Page 242 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

224
เป็ นที่สถิ ตของเทพเทวา เช่น ศาสนาพราหมณ์หรื อฮิ นดูเชื่ อว่าบนยอดเขามีมหาเทพพระนามว่า
อิศวร หรื อในความเชื่อของพุทธศาสนามองว่าเทื อกเขาหิมาลัยเป็ นเขาไกรลาสเป็ นพื้นที่ สถิตของ
เทพเทวดา การเกิดศาสนาในประเทศอิ นเดียทั้ งพราหมณ์หรื อพุทธศาสนา การเกิดจากความเข้าใจ
ในพื้นที่ สู งเป็ นพื้นที่ศักดิ์ สิ ทธ์ ของผู้คนจึงเกิดความเชื่อที่มั ่นคงมี เอกภาพอย่างแนบแน่ นของชาว
อินเดี ย ดังที่ เสถียร พันธรังษี (2542 : 18) กล่าวว่า เผ่าอารย ันในลุ ่มแม่ นํ้ าสิ นธุ และคงคา ใน
ประเทศอินเดีย ไม่มีความรู ้ทางภูมิศาสตร์ เกี่ยวกับขุนเขาหิมาลัย ซึ่ งเป็ นที่ รวมของหิ มะละลายลงสู่
แอ่งนํ้ าใหญ่กลายเป็ นทะเลสาบ สร้ างนิยายใหม่กลายเป็ นสระอโนดาต เป็ นที่ อาศัยอยู่ของวิทยาธร
ครั้ นนํ้ านั้ นไหลเลยลงมาเป็ นแม่นํ้าในที่ราบ ก็ เข้าใจว่าบนยอดเขาขุนเขา เป็ นสวรรค์ เป็ นที่ อาศัยอยู่
ของพวกเทพเทวา มีมหาเทพองค์หนึ่ งพระนามว่า อิ ศวร ประทานนํ้ าลงมาให้ แม่นํ้ าคงคาในอินเดี ย
กลายเป็ นนํ้ าสวรรค์มีความศักดิ์ สิ ทธิ์ ถึงสามารถล้างบาปให้แก่มนุษย์ได้ นอกจากนี้ ธรรมชาติที่
เกิดขึ้ นรอบตัวอีกหลายอย่าง เช่น ฝนตก ฟ้ าร้อง ฟ้ าผ่า ความมืด ความสว่าง เป็ นต้น มนุษย์โบราณ
ไม่เคยรู ้มูลเหตุที่เกิดขึ้ นของธรรมชาติเหล่านี้ เข้าใจว่าเป็ นพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ ศักดิ์ สิ ทธิ์ มีอํานาจ
เหนือตน (Supreme Being) มี อานุภาพ ควรบูชากราบไหว้ และควรเกรงกลัว
เนื่องจากมนุษย์มีคุ ณลักษณะนิสัยอยู่กันเป็ นกลุ่มก้อนเอื้ออาทรต่อกัน การเผยแผ่ความเชื่อ
ความศรัทธาจากอินเดียไปสู่พื้ นที่ในบริ เวณลุ่มแม่ นํ้ าโขงซึ่ งมีลักษณะทางภูมิศาสตร์เป็ นต้นทุ น
เกี่ยวกับเรื่ องความเชื่อ เพราะเชื่ อว่าพื้นที่ สู งของเทือกเขาหิ มาลัยเป็ นพื้ นที่อาศัยอยู่ศักดิ์ ของเทพเทวา
ต่าง ๆ และเปิ ดโอกาสของผู ้ คนในเขตสุ วรรณภูมิมีการยอมรับนับถื อความเชื่ออย่ างกลมกลืน
ภายในได้ดี ตั้ งแต่ พ.ศ. 300 จนถึงปัจจุ บัน โดยเฉพาะการยอมรับพุทธศาสนา และศาสนาพราหมณ์
ดังที่สุ จิตต์ วงษ์เทศ เสนอว่า กลุ ่มชาติพันธุ์ต่ าง ๆ ในเขตสุวรรณภูมิ ได้แก่ ประเทศกัมพูชา ไทย
ลาว เวียดนาม และเมี ยนมาร์ รับอารยธรรมวัฒนธรรมจากชมพูทวีป เรี ยนรู้คัมภีร์สําคัญ ทั้งฝ่ าย
พุทธและพราหมณ์ คัมภี ร์ฝ่ ายพุทธ ได้แก่ พระสูตร และชาดกหรื อพุทธศาสนนิ ทาน พิจารณาจาก
จากจารึกและภาพปูนปั้ น ส่ วนคัมภี ร์พราหมณ์ (ฮินดู) ได้แก่ มหากาพย์ 2 เรื่ องคือ มหาภารตกับรา
มายณะ เห็นได้จากชื่อบ้านเมือง และพระนามพระมหากษัตริ ย์ คัมภีร์ เหล่านี้ ได้สื บทอดที่ปรากฎใน
ภาพปูนปั้ นประดับศาสนสถานและชื่ อกษัตริ ย์ ตลอดจนชื่อรัฐที่ได้จากคัมภีร์ เหล่านั้ นมาจนถึง
ปัจจุบัน (สุจิตต์ วงษ์เทศ. 2547 : 95) ภาพปูนปั้ นที่โดดเด่ นปรากฏที่อินเดียฝ่ ายใต้ ณ วัดบาฮอร์
( A temple at Bahur ) เป็ นภาพจําหลักหญิ งเต้นรําเป็ นรู ปแบบการเต้นรําในพิธีกรรมของศาสนา
ฮินดูที่มีเสน่ห์ ในความเชื่ อของชาวดินเดีย (Hamlyn. 1970 : 16) และภาพจําหลักสลักหิ นในช่วง
พ.ศ. 650 ที่ถํ้าวัดอะจันตะ ประเทศอินเดีย ( The Ajanta caves)เกี่ยวกับพิธีกรรมของหญิ งสาวกับ
ภาพจําหลักสลักหิ น เป็ นสั ญลักษณ์ของการปฏิบัติ ธรรมพุทธศาสนาลัทธิ มหายาน และหิ นยาน
( Both Mahayana and Hinnayana schools of Buddhism) (Hamlyn. 1970 : 20 – 21)