Page 270 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

252
ท้องเรื่อง สอดรับกับบริ บทในพื้นที่ เวลาความรู ้สึ กตามสมัย โดยเฉพาะการใช้แสงสป๊ อตไลท์กับ
ชุดฟ้ อนรําของนางอัปสรา เสี ยงอันโหยหวนของเครื่ องเสี ยงดนตรี ในความรู ้สึ กย ้อนอดีตขอม
โบราณ สัมพันธ์กับพื้นที่ ของตัวปราสาท และพื้นที่ รอบ ๆกลุ่มปราสาท จํานวนผู ้แสดงนับร้อย
กว่าคน และแบ่งกลุ ่มตามบทบาทหน้าที่ของผู้แสดง เช่น องค์พระมหากษัตริ ย์ นางสนม
พราหมณ์ นักบวช นักพรต ข้าราชบริภารประชาชน เป็ นการแสดงที่ยึดความรู ้สึ กของผู ้ ชมนับ
จํานวน ห้าพันกว่าคน ช่วงกลางเดือน พฤศจิ กายน ของปี 2554 ผู ้ ชมได้แก่ คนในท้องถิ่น ต่ างถิ่น
และชาวต่างประเทศที่สนใจเรื่ องราวของท้องถิ่น เป็ นการสร้างความรู้สึ กร่ วมเหตุการณ์อย่าง
น่าสนใจเมื่อใช้เทคโนโลยีประกอบการแสดง เช่ น เสียง แสง สี และสอดรับกับแนวคิด เรื่ อง
ดนตรีเพื่ อพัฒนาศักยภาพของสมอง ของสุกรี เจริ ญสุ ข ที่เสนอว่า ดนตรีเป็ นเรื่ องของวัฒนธรรม
ดนตรีมีประเด็นที่สําคัญ 1) ดนตรี เป็ นเสี ยง เสี ยงเป็ นพลังที่มีอํานาจ ดนตรีสามารถสร้าง
ความเคลื่อนไหวได้ ซึ่ งเป็ นสิ่งที่เป็ นจริ ง สามารถที่จะพิสู จน์ได้ทุกเมื่อ เมื่อมีการเคลื่อนไหว ก็จะ
ทําให้เกิดการเปลี่ยนแปลง หลังจากการเปลี่ ยนแปลงแล้ว ก็ จะทําให้เกิดการพัฒนา 2) ดนตรี เป็ น
เรื่ องของวัฒนธรรม เฉกเช่น ภาษา การเรี ยนรู้ดนตรี เป็ นวิธีเดียวกันกับการเรี ยนรู้ของภาษาคือ
การเลียนแบบ “แม่สอนลูก ภาษาแม่” ทฤษฎี ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ทฤษฎีลู กปูแม่ปู แม่เป็ น
อย่างไรลูกเป็ นอย่างนั้ น ซึ่ งลูกเรียนรู ้โดยอาศัยสิ่ งแวดล้อม หันมามองผลจากการศึกษาของ ชึ นนิ ชิ
ซูซูกิ (Shinnichi Suzuki) พิ สู จน์ว่า “เด็กเป็ นลูกของสิ ่ งแวดล้อม” หมายความว่า “เด็กสุ พรรณ
พูดภาษาสุพรรณ (บุ รี) ถูกต้องสมบูรณ์ที่ สุ ด หากจะพูดอีกว่ า ดนตรีเป็ นเนื้อเดี ยวกันกับภาษา “
เด็กสุพรรณก็ร้ องเพลง และฟั งเพลงสุพรรณอย่างมีความสุขที่ สุ ดด้วย” เมื่อดนตรี เป็ นเรื่ องของ
เสียง เสี ยงมีพลัง และอํานาจของเสียงสร้างความเคลื่ อนไหว และความเคลื่อนไหวสร้างความ
เปลี่ยนแปลง ดนตรีเป็ นเสี ยงที่มีพลัง และมีอํานาจที่สุ ดจึงได้รั บความสนใจดนตรี กันมากขึ้ น ต้อง
คอยจับตาดูกันต่อไปว่าโฉมหน้าดนตรี ของไทย จะเปลี่ยนไปทิศทางใด (สุ กรี เจริ ญสุข. 2550 : 17)
เมื่อพิจารณาถึงประวัติ ศาสตร์ช่ วงก่อนหน้ายุคอาณานิ คม เมื่อความเป็ นชาติย ังไม่เกิดขึ้ น เราพบว่า
ความหลากหลายทางวัฒนธรรมเป็ นส่ วนประกอบชีวิตที่ สําคัญยิ่ง ในอินแดนอุ ษาคเนย์ โดยเฉพาะ
พื้นที่ รายรอบเทือกเขาดงเร็ กที่จิตร ภูมิศักดิ์ กล่าวในหนังสือ ความเป็ นมาของคําสยาม ไทย ลาว
และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่ อชนชาติ เช่น กูย กวย มลอ มลัว มอาย กันเดรา เยอ
นลูร์ นตรา เปอร์ ฯลฯ พวกที่อยู่ ในเขมรนั้ น บางพวกชาวเขมรก็ตั้ งชื่อให้ เช่น กูยดําเรย ดําเรย
เป็ นภาษาเขมร แปลว่า ช้าง (จิตร ภูมิศักดิ์ . 2524 : 446) หรือในหนังสือ พงศาวดารหัวเมือง
มณฑลอีสาน ที่กล่าวถึ ง พื้นที่ในมณฑลลาวกาว เมื่อก่ อนจุลศักราชได้ 1000 ( พ.ศ. 2181) ปี ก็
เป็ นทําเลป่ าดง ซึ่ งเป็ นที่ อาศัยของคนป่ า อันสื บเชื้ อสายมาแต่ขอม ต่อมาเรี ยกกันว่า ข่า ส่ วย กวย
ซึ่ งย ังมีอยู่ในฝั ่งโขงตะวันออก (อมรวงศ์วิจิตร,หม่อม. 2506 :185) ซึ่ งย่อมแสดงให้เห็นว่า