Page 82 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

64
ที่เมื องเวียงจันทร์นั้ น กลุ ่มเวียงจันทร์และบ้านเมืองต่างๆ ในแอ่งสกลนครที่เป็ นภาคอีสาน
ตอนบนของประเทศไทยมีการรวมตัวเป็ นแว่นแคว้นอยู ่มาแล้วตั้งแต่ สมัยโบราณโดยมีชื่ อ
มาจากการรับรู้ของชาวล้านช้างว่าแคว้นศรี โคตรบูร…”
นั่นคือ ศรี โคตรบูร – เวียงจันทร์ เช่น ในตํานานอุรั งคธาตุ และศิลปะสถาปัตยกรรม
อันสะท้อนความหลากหลายของชนเผ่าที่ย ้อนอดีตไปไกล ถึงยุคของพระธาตุพนมและภาพสลักบน
ผนังอิฐรอบฐานพระสถูป
ถ้าเจนละบก หรื อเวินตาน – เหวินถาน อยู่บริ เวณนี้ ก็หมายความว่ าขอบเขตปริมณฑล
ทางอํานาจของเจนละบกนั้ นครอบคลุมสองฝั่งโขง ดิ นแดนนี้ คือ เบ้าหลอมของชนเผ่า ชนชาติ
สมัยเมื่อย ังไม่มีหลักฐานประวัติศาสตร์ อื่นใดนอกจากบันทึกเอกสารจี น เราก็ได้ทราบ
แล้วว่าบริ เวณทางใต้ของจีน ทางเหนือของลาวและตะวันตกเฉียงเหนือของเวี ยดนามในปัจจุบันคือ
อาณาบริ เวณของชนชาติ ชนเผ่า จดหมายเหตุตั้ งแต่สมัยก่อนคริสต์ศตวรรษ เรี ยกกลุ่มชนชาติ
ดังกล่าวนั้ นว่า เยว่
จากเอกสารสมัยต่อ ๆ มาชี้ ให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่อาจมาจากการผสมผสาน การ
ปะทะสังสรรค์ของชนชาติชนเผ่าบริ เวณดังกล่าวจนอาจเกิดกลุ่มใหม่ เกิดการโยกย ้ายเคลื่อนที่ของ
คนไปในถิ่นใหม่ เกิดเป็ นชนกลุ ่มใหม่ หรื อ ถูกเรียกชื่ ออื่นแตกต่างไป จะเห็นได้ว่าชื่อที่เรี ยกว่า
เยว่ ต่ อๆ มาหายไป แต่ปรากฏชื่ออื่ นในบริ เวณเดียวกันกับที่ เคยเรี ยกพวกเยว่บางกลุ่มขึ้ นมาแทน
เช่น เรี ยกพวกหลี่ พวกเหล่า และ พวกไป่ ผู เป็ นต้น ลักษณะเช่นนี้ ปรากฏอยู ่ เสมอเป็ นสามัญ
ลักษณะที่สัมพันธ์ กับการเคลื่อนไหว และการรวมตัวของชนเผ่าเป็ นชนชาติ
บริ เวณที่เป็ นเจนละบก คงเป็ นแหล่งที่มีการโยกย ้ายของประชากรมานานแล้ว ด้วยเหตุ
ที่เป็ นศูนย์กลางการคมนาคมทั้ งในหมู่ชนตามลํานํ้ าโขง และตามลํานํ้ าที่ต่อกับลํานํ้ าโขง อาจเป็ นได้
ว่า ผู ้ คนบริเวณลุ่มนํ้ าโขงฟากตะวันออกสัมพันธ์กับผู ้ คนในลุ่มนํ้ ามู ล – ชี ตอนล่างมาดั้ งเดิม จนส่ ง
ต่อแลกเปลี่ ยนวัฒนธรรมระหว่างกัน นําไปสู่การเปลี่ ยนแปลงทางเศรษฐกิจและการเมือง ที่ เห็นได้
ชัดเจน คือ การเปลี่ ยนแปลงเกี่ยวกับประเพณีฝังศพครั้ งที่สองในลุ่มแม่นํ้ ามูล – ชีตอนล่ าง (การนํา
กระดูกใส่ภาชนะหรื อไหสําหรั บฝังอาจเกี่ ยวข้องกับคติพิ ธีกรรมเกี่ยวกับศพบริ เวณทุ่งไหหินของ
ลาวก็ได้) ซึ่ งส่งผลต่อการเพิ ่มประชากร การขยายตัวทางการผลิตเหล็ก และทําเกลือในอีสานเกิด
บ้านเมื องที่สําคัญระยะแรกในลุ่มนํ้าชี จนกระทั่งจิตรเสนแห่ งตระกูลเสนะได้ขยายตัวจากบริ เวณนี้
รวมกําลังชาวขอมขยายตัวออกทะเลทางปากนํ้าโขงตอนล่างและอ่าวไทยฟากตะวันออกแถบ
จันทบุรี – ทําให้เราเห็นว่า ต้นเค้าของพวกขอมอยู่ในลุ ่ มนํ้ ามูล – ชีตอนล่ าง ที่สัมพันธ์ กับชุ มชนใน
ลุ่มแม่ นํ้ าโขงตรงแถบวัดภู – จัมปาศักดิ์