11
พึ
่
งพากั
นมากในอดี
ตค่
อย ๆ เปลี่
ยนเป็
นพึ
่
งพากั
นน้
อยลง ในปั
จจุ
บั
นความสั
มพั
นธ์
ในครอบครั
ว
การยึ
ดมั ่
นในประเพณี
และความเชื่
อมี
การเปลี่
ยนแปลงไปจากเดิ
ม แต่
ชาวบ้
านย ั
งคงปฏิ
บั
ติ
และยึ
ด
มั ่
นในกิ
จกรรมด้
านพระพุ
ทธศาสนา โดยมี
วั
ดเป็
นสถาบั
นยึ
ดเหนี่
ยวจิ
ตใจ การแพร่
กระจายทาง
วั
ฒนธรรมของสั
งคมเมื
องและการสื่
อสารมวลชน ทํ
าให้
ชาวบ้
านรั
บเอา “ความทั
นสมั
ย” รวมไปถึ
ง
พฤติ
กรรมการรั
กษาพยาบาล ค่
านิ
ยมในการบริ
โภค สิ ่
งอํ
านวยความสะดวกและการบั
นเทิ
งแบบ
สั
งคมเมื
อง นอกจากนี
้
ปั
จจั
ยที่
มี
อิ
ทธิ
พลต่
อการเปลี่
ยนแปลงทางเศรษฐกิ
จสั
งคมและวั
ฒนธรรมใน
หมู
่
บ้
าน คื
อ ปั
จจั
ยภายนอกและปั
จจั
ยภายใน ซึ
่
งปั
จจั
ยภายนอกประกอบด้
วยถนน ไฟฟ้
า และ
คลองส่
งนํ
้
าชลประทาน ส่
วนปั
จจั
ยภายในประกอบด้
วยทรั
พยากรนํ
้
า ผู
้
นํ
า ได้
แก่
ผู
้
ใหญ่
บ้
านและ
การมี
ส่
วนร่
วมของชาวบ้
าน
สมศั
กดิ
์
ศรี
สั
นติ
สุ
ข และคนอื่
น ๆ (2535 : บทคั
ดย่
อ) ได้
ศึ
กษาการเปลี่
ยนแปลงบทบาท
ด้
านการประกอบอาชี
พของชาวชนบทอี
สาน พบว่
า สภาพทั ่
วไปและการเปลี่
ยนแปลงของชุ
มชน
ลั
กษณะปั
จจั
ยและผลกระทบของการเปลี่
ยนแปลงบทบาทด้
านการประกอบอาชี
พของชาวชนบท
อี
สานในชุ
มชนชาติ
พั
นธุ
์
ต่
าง ๆ คื
อ ชุ
มชนบ้
านไทยลาว ชุ
มชนบ้
านไทยโคราช ชุ
มชนบ้
านไทยข่
า
ชุ
มชนบ้
านไทยเขมร และชุ
มชนบานไทยโย ้
ย โดยเฉพาะอย่
างยิ ่
งชุ
มชนบ้
านไทยโย ้
ยมี
ลั
กษณะเป็
น
ครอบครั
วขยายชั ่
วคราว ลู
กสะใภ้
อยู
่
กั
บครอบครั
วฝ่
ายชาย สถาบั
นเศรษฐกิ
จ สถาบั
นการเมื
อง และ
สถาบั
นการพั
กผ่
อนหย่
อนใจได้
เปลี่
ยนแปลงกว่
าสถาบั
นครอบครั
ว สถาบั
นการศึ
กษา และสถาบั
น
ศาสนา อาชี
พที่
ไม่
ใช่
เกษตรมี
อยู
่
บ้
าง บทบาทของชายย ั
งมี
มากกว่
าบทบาทของหญิ
ง แผนการ
พั
ฒนาประเทศทํ
าให้
เกิ
ดการเปลี่
ยนแปลงด้
านการประกอบอาชี
พปานกลาง การจ้
างแรงงานมร
แนวโน้
มมากขึ
้
น การเข้
าร่
วมแรงงานของผู
้
สู
งอายุ
และเด็
กที่
มี
อายุ
ตํ
่
ากว่
า 11 ปี
มี
มากขึ
้
น แนวโน้
ม
การประกอบอาชี
พอื่
นมี
ปานกลาง ปั
จจั
ยที่
ก่
อให้
เกิ
ดการเปลี่
ยนแปลงดั
งกล่
าว คื
อ ปั
จจั
ย
สาธารณู
ปโภคขั
้
นพื
้
นฐาน การแพร่
กระจายทางวั
ฒนธรรม การสื่
อสารมวลชน การพั
ฒนาของรั
ฐ
การเปลี่
ยนแปลงนิ
เวศวิ
ทยา บุ
คลิ
กภาพ และประสบการณ์
การทํ
างานต่
างกั
น ส่
วนผลกระทบที่
สํ
าคั
ญ คื
อ ปั
ญหาที่
ต้
องทํ
างานมากขึ
้
นจนกระทั ่
งไม่
มี
ความสั
มพั
นธ์
กั
บสมาชิ
กในครอบครั
วและ
ชาวบ้
าน
วิ
วั
ฒน์
บั
วขาว (2537 : 3) กล่
าวว่
ามรดกของไทยในอดี
ตไม่
ว่
าจะเป็
นการแต่
งกาย การกิ
น
อยู
่
การศึ
กษาหาความรู
้
การปกครอง การทํ
ามาหากิ
น ความเชื่
อและความคิ
ด สิ
่
งเหล่
านี
้
ได้
สั
่
งสม
มาอย่
างยาวนาน โดยมี
ประเพณี
เป็
นสิ
่
งตอกย ํ
้
าให้
แข็
งแกร่
ง แต่
บางครั
้
งวั
ฒนธรรมสามารถผสม
กลมกลื
นกั
นเป็
นวั
ฒนธรรมใหม่
และรวมกั
นอยู
่
ภายใต้
วั
ฒนธรรมไทย
วี
ระพล ชั
ยมะดั
น (2538 : บทคั
ดย่
อ) ได้
ศึ
กษาการเปลี่
ยนแปลงทางเศรษฐกิ
จและวั
ฒนธรรม
บ้
านหนองหว้
า ตํ
าบลชมชื่
น อํ
าเภอเชี
ยงยื
น จั
งหวั
ดมหาสารคาม พบว่
า ลั
กษณะการเปลี่
ยนแปลง