Page 189 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

171
พระราชทรั
พย์
” ซึ
งเป็
นการแสดงในราชสํ
านั
กที่
เป็
นราชู
ปโภคของพระมหากษั
ตริ
ย์
นั
นเอง ขณะที่
ระบํ
าพื
นเมื
อง รํ
าวงรื่
นเริ
งของกั
มพู
ชาก็
มี
ลั
กษณะเฉพาะของตนเอง และในอดี
ตประเทศไทยและ
กั
มพู
ชาก็
มี
การสู
รบกั
น เชลยศึ
กชาวกั
มพู
ชาที่
ถู
กกวาดต้
อนมาไทย ก็
ได้
นํ
าการฟ้
อนรํ
าและการแสดง
ต่
างๆ เข้
ามาเผยแพร่
ในประเทศไทย เป็
นต้
2.
ศิ
ลปะการแสดงที่
ได้
รั
บอิ
ทธิ
พลอารยธรรมขอมในประเทศไทย และกั
มพู
ชา
ศิ
ลปะการแสดงที่
ได้
รั
บอิ
ทธิ
พลอารยธรรมขอมในประเทศไทย และกั
มพู
ชา พบว่
เกิ
ดขึ
นมากมายและแพร่
หลายในพื
นที่
ที่
มี
ศิ
ลปะสถาปั
ตยกรรมขอมปรากฏอยู ่
เช่
น ในพื
นที่
จั
งหวั
นครราชสี
มา จั
งหวั
ดบุ
รี
รั
มย์
จั
งหวั
ดสุ
ริ
นทร์
จั
งหวั
ดศรี
สะเกษ มี
ระบํ
าที่
เกิ
ดจากการรั
บอิ
ทธิ
พล
อารยธรรมขอม เช่
น ระบํ
าลพบุ
รี
ระบํ
าทวาราวดี
ระบํ
าศรี
ชั
ยสิ
งห์
ระบํ
าพนมรุ
ง ระบํ
านครจามปา
ศรี
ระบํ
าอั
ปสรสราญ เป็
นต้
น ส่
วนศิ
ลปะการแสดงในประเทศกั
มพู
ชา
มี
ระบํ
าอั
ปสรา ระบํ
าอั
ปสรา
จามในเวี
ยดนาม (ปั
จจุ
บั
น) ซึ
งเป็
นพื
นที่
ที่
จามเคยครอบครองมาก่
อนในอดี
ต ดั
งหลั
กฐานจากงาน
เขี
ยนของเพชร ตุ
มกระวิ
ล (แปลโดย ภู
มิ
จิ
ต เรื
องเดช
.
2548 : 32) ที่
กล่
าวถึ
งเหตุ
การณ์
การบุ
กยึ
ทํ
าลายยึ
ดเอานครฟู
นั
น (นครพนม) ในปี
500
เพื่
อก่
อตั
งเป็
นอาณาจั
กรขแมร์
และเกิ
ดเหตุ
การณ์
เชื่
อม
ความสั
มพั
นธ์
กั
นระหว่
างลู
กหลานฤาษี
กั
มพุ
กั
บราชวงศ์
โสมวงศ์
ของอาณาจั
กรฟู
นั
น (นครพนม)
และมี
การบั
นทึ
กไว้
ในจารึ
กปั
กษี
จํ
ากรุ
ง (ศตวรรตที่
10) ระบํ
าต่
างๆ ดั
งกล่
าว ต่
างได้
รั
บอิ
ทธิ
พลอารย
ธรรมอิ
นเดี
ยสู
อารยธรรมขอมที่
เป็
นความเชื่
อในศาสนาพราหมณ์
หรื
อฮิ
นดู
ทั
งสิ
น เพราะปรั
ชญา
และศาสนามั
กจะกลมกลื
นผู
กพั
นเป็
นอั
นหนึ
งอั
นเดี
ยวกั
นในแนวคิ
ดของคนตะวั
นออก ประเพณี
ศาสนาและปรั
ชญาตะวั
นออกหลายกลุ
มมี
ต้
นตอมาจากอิ
นเดี
ย และจี
น แผ่
ขยายไปทั ่
วเอเชี
ยจาก
(Cultural diffusion) และการย ้
ายถิ
นของประชากร ศาสนาฮิ
นดู
จึ
งเป็
บ่
อเกิ
ดขอ
ซึ
งมี
การแพร่
กระจายขึ
นเหนื
อและตะวั
นออกจากอิ
นเดี
ี่
อ้
อมลงใต้
จากจี
พุ
ทธศาสนานิ
กา
แพร่
กระจายจากอิ
นเดี
ยสู
เอเซี
ยตะวั
นออกเฉี
ยงใต้
ตั
งแ
บางส่
วนทางภาคใต้
ของจี
น กั
มพู
ชา
ลาว พม่
าและไทย ส่
วนความเชื่
ี่
นั
บถื
อโดยชนเผ่
าต่
าง ๆ มี
อยู
ทั ่
วไปในเอเซี
ย อิ
ทธิ
พลของ
ความเชื่
อเหล่
านี
มี
ทั
งเผยแพร่
ฝั
งอยู
ในวั
ฒนธรรม และในบางกรณี
กลายเป็
นศาสนาประจํ
าชาติ
เช่
เช่
นเดี
ยวกั
บศาสนาหลั
กต่
างๆ ความเชื่
อพื
นบ้
านสามารถตอบสนองความต้
องการ
การปกป้
องคุ
มครองยามมี
ภั
ย ช่
วยรั
กษาความเจ็
บป่
วย ล้
างความอั
บโชค และช่
วยทํ
าพิ
ธี
ต่
างๆ รวมทั
เป็
นช่
องการเกิ
ดและตายของมนุ
ษย์
ที่
มี
การผสมผสานอยู
ในศิ
ลปะการแสดงที่
เป็
นแบบพื
นบ้
านทั
ของไทย และกั
มพู
ชา
อุ
เปนทร ฐากู
ร. (2526 ) หั
วหน้
าแผนกประวั
ติ
ศาสตร์
อิ
นเดี
ยโบราณและเอเซี
ยศึ
กษา มหา
วิ
ทยามคธ รั
ฐพิ
หาร ประเทศอิ
นเดี
ได้
กล่
าวถึ
ง “อิ
ทธิ
พลพราหมณ์
ที่
มี
ต่
อศิ
ลปะของไทยยุ
คแรก”