Page 47 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

29
ยอด 2 ชั้ น ชั้ นนอก คือ กายที่ ชัดเจน ชั้ นใน คื อ กายที่แฝงเร้น กายทั้ งสองเป็ นอิสระที่สัมพันธ์
กันแนบแน่ นจนแยกไม่ได้ กายภายนอกอาจสลายลงไปสู่ กายแฝงเร้น และกายแฝงเร้ นอาจเปิ ดตัว
ออกมาห่ อหุ้มกายภายนอก แบบแผน และกฎเกณฑ์แห่ งการเคลื่อนไหวจะ เป็ นวิธีหนึ่ งในหลาย ๆ
วิธี ที่ทําให้กายภายนอกกลายเป็ นกายแฝงเร้น
ร่างกายเป็ นปั จจัยของการสื่ อสาร ซึ่ งเป็ นบทบาทสากลที่ ไม่เฉพาะเจาะจงลงใน
มาตรฐานสุนทรี ยภาพและวัฒนธรรมใด แต่มันกลับล่วงพ้นความจําเพาะเจาะจง และล่วงพ้นจาก
ความเหมาะสมเฉพาะกลุ่มชน นาฏศิลป์ มีความสําคัญในระดับจักรวาล สภาวการณ์ นี้ เกิดขึ้ นโดย
การกําหนดร่ างกายและจิตใจ ในประเทศอินเดียได้จําลองสภาวการณ์ที่มนุ ษย์เป็ นส่วนสําคัญแห่ ง
จักรวาล ในรู ปกายของมนุษย์ยืนอยู ่ บนโลกและสื่ อสารกับท้องฟ้ าโดยเหยียดออกไปทุกทิ ศทาง
เช่น ภาพของ วิศวะปุรุส หรื อ ผู ้ มีโลกทัศน์อยู่ภายใน ซึ่ งสัมพันธ์ กับนาฏยศิลปิ น ที่แสดงให้เห็น
ว่าร่ างกายสามารถเคลื่อนจากกายภายนอก ไปสู่ กายภายใน จากความชัดเจนที่สุ ด ไปสู่ กายแฝงเร้น
ที่สุ ด จากเวลาที่เป็ นจริงไปสู่ การข้ามห้วงเวลา ในแนวความคิ ดนี้ เวลาตามธรรมชาติเป็ นวงจรที่มี
จังหวะของวิวัฒนาการ และวิบัติ การสลับกันไป ซึ่ งผู้วิจัยนํามาใช้ในการแสดง เพื่ อสื่อสารให้เห็น
สาระของพิธีกรรมในอดีตโดยผ่านสัญลักษณ์ต่ าง ๆ
แนวคิดดังกล่าวนี้ ผู้วิจัยได้นํามาเป็ นแนวทางในการวิเคราะห์ ศิ ลปะการแสดงที่
พัฒนาจากศิลปะสถาปั ตยกรรมขอมโบราณ เพื่ อมองถึงความประณี ต สวยงาม และสร้ างความ
บันเทิงใจให้ผู ้ชมเกิดสุนทรี ยรส
นอกจากนี้ ย ังนําหลักการแนวคิดทางดนตรีมาเป็ นกรอบในการวิเคราะห์ดนตรี
ประกอบการแสดงที่ประกอบไปด้วยเรื่ องเสี ยง จังหวะ ทํานอง เสียงประสานให้ออกมาในรู ปของ
การบรรเลงดนตรี และการขับร้อง และย ังต้องอาศัยแนวคิดในด้านองค์ประกอบและหลักของศิ ลปะ
มาช่วยสร้างจุ ดเด่น รวมทั้งการออกแบบการแต่งกาย และการแปรแถวการแสดงย ังทําให้เกิดความ
หลากหลาย ดึงดู ดความสนใจของผู้ ชม
3. แนวคิดเกี่ยวกับศาสตร์ ทางการเคลื่อนไหว
แนวคิดเกี่ ยวกับศาสตร์ ทางการเคลื่ อนไหว การรับรู ้เกี่ยวข้องกับความเป็ นมา ลักษณะ
ความงาม องค์ประกอบ และหลักการจัดองค์ประกอบของศาสตร์การเคลื่ อนไหว เป็ นพื้นฐานที่ผู ้
คิ ดประดิ ษฐ์การแสดงจะต้ องรู้ เพื่อเป็ นแนวทางในการแสดงสื่ อผสมได้อย่ างถู กต้องและอยู่ใน
ขอบเขตของการแสดงนั้ น ๆ ความเป็ นมาของศาสตร์การเคลื่ อนไหว การกําเนิ ดศาสตร์ ทางการ
เคลื่อนไหวอาจเกิดจากธรรมชาติ ความเชื่อ สิ่ งแวดล้อม และสภาพสังคม ดังนี้
3.1 ธรรมชาติ กิริ ยา ท่าทาง การยืน เดิน นั่ง การแสดงอารมณ์ ดี ใจ เสี ยใจ สนุก ทุ กข์
พัฒนาปรับตัวเกิ ดสุนทรี ยภาพ อุปนิ สัย การอบรมสั่งสอน ประสบการณ์การศึ กษา