Page 9 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๗
ศึกษาว่าเปรี ยบเทียบที่กวียกมากล่าวด้วย ทั้ งนี้ เพราะภาษาวรรณคดีโดยทั่วไปแล้ว เป็ นภาษาที่ต้องการความ
งาม ความไพเราะในการใช้ถ้อยคํา สํานวนที่ ประณี ตกว่าภาษาที่ใช้ทั่ ว ๆ ไป
นาควัชระ (๒๕๒๐ : ๒๙ !- ๓๐) ได้แสดงควาลคิดเห็นเกี่ ยวกับสิ ่ งที่คืรศึกษาในวรรณคดีว่า วรรรณคดี
วิจารณ์อาจครอบคลุมไปถึงการศึกษากลวิธี และการแต่งคําประพันธ์หรื อฉันทลักษณ์ด้วย โดยศึ กษาว่า
เปรี ยบเที ยบที่กวียกมากล่าวด้วย ทั้งนี้ เพราะภาษาวรรณคดี โดยทั ่วไปแล้ว เป็ นภาษาที่ ต้องการความงาม ความ
ไพเราะในการใช้ถ้อยคํา สํานวนที่ประณี ตกว่ าภาษาที่ใช้ทั่ว ๆ ไป
ไพบูลย์ อนุ ฤทธิ์ (๒๕๒๐ : ๓๕-๓๙) กล่าวสรุ ปความได้ว่า ภาษาอี สานเป็ นภาษาหนึ่ งที่ ใช้พูดกัน
เป็ นส่วนใหญ่ ในภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือ และเรี ยกชื่ อภาษาแตกต่างกันออกไปตามท้องถิ ่น เช่ น ภาษาส่วย
ภาษาย ้อ ภาษาผู ้ ไทย เป็ นต้น จึงทําให้ถ้อยคําและความหมายของคํา มีผิ ดเพี้ ยนกันไปบ้างแต่มีลักษณะเด่นบาง
ประการของภาษาไทยอีสาน คือ มีการใช้ถ้อยคําคล้องจอง เพื่อลักษณะและขนาดของสิ่ งของ โดยพิจารณา
ลักษณะสิ ่ งของจากการอ้าปาก และคุณลักษณะของสระ มีการใช้ถ้อยคําคล้องจองโดยนําคําเสริ มที่ลักษณะ
เสี ยงเดียวกันกับคําหลักมาเสริมเข้า ได้คําที่ไพเราะมีความหมายชั ดเจน
รั ตนา สถิตานนท์ (๒๕๒๐ : ๖) สรปุความได้ว่า สุภาษิ ตพระร่วงมี อิทธิพลต่อความคิดและการ
ดํารงชี วิตของคนไทยหลายยุคหลายสมัยทั้ ง ๆ ที่สังคมไทยมีการเปลี่ ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ซึ่ งกล่าวได้ว่าคติ
ธรรมหรื อปรัชญาในวรรณคดีเรื่ องนี้ มีลักษณะคล้องจองกับวัฒนธรรมไทยทุกสมัยที่ผ่ านมา จึงคงอยู ่ ได้ไม่
เสื่ อมสลายไปตามกาลเวลา และอีกเหตุผลหนึ่ ง คือ โดยแท้จริ งแล้ว วัฒนธรรมไทย เฉพาะวัฒนธรรมด้าน
จิตใจไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากส่วนย ังคงลักษณะ เดิมที่มีมาแต่โบราณ ถ้ามี การเปลี่ยนแปลงก็เพื่อให้เหมาะสม
กับสภาพสังคม และวัฒนธรรม ทางวัตถุที่มากระทบ การศึ กษาเรื่ องนี้ จึงเป็ นการสนับสนุ นให้รู้จักและเข้าใจ
ลักษณะของวัฒนธรรมไทยเฉพาะวัฒนธรรมไทยที่ปรากฏในสุภาษิ ตพระร่วงได้อย่างชัดเจน
กุหลาบ มัลลิ กะมาศ (๒๕๒๑) ได้แสดงทัศนะในการศึ กษาวรรณคดีวิจารณ์อย่างเป็ นขั้นตอน
โดยเสนอให้ศึกษาความรู ้พื้ นฐานเกี่ยวกับวรรณคดี เช่น ประเภทของวรรณคดี สมัยวรรณคดี ธรรมเนี ยมนิยม
ในการแต่งทฤษฏี วรรณคดีตะวันตก ข้อมูลประกอบการวิจารย์วรรณคดี ในส่วนการวิเคราะห์วรรณคดี และ
ประเมินคุณค่าวรรณคดีมีแนวทางในการศึกษาตัวนี้ เนื้อหาจะต้องศึกษาเนื้ อเรื่องย่อ เพื่อให้ผู ้ อ่ านเข้าใจเรื่ อง
จุดมุ ่งหมายการแต่งสามารถศึกษาได้จากสารัตถะของเรื่ อง วิเคราะห์เนื้อเรื่ องศึกษาจากโครงเรื่ อง สารัตถะ
ของเรื่ อง ตัวละคร บทสนทนา ฉาก ท่ วงทํานองการแต่งตลอดจนการเล่นคํา สํานวนโวหารที่ทําให้เกิดภาพใน
จิตใจ หรือจินตนาการ และภาพพจน์ เป็ นต้น
คณะโบราณคดี มหาวิ ทยาลัยศิลปากร (๒๕๒๑ : ๔๒- ๕๑) กล่ าวสรุปได้ว่า วรรณคดีอีสานในยุคตั้ น
หาได้ยาก ส่วนมากจารึ กลงในผิวไม้ไผ่ เหมือนทางดินแดนตอนใต้ของประเทศจีนวรรณคดีในยุคต่อมามีที่มา
จากพุทธศาสนามากที่สุ ด รู ปแบบ มีโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน และร่าย ซึ่ งแต่ ละรูปแบบมีความแตกต่ างกัน
ออกไป
จารุ วรรณ ธรรมวัตร (๒๕๒๒) ได้ศึกษาเพลงกล่อมเด็กอี สาน ผลการคึกษาสรุ ปได้ว่าเพลงกล่อมเด็ ก
อีสานมีลักษณะเป็ นเครื่ องบันทึ กสภาพสังคมอีสานในอดีตไว้อย่างชัดเจน เช่น ลักษณะของสังคมอี สาน จะ