒ้อยเอี๋ยน กล่าวว่า ‘ …เราไม่ที่ทํากินเรามา
ที่นี่ ได้เกือบหกสิบปี แล้ว เราไม่รู้ จะไปอยู่ที่ไหน...ในพื้ นราบคนก็อยู่เต็มหมดแล้ว เราไม่มีที่ไป...’
(ต้อยเอี๋ยน.2550 อ้างแล้ว) เท่ ากับว่าชุมชนอิ้วเมี่ยนเขายอมรั บในอํานาจของกฎหมาย แต่เขาต้องการ
ความเมตตาความปรานีจากผู ้ ใช้กฎหมาย และต้องการความเป็ นธรรมจากระบบของกฎหมายที่ มา
ตามอํานาจขององค์พระมหากษัตริ ย์ หรื ออย่างน้อยต้องรับรองสิ ทธิของความเป็ นมนุ ษย์ ไม่ใช่ใช้
กฎหมายระบบเดียวที่สามารถทําลายวิถีชี วิตของคนทุกคน
เหตุ การณ์คล้ายคลึงกับสมัยที่ อพยพหนีการควบคุมการกราบไหว้ เปี้ ยน ฮู่ง ชาวอิ้วเมี่ ยน
ส่ วนใหญ่ในหมู่บ้านผาลั้ งเลือกที่จะย ้ายออกจากหมู่บ้านผาลั้งไปที่ตั้ งชุมชนแห่งใหม่ในเขตอําเภอ
แม่ลาว มีประมาณสามสิ บครอบครัวที่ไปหาซื้ อที่อยู่เมื องเชียงราย โดยได้รวมกับพี่น้องอิ้วเมี่ยนใน
พื้ นที่บนดอยจากหมู่บ้านห้วยแม่เลี่ยมบ้าง ปางตะไคร้บ้าง รวมถึงบางคนอยู่หมู่บ้านห้วยชมภูและ
ปางกิ ่วด้วยที่ มาซื้ อที่ดิ นอยู่ในพื้ นที่ใกล้ๆกับอําเภอแม่ลาว ผู ้ วิจัยประทับใจที่ผู ้ คนเปลี่ยนแปลง
แนวคิ ดจากเดิม แต่ชาวอิ้วเมี่ยนย ังคงตั้งชุ มชนโดยมีลักษณะหลังพิงภูเขา ด้านหน้ามีแม่นํ้ าหรื อแอ่ง
นํ้า ที่ชาวอิ้วเมี่ยนเคยกินเพื่อพิสู จน์ความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินใหม่ ปัจจุ บันเหตุผลหลักที่ ชาว
อิ้วเมี่ ยนกลุ่มหัวก้าวหน้าเหล่าเลือกที่จะเตรี ยมการเพื่อการอพยพย ้ายถิ่ นคือ มีที่ให้ ลูกเรียนหนังสือ
และมีที่นา(เช่ า)ปลูกข้าวได้ แม้ว่าการซื้อที่ ดินของชาวอิ้วเมี่ยนกลุ ่มนี้ จะไม่ได้ซื้อเป็ นแปลงเดียวผืน
ใหญ่ๆที่มีเนื้ อที่หลายร้อยไร่ แต่ก็ได้เลือกพื้นที่ ที่สามารถรวมกันได้ โดยมีเป้ าหมายที่จะรวมตัว
กันก่อตั้ งองค์กรอิ้วเมี่ยนต้องมีชนชาวใช้จารี ตประเพณีอิ ้วเมี่ยนต่อไปคือความมุ ่งหมายของกลุ ่มที่
เรี ยมการอพยพ
ในขณะเดียวกันกลุ่มที่ไม่มีความคิดที่จะอพยพซึ่ งมีอยู่ ด้วยกันหลายครอบที่ไม่มีทีท่าว่ าจะ
หาซื้อที่ ดินในพื้นราบ กลับได้แสวงหาสิ ทธิตามกฎหมายอุทยานแห่ งชาติ กฎหมายป่ าไม้เพื่อ
ดําเนินการจัดตั้งป่ าชุมชน ในคราวที่ มีการประชุ มเรื่ องการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ ที่หมู่บ้าน
ผาลั้ง ชาวยอมรั บคําแนะนําของหัวหน้าอุทยานแห่งชาติที่ว่า เรื่ องการปรับเปลี่ยนทัศนคติ เกี่ยวการ