บั
ณฑิ
ตวิ
ทยาลั
ย มหาวิ
ทยาลั
ยมหิ
ดล ศศ.ม. (ดนตรี
) /
11
ประสิ
ทธิ
์
เลี
ยวสิ
ริ
พงศ์
(2548: 1-5)
ได้
ให้
แนวคิ
ดในการวิ
เคราะห์
ดนตรี
ไว้
ดั
งนี
้
1)
การวิ
เคราะห์
ทํ
านอง
(Melody)
ทํ
านองสร้
างจากระดั
บเสี
ยง ซึ
่
งเป็
นหน่
วยเล็
กที่
สุ
ด
ของดนตรี
และเป็
นที่
มาของส่
วนปลี
กย่
อยที่
รวมกั
นเป็
นทํ
านองหลายส่
วน สิ
่
งที่
ควรวิ
เคราะห์
ในด้
าน
ทํ
านอง คื
อ บั
นไดเสี
ยง หรื
อ โมด การดํ
าเนิ
นทํ
านอง การเปลี่
ยนระดั
บเสี
ยง และรู
ปร่
างของทํ
านอง
2)
ลี
ลาจั
งหวะ
(Rhythm and Time)
เป็
นการศึ
กษาวิ
เคราะห์
ด้
านความสั
้
น-ยาว ของเสี
ยง
การใช้
บรรทั
ดห้
าเส้
น กั
บเครื่
องหมายต่
างๆ โดยคํ
านึ
งถึ
งส่
วนต่
างๆ เช่
น การจั
ดกลุ
่
มโน้
ตจั
งหวะเป็
น
ช่
วงๆ ให้
แต่
ละช่
วงมี
จั
งหวะนั
บเท่
ากั
น โดยใช้
รู
ปโน้
ตรู
ปใดรู
ปหนึ
่
งเป็
นหน่
วยนั
บ การเน้
นเฉพาะ
โน้
ตบางตั
ว บางเวลา บางห้
องเพลงตามความต้
องการของผู
้
ประพั
นธ์
ความเร็
วของบทประพั
นธ์
การ
เปลี่
ยนแปลงจั
งหวะชั ่
วคราว และลี
ลาจั
งหวะ
3)
สี
สั
นของเสี
ยง
(Timbre)
การผสมเสี
ยงของมนุ
ษย์
หรื
อของเครื่
องดนตรี
ทํ
าให้
เกิ
ดสี
สั
น
ของเสี
ยง
4)
พื
้
นผิ
ว
(Texture)
ศึ
กษาวิ
เคราะห์
ได้
จากจํ
านวนทํ
านองในบทประพั
นธ์
บทหนึ
่
งๆ
5)
รู
ปแบบ
(Form)
หน่
วยที่
เล็
กที่
สุ
ดของดนตรี
คื
อ
Motif
หลายโมที
ฟต่
อเนื่
องกั
นทํ
าให้
เกิ
ด วรรค
(Phrase)
หลายวรรคทํ
าให้
เกิ
ดประโยค
(Section)
ถ้
าสองประโยคแตกต่
างกั
น (มี
สอง
คาเดนซ์
) เรี
ยกว่
า ทวิ
บท ถ้
ามี
สามประโยค เรี
ยกว่
า ตรี
บท หรื
อเทอร์
นารี
นอกจากนี
้
ย ั
งได้
กล่
าวถึ
งลั
กษณะการบรรจุ
คํ
าร้
องกั
บทํ
านองบทสวดโบราณรุ ่
นแรกๆ ว่
ามี
4
วิ
ธี
คื
อ
1)
การบรรจุ
โน้
ตทํ
านอง 1 โน้
ตต่
อ 1 คํ
าร้
อง
(Syllabic Setting)
2)
การบรรจุ
โน้
ตทํ
านอง 2-3 โน้
ต ต่
อ 1 คํ
าร้
อง
(Neumatic Setting)
3)
การบรรจุ
โน้
ตทํ
านองหลายๆ โน้
ตต่
อคํ
าร้
อง 1 คํ
า
(Melismatic Setting)
4)
การใช้
ทํ
านองเสี
ยงเดี
ยวซํ
้
ากั
นไปตลอด ไม่
ว่
าคํ
าร้
องจะมี
กี่
คํ
าก็
ตาม
(Psalmodic
Setting)
ลั
กษณะการบรรจุ
คํ
าร้
องกั
บทํ
านอง ที่
ประสิ
ทธิ
์
เลี
ยวสิ
ริ
พงศ์
ได้
อธิ
บายไว้
นั
้
น สามารถ
นํ
ามาใช้
เพื่
ออธิ
บายลั
กษณะความสั
มพั
นธ์
ของคํ
าร้
องกั
บทํ
านองซอ เพราะในการขั
บซอนั
้
น ช่
างซอ
อาจจะมี
การเอื
้
อนเสี
ยงทํ
านองตามความสั
้
น-ยาว ของคํ
าร้
อง
นอกจากนี
้
ประสิ
ทธิ
์
เลี
ยวสิ
ริ
พงศ์
ย ั
งได้
เสนอแนวคิ
ดในการหาความสั
มพั
นธ์
ระหว่
าง
ทํ
านองร้
องกั
บทํ
านองเครื่
องดนตรี
ในเรื่
องการถอดเสี
ยงโน้
ตในแนวเครื่
องดนตรี
ประกอบการ ไว้
คื
อ การหาทํ
านองกลางของเสี
ยงเครื่
องดนตรี
โดยเฉพาะเสี
ยงปี่
เนื่
องจากมี
หลายเสี
ยง บรรเลงพร้
อม
กั
นผู
้
วิ
เคราะห์
ควรจะหาทํ
านองกลางของเสี
ยง เพื่
อประกอบการวิ
เคราะห์
โดยนิ
ยามศั
พท์
ว่
า
“
เสี
ยง
แม่
กระด้
าง
”
(สั
มภาษณ์
:
สิ
งหาคม 2549)