Page 29 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

11
พึ
งพากั
นมากในอดี
ตค่
อย ๆ เปลี่
ยนเป็
นพึ
งพากั
นน้
อยลง ในปั
จจุ
บั
นความสั
มพั
นธ์
ในครอบครั
การยึ
ดมั ่
นในประเพณี
และความเชื่
อมี
การเปลี่
ยนแปลงไปจากเดิ
ม แต่
ชาวบ้
านย ั
งคงปฏิ
บั
ติ
และยึ
มั ่
นในกิ
จกรรมด้
านพระพุ
ทธศาสนา โดยมี
วั
ดเป็
นสถาบั
นยึ
ดเหนี่
ยวจิ
ตใจ การแพร่
กระจายทาง
วั
ฒนธรรมของสั
งคมเมื
องและการสื่
อสารมวลชน ทํ
าให้
ชาวบ้
านรั
บเอา “ความทั
นสมั
ย” รวมไปถึ
พฤติ
กรรมการรั
กษาพยาบาล ค่
านิ
ยมในการบริ
โภค สิ ่
งอํ
านวยความสะดวกและการบั
นเทิ
งแบบ
สั
งคมเมื
อง นอกจากนี
ปั
จจั
ยที่
มี
อิ
ทธิ
พลต่
อการเปลี่
ยนแปลงทางเศรษฐกิ
จสั
งคมและวั
ฒนธรรมใน
หมู
บ้
าน คื
อ ปั
จจั
ยภายนอกและปั
จจั
ยภายใน ซึ
งปั
จจั
ยภายนอกประกอบด้
วยถนน ไฟฟ้
า และ
คลองส่
งนํ
าชลประทาน ส่
วนปั
จจั
ยภายในประกอบด้
วยทรั
พยากรนํ
า ผู
นํ
า ได้
แก่
ผู
ใหญ่
บ้
านและ
การมี
ส่
วนร่
วมของชาวบ้
าน
สมศั
กดิ
ศรี
สั
นติ
สุ
ข และคนอื่
น ๆ (2535 : บทคั
ดย่
อ) ได้
ศึ
กษาการเปลี่
ยนแปลงบทบาท
ด้
านการประกอบอาชี
พของชาวชนบทอี
สาน พบว่
า สภาพทั ่
วไปและการเปลี่
ยนแปลงของชุ
มชน
ลั
กษณะปั
จจั
ยและผลกระทบของการเปลี่
ยนแปลงบทบาทด้
านการประกอบอาชี
พของชาวชนบท
อี
สานในชุ
มชนชาติ
พั
นธุ
ต่
าง ๆ คื
อ ชุ
มชนบ้
านไทยลาว ชุ
มชนบ้
านไทยโคราช ชุ
มชนบ้
านไทยข่
ชุ
มชนบ้
านไทยเขมร และชุ
มชนบานไทยโย ้
ย โดยเฉพาะอย่
างยิ ่
งชุ
มชนบ้
านไทยโย ้
ยมี
ลั
กษณะเป็
ครอบครั
วขยายชั ่
วคราว ลู
กสะใภ้
อยู
กั
บครอบครั
วฝ่
ายชาย สถาบั
นเศรษฐกิ
จ สถาบั
นการเมื
อง และ
สถาบั
นการพั
กผ่
อนหย่
อนใจได้
เปลี่
ยนแปลงกว่
าสถาบั
นครอบครั
ว สถาบั
นการศึ
กษา และสถาบั
ศาสนา อาชี
พที่
ไม่
ใช่
เกษตรมี
อยู
บ้
าง บทบาทของชายย ั
งมี
มากกว่
าบทบาทของหญิ
ง แผนการ
พั
ฒนาประเทศทํ
าให้
เกิ
ดการเปลี่
ยนแปลงด้
านการประกอบอาชี
พปานกลาง การจ้
างแรงงานมร
แนวโน้
มมากขึ
น การเข้
าร่
วมแรงงานของผู
สู
งอายุ
และเด็
กที่
มี
อายุ
ตํ
ากว่
า 11 ปี
มี
มากขึ
น แนวโน้
การประกอบอาชี
พอื่
นมี
ปานกลาง ปั
จจั
ยที่
ก่
อให้
เกิ
ดการเปลี่
ยนแปลงดั
งกล่
าว คื
อ ปั
จจั
สาธารณู
ปโภคขั
นพื
นฐาน การแพร่
กระจายทางวั
ฒนธรรม การสื่
อสารมวลชน การพั
ฒนาของรั
การเปลี่
ยนแปลงนิ
เวศวิ
ทยา บุ
คลิ
กภาพ และประสบการณ์
การทํ
างานต่
างกั
น ส่
วนผลกระทบที่
สํ
าคั
ญ คื
อ ปั
ญหาที่
ต้
องทํ
างานมากขึ
นจนกระทั ่
งไม่
มี
ความสั
มพั
นธ์
กั
บสมาชิ
กในครอบครั
วและ
ชาวบ้
าน
วิ
วั
ฒน์
บั
วขาว (2537 : 3) กล่
าวว่
ามรดกของไทยในอดี
ตไม่
ว่
าจะเป็
นการแต่
งกาย การกิ
อยู
การศึ
กษาหาความรู
การปกครอง การทํ
ามาหากิ
น ความเชื่
อและความคิ
ด สิ
งเหล่
านี
ได้
สั
งสม
มาอย่
างยาวนาน โดยมี
ประเพณี
เป็
นสิ
งตอกย ํ
าให้
แข็
งแกร่
ง แต่
บางครั
งวั
ฒนธรรมสามารถผสม
กลมกลื
นกั
นเป็
นวั
ฒนธรรมใหม่
และรวมกั
นอยู
ภายใต้
วั
ฒนธรรมไทย
วี
ระพล ชั
ยมะดั
น (2538 : บทคั
ดย่
อ) ได้
ศึ
กษาการเปลี่
ยนแปลงทางเศรษฐกิ
จและวั
ฒนธรรม
บ้
านหนองหว้
า ตํ
าบลชมชื่
น อํ
าเภอเชี
ยงยื
น จั
งหวั
ดมหาสารคาม พบว่
า ลั
กษณะการเปลี่
ยนแปลง