Page 37 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

องอาจ อิ
นทนิ
เวศ การทบทวนวรรณกรรม /
16
ราวพุ
ทธศตวรรษที่
5
คนไทยถู
กรุ
กรานจากจี
นอี
ก จึ
งถอยร่
นลงมาสมทบกั
นที่
เมื
องเชี
ยง
ลาวมากขึ
น จนขยายอาณาเขตออกไปกว้
างขวางครอบคลุ
มเวี
ยงกาหลง (อํ
าเภอเวี
ยงป่
าเป้
าปั
จจุ
บั
น)
เวี
ยงส่
ง เวี
ยงวั
ง ดงเวี
ยง แจ้
ห่
ม เชี
ยงแสน เรี
ยกชื่
อเมื
องใหม่
ว่
แคว้
นยุ
นชาง
หรื
อ ยวนเชี
ยง
ต่
อมาราวพุ
ทธศตวรรษที่
11
ขอมแผ่
อํ
านาจมาถึ
งอาณาจั
กรโคตรบู
ร (โคตรบู
ร คื
อ อาณาจั
กรที่
ตั
อยู
บริ
เวณสองฝั
งแม่
นํ
าโขง มี
เมื
องสํ
าคั
ญ คื
อ เวี
ยงจั
นทน์
หนองหานหลวง หรื
อสกลนคร มรุ
กขนคร
หรื
อนครพนม เมื
องจั
นทบุ
รี
ศรี
สั
ตนาคนหุ
ตล้
านช้
างร่
มขาว หรื
อหลวงพระบาง เชี
ยงใหม่
เชี
ยงแสน
และเชี
ยงรุ
ง)
แล้
วยกพลมาตี
แคว้
นยวนเชี
ยงเพื่
อขั
บไล่
ชนชาติ
ไทย แล้
วตั
งอาณาจั
กรขึ
นใหม่
ที่
เมื
องเชี
ยงแสน เรี
ยกอาณาจั
กรนี
ว่
สุ
วรรณโคมคํ
การปกครองของขอมโหดเหี
ยมทารุ
ณป่
เถื่
อน คนไทยที่
อยู
เมื
องสุ
วรรณโคมคํ
าทนไม่
ได้
จึ
งอพยพหนี
หายไปหมด ขอมจึ
งต้
องย ้
ายไปตั
งเมื
อง
ใหม่
ชื่
อุ
มงคเสลา
(
คื
อเมื
องฝาง จ.เชี
ยงใหม่
ในปั
จจุ
บั
น) ทิ
งเมื
องสุ
วรรณโคมคํ
าให้
รกร้
างว่
าง
เปล่
าจนถึ
ง พ.ศ.
1316
เจ้
าสิ
งหนวั
ติ
กุ
มาร ได้
อพยพคนไทยจากเมื
องหนองแส (ตาลิ
ฟู
) มาสร้
างเมื
อง
ใหม่
ที่
เมื
องสุ
วรรณโคมคํ
า ตั
งชื่
อใหม่
ว่
เมื
องนาคพั
นธุ
สิ
งหนวั
ติ
นคร
เรี
ยกสั
น ๆ ภายหลั
งว่
นาเคนทร์
นคร นาคบุ
รี
โยนกนาคนคร
หรื
โยนกนครหลวง
(เมื
องเชี
ยงแสน จั
งหวั
ดเชี
ยงราย
ในปั
จจุ
บั
น)
เจ้
าสิ
งหนวั
ติ
กุ
มาร และสั
นติ
วงศ์
ได้
ปกครองเมื
องโยนกนครหลวงเรื่
อยมาจนถึ
ง พ.ศ.
1551
ก็
ถู
กขอมที่
ตั
งมั
นอยู
ที่
เมื
องอุ
มงเสลา ยกทั
พมาตี
แตก และเสี
ยเมื
องโยนกนครหลวงให้
ขอมปกครอง
ไป พ.ศ.
1644
เจ้
าพรหมกุ
มาร บุ
ตรพระองค์
พั
งคราช ผู
ปกครองเมื
องโยนกนครหลวง ก่
อนเสี
ยให้
ขอม ได้
ขั
บไล่
ขอมออกไปจากเมื
องโยนกนครหลวงสํ
าเร็
จ แล้
วตี
เมื
องอุ
มงเสลาที่
ขอมปกครองมา
นานได้
สํ
าเร็
จ ขั
บไล่
ออกไปจนหมดสิ
นเชื
อชาติ
ในอาณาจั
กรโยนกแล้
วมาสร้
างเมื
องอุ
เมงเสลาขึ
อี
กครั
ง เปลี่
ยนชื่
อใหม่
เป็
ไชยปราการ
เปลี่
ยนชื่
อเมื
องโยนกนครหลวงหรื
อโยนกนคร
เป็
นเมื
อง
เวี
ยงไชยบุ
รี
อยู
กั
นอย่
างมี
ความสุ
ขเรื่
อยมา
จนถึ
ง พ.ศ.
1702
ก็
ต้
องเผาเมื
องทิ
ง อพยพหนี
ข้
าศึ
ก มาตั
งมั ่
นอยู
ที่
เมื
องอู
ทอง เมื่
อข้
าศึ
กยก
ทั
พกลั
บไปแล้
วจึ
งรวบรวมกั
นตั
งตั
วใหม่
เป็
2
พวก พวกที่
หนึ
งเป็
นพวกสื
บเชื
อสายจากพวกรุ
ใหม่
คื
อ เจ้
าสิ
งหนวั
ติ
กุ
มาร ตั
งเมื
องชื่
เวี
ยงปรึ
กษา
ขึ
นแทนเมื
องเวี
ยงไชยบุ
รี
อยู
ริ
มฝั
งแม่
นํ
าโขง
อี
กพวกหนึ
งเป็
นพวกสื
บเชื
อสายรุ ่
นเก่
า คื
อรุ
นอ้
ายลาว ซึ
งเคยปกครองเมื
อง เชี
ยงลาวกษั
ตริ
ย์
ใน
ราชวงศ์
ลวะจั
กรราช ตั
งเมื
องชื่
หิ
รั
ญนครเงิ
นยาง
ซึ
งต่
อมาได้
เจริ
ญเติ
บโตและขยายอํ
านาจ
ครอบคลุ
มเมื
องต่
าง ๆ หลายเมื
องจนกลายเป็
นแคว้
นหิ
รั
ญนครเงิ
นยาง มี
เมื
องเงิ
นยางเป็
นเมื
องสํ
าคั
ของแคว้
การสร้
างเมื
องเชี
ยงราย