Page 186 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

168
คล้ายกับนิทานต้นกําเนิดของราชวงศ์ปัลลวะของอินเดี ยใต้ นอกจากนี้ สุ จิตต์ วงษ์เทศ ย ังเสนอ
นิทานที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชาวพื้นบ้านกับกลุ ่มคนที่อยู่นอกพื้ นที่เอเชี ยอาคเนย์ โดยอ้าง
จากเอกสารจีนบันทึ กนิทานเกี่ยวกับพระราชาองค์แรกของแคว้นฟูนันว่า บุคคลผู้หนึ่งมีชื่ อตาม
บันทึ กจีนว่า “ฮุนเถี ยน” อาจเป็ นชาวอิ นเดียหรื อชาวมลายูหรื อชาวเกาะในทะเลทางทิศใต้ คื นหนึ่ ง
ฝันว่า เทวดาประจําตระกูลมอบศรให้ แล้วสั่งให้ลงเรือไปดิ นแดนแห่งหนึ่ ง ครั้ นตอนเช้าพบศรวาง
อยู่โคนต้นไม้ในเทวาลัย โกณฑินยะจึ งลงเรือเดิ นทางมาถึงดิ นแดนแห่งหนึ่ งที่ภายหลังเป็ นแคว้น
ฟูนัน ดินแดนแห่ งนี้ มีผู ้ ครอบครองเป็ นนางพญา ตามบันทึกจีนเรี ยกว่า “หลิวเหย่” หมายถึ ง นาง (ที่
นุ ่งห่ ม) ใบมะพร้าว นางพญาหลิ วเหย่เกณฑ์บริ วารยกกองเรื อออกหมายจะปราบปรามผู้ รุ กราน แต่
โกณฑินยะแผลงศรไปทะลุเรื อนางพญาหลิวเหย่เสี ยก่อน นางพญาสู ้ ไม่ ได้ จึงต้องยอมอ่อนน้ อม
แล้วตกเป็ นเมียของโกณฑินยะ ขณะนั้ นนางพญาหลิวเหย่ไม่ได้สวมเสื้ อผ้าเพราะนุ ่งห่ มใบมะพร้าว
โกณฑินยะจึงพับผ้าของตนแล้วสวมศี รษะให้นางพญาต่อจากนั้ นโกณฑินยะก็ขึ้นปกครองกษัตริ ย์
แล้วสื บเชื้อสายเป็ นต้นราชวงศ์เขมรต่อๆ มา นิทานเรื่ องนางพญาหลิวเหย่กับโกณฑิญยะนี้ อยู่ใน
จารึ กภาษาสันสกฤตของแคว้นจามปา และเชื่อว่าดัดแปลงมาจากนิยายพื้นบ้านของอินเดี ย (สุ จิตต์
วงษ์เทศ. 2535 : 208 – 216 )
เมื่อพิจารณาบรรพบุรุษเขมรเกี่ยวกับคนพื้นเมืองผสมต่างชาติ ดังรายละเอียดที่กล่าว
ไปแล้ว สาระสําคัญอยู ่ที่สัญลักษณ์ในนิทานที่ระบุ กลุ่มชน 2 กลุ่ม คือคนพื้นเมืองกับชาวต่างชาติ
ชาวต่างชาติคือ กลุ ่ มพราหมณ์โกณฑินยะ ซึ่ งที่จริ งอาจเป็ นพ่อค้าอินเดี ยที่เดินทางเสี่ ยงโชคมา
แลกเปลี่ยนสิ นค้า แล้วนําเอาศิลปะวิทยาการจากอินเดี ยมาเผยแพร่ และแต่ งงานกับคนพื้นเมือง
หรื อนางพญาพื้นเมืองจนสืบเป็ นกษัตริ ย์ครองเมื องเขมรก็ได้ จะสังเกตว่าเนื้ อเรื่องมักคล้ายคลึงกับ
นิทานกําเนิดราชวงศ์ปัลลวะในอิ นเดียใต้ที่มีอิทธิ พลสูงต่ อศิลปะวิทยาการในเขมรและบ้านเมือง
ใกล้เคียง ส่ วนคนพื้นเมืองคือ กลุ่มที่มีนางพญาหลิ ่วเหย่เป็ นหัวหน้า สะท้อนให้เห็นลักษณะ
วัฒนธรรมดั้งเดิมของผู ้ คนในภูมิภาคนี้ ที่ ให้ความสําคัญแก่ผู ้ หญิงหรื อการสื บเชื้อสายทางฝ่ ายหญิง
โดยเฉพาะการให้ฝ่ ายชายไปอยู ่ กับครอบครัวฝ่ ายหญิงหลังการแต่งงาน อันเป็ นประเพณีที่ย ังคงมีอยู่
ในดิ นแดนแถบนี้ นับเป็ นลักษณะพิเศษของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ส่ วนอาณาจักรจามปาในเอเชียตะวันออกเฉี ยงใต้นั้ นพัฒนาจากอาณาจักรลินยี่เข้าสู่ สมัย
ประวัติศาสตร์ ในราวต้นพุทธศตวรรษที่ 8 จากจดหมายเหตุจีนกล่าวว่า อาณาจักรนี้ คงตั้ งขึ้นโดยมี
ขุนนางชาวพื้ นเมืองในราว พ.ศ. 735 นับถื อผีสางเทวดา เชื่ อผีบรรพบุรุ ษ เชื่อเรื่ องนาคผู้ปกป้ อง
รักษาสระนํ้ า การจัดการนํ้ าและมี ภูมิรู้ในการทอผ้า ในจารึ กพุทธศตวรรษที่ 14–15 ปรากฎเรื่ องราว
ของฤาษีตั้ งเมือง ซึ่ งมีหลักฐานในมหากาพย์มหาภารตะว่าเป็ นต้นวงศ์ของราชวงศ์ภารตะแห่ง
อาณาจักรจามปา คําว่า “จามปา” มาจากคําว่ า “จาม” (สุภัทรดิศ ดิศกุล. หม่อมเจ้า. 2535 : 118–119)