Page 252 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

234
ในรู ปแบบบางส่วนที่รั บจากอินเดียแล้วพิจารณาปรั บทางด้านภูมิปัญญาผสมผสานให้เป็ น
วัฒนธรรมกัมพูชาที่ โดดเด่น ดังเช่ น รูปจําหลักนางอัปสราปรับภาพจําหลักรูปแบบสัดส่วนของ
รูปร่ างลักษณะรู ปร่ างเป็ นแบบหญิงท้องถิ ่นในเขตสุวรรณภูมิ ต่อมาพลังอํานาจจากศูนย์กลางของ
กัมพูชาได้กระจายออกไปในพื้นที่รายรอบของอาณาจักร ได้เกิดแคว้นโบราณต่าง ๆ ในประเทศ
ไทยได้แก่ แคว้นสยาม (หมายถึงศรี สัชนาลัย – สุโขทัย – กําแพงเพชร) แคว้นกัมโพชะ (หมายถึง
ลพบุรี – อโยธยา) และแคว้นสุ พรรณภูมิ (หมายถึง สุพรรณบุ รี – กาญจนบุรี – นครปฐม – ราชบุ รี –
เพชรบุรี ) เคยอยู่ในการปกครองของกัมพู ชามาก่อน และภาษาของชนชั้นปกครองของชาวกัมพูชา
ย ังคงใช้อยู่ในปัจจุ บันคือ คําราชาศัพท์ ส่ วนภาษาที่ประชาชนใช้กันทั ่วไปนั้นไม่ปรากฏ แต่มีความ
เป็ นไปได้ว่า เป็ นภาษาไทย เนื่องจากการที่ จะทําให้ภาษาเป็ นที่ นิยมพูดกันอย่ างแพร่หลาย
จําเป็ นต้องใช้ระยะเวลาในการแพร่ กระจาย ซึ่ งอาจใช้เวลาเป็ นร้อย ๆ ปี หลังจากที่ล้านนา สุโขทัย
และอยุธยา ตั้ งตัวเป็ นรัฐอิสระ อาจสันนิ ษฐานได้ว่า มีการใช้ภาษาไทยกันมานานแล้ว โดยคนไทย
ในสุวรรณภูมิ ประมาณช่ วงพุทธศตวรรษที่ 16 เป็ นต้นมา โดยในช่วงนั้ นเริ่ มรับวัฒนธรรมเขมรมา
ประยุกต์ใช้ และต่ อมาอาจถูกปกครองโดยขุนนางจากเมืองพระนครในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 – 18
หลังจากพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 สวรรคต อํานาจของพระนครเสื่อมลง กลุ ่ มคนไทยก็ตั้ งตัวเป็ นอิสระ
และเลิกใช้ภาษาเขมรเป็ นภาษาในราชสํานักและภาษาในจารึ ก และได้หันมาใช้ภาษาแม่ของ
ผู ้ ปกครอง คือภาษาไทย มาเป็ นภาษาในราชสํานัก (ตรงใจ หุ ตางกูร. 2544 : 8 ) อาจกล่าวได้ว่า
การผสมผสานทางวัฒนธรรมได้ปรั บใช้อย่างต่อเนื่ อง โดยใช้ฐานวัฒนธรรมของท้องถิ่นผสมผสาน
กับวัฒนธรรมภายนอกทั้งนี้ ภาษาเป็ นสื่ ออธิบายความเข้าใจในสัญลักษณ์ภาพจําหลักใน
สถาปัตยกรรมไปพร้อมพร้อม ๆ กัน เพราะวัฒนธรรมของอินเดียเชื่ อว่าเป็ นต้นตอพื้นสําคัญต่อ
ชาวสุ วรรณภูมิอยู่มิใช่น้อย ดังที่อุเทน วงส์ สถิต (2553 : 5) อธิ บายคุณลักษณะบทบาทหน้าที่ของ
หญิงฟ้ อนรําเพื่อถวายความศรัทธาต่อพระอิ ศวรในความเชื่อของศาสนาฮินดู และศิลปวัฒนธรรม
จําหลักภาพนางอัปสราซึ่ งปรากฏภาพจําหลักสําคัญในสถาปัตยกรรมสมัยเมืองพระนคร
จากการศึกษาของ อุ เทน วงศ์สถิ ต นักศึกษาระดับปริ ญญาเอก มหาวิทยาลัยปูเน่ ประเทศ
อินเดี ย บอกถึงรู ปแบบลักษณะความเป็ นมาเกี่ยวกับ เรื่ องความเลื่อมใสศรั ทธาต่อเทพเจ้า มองว่า
เทพท่านจะเหงา ก็เลยจัดหาความบันเทิงให้ แรก ๆ แค่การร่ ายรํา ถ้าเปรี ยบเทียบกับเมื องไทย คง
เหมือนละครแก้บน ถ้ามองไปที่กัมพูชา อาจะจะเป็ นการแกะสลักนางอัปสรร่ ายรําประจําเทวสถาน
ต่าง ๆ อย่างที่นครวัดหรื อปราสาทอื่นในสมัยเมืองพระนคร
หน้าที่ของเทวทาสี ในอิ นเดียยุคเริ่ มแรก คือ รําถวายเทพเจ้า ต่ อมาเมื่อผู้ มีอํานาจอย่าง
พระราชามีศรัทธามากเข้า ให้ รําถวายประจํา มีเทวสถาน มีหลักฐานการถวายนางทาสเป็ นเรื่ อง
เป็ นราวประมาณพุทธศตวรรษที่ 14 เริ่ มที่ทางตอนใต้ของอินเดีย แถบรัฐทมิฬนาฑู อย่างจารึ ก